Reisverslag Oostenrijk

Donau

Maribor

Griffen

Griffen

Om half zeven aan het ontbijt na een goede nachtrust. We vertrekken rond half acht met een licht bewolkte hemel en zonneschijn. Het is dertien graden, ik twijfel mijn zomerkleding zal bovenhalen. Uiteindelijk zie ik het niet zitten om weer alles te gaan wisselen, dertien graden is ook niet meteen een temperatuur om bij te gaan zweten. Een tiental kilometer voorbij het stadje kom ik iets eigenaardigs tegen. Een soort buiten kerk. Omdat dit soort dingen absoluut mijn specialiteit niet zijn zet ik een paar foto’s op de blog. Misschien kan iemand me uitleggen wat de betekenis hier van is. Ik denk dat het de kruisweg moet voorstellen. Er zijn veertien gebouwtjes met op elk een afbeelding in mozaïek gemaakt. Het zijn veertien verschillende afbeeldingen. Reacties hier op zijn welkom. Na dit gebeuren komen we al snel aan de Donau. In Kroatië is de Donau voor een groot gedeelte gekanaliseerd. De foto’s zijn genomen van op een stuwdam waar een sluis de verbinding maakt met de Donau. Na een vijftig tal kilometers maken we een omweg om de bergen van Kroatië te verkennen. Bergen zijn misschien wat overdreven, we komen niet boven de zevenhonderd meter. Mooi is het er wel. Smalle wegen met een goed wegdek kronkelen door het landschap. Op kleine schaal is men hier begonnen met wijngaarden aan te leggen. Na dit intermezzo komen we terug bij de Donau, de hele dag zal deze in beeld blijven. Heb een plaatsje gevonden om de camera weg te zetten om nog eens een foto van ons zelf te nemen. Om tien uur zijn we aan de grensovergang Kroatië – Slovenië. De Kroatische dame aan het loket knalt zonder verder iets te vragen nog maar eens een stempel in mijn paspoort. De Sloveense dame aan het loket stelt zich vragen bij het gebruik van mijn helmcamera. Ze wil er zeker van zijn dat er geen beelden worden opgenomen. Ik leg haar uit dat de camera afstaat en hoe ze dit kan zien. Om kwart over tien rijden we door Slovenië. Over mooie binnenwegen en met goed weer, het is nu zeventien graden, komen we rond de middag aan in Maribor, een mooi stadje waar we een pauze nemen. We zijn terug in Euroland, of ik daar blij mee moet zijn is een andere vraag. Betaal hier voor een Snicker € 1,10. Verleden week had ik voor het zelfde geld drie repen. Er beginnen zich donkere dreigende wolken boven de bergen te vormen. Ik verander mijn route en blijf in het dal naast de Donau rijden, richting Oostenrijkse grens. Spijt heb ik er niet van, het is werkelijk een prachtige route. Omring door hoge bergtoppen en constant de Donau aan de linkse kant van de weg is het prachtig rijden hier. Zeker een aanrader voor wie hier in de buurt zou komen. Het blijft mooi tot aan de grens met Oostenrijk toch wel een vijftig kilometer. Om half één begint het te druppelen. Ik parkeer Guz, meet mijn suikerhalte in het bloed en haal de insuline boven. Aangezien ik moeilijk dwars door mijn kleren kan spuiten moet ik me uitkleden tot ik in mijn T shirt sta. Niet zo prettig als dat in de gietende regen zou moeten gebeuren. Om 13 uur komen we aan de grensovergang Slovenië-Oostenrijk. Niets paspoort, niets grenskantoor alles is stil en verlaten. Rare wereld, nog geen tweehonderd kilometer terug staan ze nog stempels in een paspoort te zetten terwijl er hier geen kat te zien is. Het is nu stevig aan het regenen en het water begint stilletjes aan langs mijn helm binnen te dringen. De temperatuur is gezakt naar negen graden dus wordt er vollen damp verwarmd. Zowel handvatverwarming als elektrieke jas draaien op volle toeren. Ondanks deze weersomstandigheden kunnen we aan een goed tempo blijven rijden. Het asfalt is van perfecte kwaliteit. Natuurlijk kunnen en willen we niet door de bochten scheuren, maar aan tachtig kilometer per uur is het goed te doen. Ik krijg problemen met Garmien, ze wil me zowaar de A2 opsturen. Dit kan natuurlijk niet, ten eerste omdat ik geen vignet heb gekocht en ten tweede omdat ik niet van plan ben om op de snelweg te gaan. Ik laat de route omrekenen met uitschakeling van snelwegen en tolwegen. Garmien blijft me echter fanatiek naar de snelweg sturen. Ik word het beu en rij op eigen houtje verder zonder rekening te houden met Garmien. Om 13u30 ben ik het beu in het eerst volgende dorpje neem ik een hotel. Om 13u45 kom ik in Griffen aan. Het eerste hotel dat ik tegenkom is Langgasthof Konig Zum Hirschen. Ze hebben een kamer en Guz kan binnen gezet worden. Het is al en tijdje geleden dat ik nog zo’n fatsoenlijke kamer heb gehad. En echt wel met zicht op een berg. Ik kom graag in die andere landen, zal zeker nog naar dit soort landen blijven rijden. Maar als je terug in onze wereld aankomt, is het gewoonweg fantastisch dat je een douche zonder schimmel hebt. Dat je zelfs koud water aan het warm water moet toevoegen, dat je niet op een kwikkelachtige wc bril zit te balanceren, dat de kamer afgewerkt en proper is, dat er geen stank in de gangen hangt, geen paprika in het eten, normaal gebakken aardappelen, vlees dat niet taai is, bier waar schuim opstaat, een bestek dat proper is, kortom een luxe die je na dit drie weken te hebben gemist ongelooflijk op prijs stelt. Om 14 uur zit ik dan in voor mij een ongelooflijke luxe kamer. Tijd genoeg om het mooie dorpje te verkennen, ware het niet dat de regen met bakken uit de hemel blijft stromen. Ik verveel me echter geen seconde. Guz proper gemaakt, kleren te drogen gelegd, gps kaarten bijgewerkt, nieuwe routes gemaakt en het is weer al etenstijd. In een mooie zaal krijg ik een zeer goede dagschotel. Als afsluiter van de schotel in heerlijk schnaps van het huis. Dit gasthof is echt een aanrader. www.landgasthof-koenig.at Het weerbericht voor Oostenrijk volgens de buienradar; boven 1500 meter sneeuwbuien, elders regen met kans op wateroverlast. Temperatuur tussen vijf en negen graden. Volgende week zou het beteren. Toch verrek ik het om de snelweg op te gaan, ook daar wordt je nat, gedaan om door dorpjes te rijden en evengoed gevaarlijk door opspattend water van de vrachtwagens. Ik ga natuurlijk niet moedwillig de bergen beklimmen die boven de tweeduizend meter gaan. Probeer zo veel mogelijk in het dal te blijven. Heb een mooie route uitgestippeld die van Griffen naar Kufstein gaat. Na Klagenfurt rijden we langs de Wortner See naar Villach. Van Villach naar Nottsch om daar langs de rivier Gail onze weg te vervolgen naar Lienz. In Lienz via de 108 en door de Felbertauerntunnel naar Kitzbuhel om dan te eindigen in Kufstein. Of dit gaat lukken, zal morgen op de blog te lezen zijn.

Fantasie

Beeldhouwer

Het wordt kouder
Goed geslapen, maar veel te laat naar bed. Stipt om zeven uur wordt een goed ontbijt genuttigd. Eindelijk nog eens pistolets. Om acht uur vertrekken we onder een zwaar bewolkte hemel met 13 graden. Toch vertrek ik in zomerkleding met de elektrieke jas onderaan. In de zomerbroek is het redelijk fris maar hopelijk stijgt de temperatuur nog. De eerste vijftig kilometer is er geen bal te beleven wat in het verslag thuis hoort. De eerste twee fotos tonen de weg en het landschap dat hier en daar tussen de bomen te zien is. Moest er nu een kudde olifanten de baan oversteken dan kon ik daar wel een bladzijde of twee over schrijven. Niet dat ik me verveel,zie altijd wel iets, speur naar vogels en probeer te raden welke gewassen er in het veld staan. De ontelbare donker rode klaprozen blijven ook mooi om te zien. Ook hier moet het gisteren flink geregend hebben. Er staan grote plassen op de velden. In een van de plassen zit een koppel zwanen te genieten van de jonge scheuten die uitkomen. Na een uurtje rijden is de temperatuur nog elf graden en zit ik al een kwartier te verrekken van de kou. Ik lijk wel gek, in de koffer van Guz zit heerlijke warme kleding. Zodra ik een plekje tegenkom waar ik Guz kan parkeren ga ik me dan ook omkleden. De jeansbroek wordt uit de rugzak gehaald. De motorbroek die ik over de jeans aan doe haal ik uit de koffer samen met een paar warmere handschoenen. Terwijl ik in mijn onderbroek aan de kant van de weg sta stopt er een auto met drie mooie vrouwen. Ze vragen of ze me kunnen helpen. Vind ik wel een goed idee, jammer dat het maar een fantasie is. We rijden verder, nu in de kleding die je in Belgie bijna altijd aan hebt. Als we Baja binnen rijden staat er op een rotonde een grote soepketel boven een kampvuur. In dit soort ketels (wel wat kleiner nutuurlijk) maken de herders op de poesta hun Goulaschsoep. In Baja gaan we over de Donau. Via allerlei kleine wegen geraken we aan het water. We komen op een hellend vlak, ik denk dat er vroeger hier een veerpontje aanlegde. Eigenlijk een uitstekende plaats om het grootste vuil van Guz te verwijderen. Guz wordt tot tegen de rand van het water gereden en hij krijgt een ferme wasbeurt. Terwijl ik tientallen muggenbeten oploop begint Guz op te scheppen, welke BMW, Yamaha of Honda kan zeggen dat hij een wasbeurt heeft gekregen met water rechtstreeks uit de Donau? Hij staat dan ook te glinsteren van jewelste.We rijden beiden met een grote smile over een prachtige weg de natuur in. De ooievaars zitten op de nesten,een roofvogel valt als een steen uit de hemel om zijn prooi te pakken, of net niet. Een reiger staat in een sloot te vissen, het zonnetje komt hier en daar door de veel lichtere wolken en in de verte doemen de bergen op. Moet ik echt al naar huis komen? Een paar kilometer voorbij Baja gaan we de bergen in. Over een goed wegdek rijden we op het gemakje door het mooie landschap. Op een bruggetje kan ik mijn camera op de rand van een balustrade zetten en zo nog eens een foto van heel het gezin nemen. Na de foto tuffen we verder en komen voorbij een beeldhouder die aan het werk is onder een afdak. Ik stop en in gebarentaal wordt er goedendag gezegd en gevraagd of er een foto mag genomen worden. Geen probleem, hij was zelfs trots. Hij neemt me mee naar een schuurtje waar tientallen beelden en houtsnijwerken staan. Er wordt een groot stuk naar buiten gesleurt, volgens mij moet het de heilige drievuldigheid voorstellen. Hij doet teken dat ik er een foto van kan nemen, ik vraag hem om er naast te gaan staan zodat ik een mooi beeld heb van deze beeldhouder. Ik word uitgenodigt om en kijkje in zijn woning te nemen. Hierop ga ik niet in, er lopen drie grote honden woest te blaffen achter het hek. Na de beeldhouder komen we op een weg die goed zou volstaan om voor een proef te dienen bij het afleggen van een examen om het motorrijbewijs te behalen. Werkelijk de ene bocht tegen de andere. Vloeiende bochten, haarspeldbochten,schroefbochten enz. Het wegdek is van uitstekende kwaliteit dan weer erbarmelijk slecht. Zand, grint en afgewaaide takken komt men tegen. Hier leer jewel vooruit kijken anders knal je van de ene put in de andere. Na dit weggetje komen we op de doorlopende baan richting Pecs. Rond twaalf uur rijden we Pecs binnen. De beelden worden er gemaakt met de helmcamera. Het is te druk om foto's te maken, en  er is te weinig parkeergelegenheid om Guz aan de kant te zetten. Na Pecs komen we terug in de natuur. Op een lang stuk rechte baan komen we in een mini zandstormpje. Het wordt veroorzaakt door de harde wind die letterlijk de schrale grond van de akkers weg doet waaien. Aangezien ik onderweg regelmatig de route heb veranderd om op kleine wegen te blijven weet ik niet goed meer waar we zitten. Opeens komen we een bordje Zoll tegen. Volgens mij betekent dat grens. Raar denk ik, we zitten op een verlaten weg, Terwijl ik daar over aan het denken ben staan we plotseling aan de Hongaarse grensovergang. Een blik op het paspoort is voldoende om Hongarije uit te rijden. Een paar bochten verder een immens grote grensovergang om Hrvatska binnen te rijden. Al goed dat ik weet dat dit Kroatie is, ik zou er anders geen benul van gehad hebben in welk land ik had gezeten. Een vriendelijke jonge dame komt naar buiten , vraagt waar ik vandaan kom em knalt de zoveelste stempel in mijn paspoort. Het is kwart over drie, er staan 320 km op de teller en we zijn in Koprivnica aan gekomen, Garmien heeft direct een hotel gevonden. Om half vier ben ik op de kamer. Morgen Slovenie, misschien halen we Oostenrijk.

Voorlopig de laatste bergen

In de regen

Fijn geslapen in het viersterren hotel. Weliswaar vier sterren naar Roemeense normen. Hierboven zit er iemand die dat waarschijnlijk niet heeft kunnen verdragen. Ik word wakker met het geluid van gietende regen. Je zult het zien, net nu ik midden in de bergen zit op kleine rot weggetjes staat het hier te gieten. Aangezien het ontbijt pas om acht uur wordt geserveerd hoop ik dat het tegen dan opgeklaard is. Het is nu half zeven. Het ontbijt wordt niet om één minuut voor acht geserveerd maar wel degelijk om acht uur. In het hotel ruik, voel en beleef je nog de tijd van het vorige regime. Op de parking Audi, BMW en Mercedes. Het is mooi om te zien hoe de oude partijbonzen zich hier nog eens kunnen uitleven. Natuurlijk hebben de meesten nog een goed betaalde baan aan het verleden overgehouden. Maar toch voel je dat ze het missen, die goede ouwe tijd. Om kwart over acht Roemeense tijd vertrekken we, er hangt zware bewolking maar het is praktisch droog. Een frisse 12 graden, de elektrieke jas wordt dan ook bovengehaald. Ik doe deze onder mijn zomerjas aan, en zet hem op het maximum. De regenkleding blijft in de koffer. De wegen zijn zeiknat dus is het oppassen geblazen. We rijden dan ook kalm door wederom een mooi landschap. Na een paar uur zijn we uit de bergen en komen op een goede verbindingsgsweg. Het asfalt is perfect en de maximum toegelaten snelheid is honderd kilometer per uur. Ook hier weer veel vrachtverkeer. Ik geef Guz de sporen en we snorren tientallen vrachtwagens voorbij. Opeens krijg ik een ferme waarschuwing van Guz. Meestal laat hij me hel subtiel weten dat het iets te hard gaat. Niet deze keer, het was meer een waarschuwing om er een hartstilstand aan over te houden. Ik wil op het natte wegdek nog maar eens een vrachtwagen inhalen, schakel terug en geef net iets te veel gas, Guz protesteert heftig door zijn achterwerk flink te laten wegschuiven. Hij wil me echt wel duidelijk maken dat we over de limiet aan het rijden zijn in deze weersomstandigheden. Aangezien ik naar niemand zo goed luister als naar Guz werd de inhaalmanoeuvre abrupt afgebroken. Netjes blijf ik in de rij en wacht ik op droger wegdek. In de verte zie ik de nieuwe snelweg waarvan ik gisteren in het verslag melding heb gemaakt uitnodigend liggen wachten. Er is hier al een honderdtal kilometer in gebruik genomen. Ik laat het voor wat het is. Op een snelweg wordt je ook nat. Droger wegdek kwam er niet, integendeel het begon harder te regen en het werd noodzakelijk om van kleding te wisselen. Zomerjas in de koffer en regenjas en broek boven gehaald. De temperatuur is nog niet boven de twaalf graden geweest, en met de nattigheid er boven op werd het te koud. Zelfs met de elektrieke jas. Ondertussen naderen we de grens van Hongarije, het is inmiddels een uur of twaalf. Als we na een pauze Arad uit rijden stop ik bij het eerst volgende benzinestation om met mijn laatste Roemeense centen Guz zijn drinken te geven. Ik heb nog zevenentachtig Lei of tegenwoordig Ron (ze hebben een nieuwe munteenheid) is ongeveer € 22. Ik tankte Guz vol voor 85,50 lei. Na Arad kunnen we aan het landschap zien dat we Hongarije naderen. Niets bergen meer te zien, we zijn overgegaan naar de eindeloze Hongaarse vlakten. Het is nu echter zo hard beginnen te regenen dat ik de waterdichte hoes over de tanktas moet trekken. Dit wil dan ook zeggen geen foto’s en sigaartjes mee. Ik neem nog een laatste onbenullige foto. De handschoenen worden ook ingeruild voor de waterdichte handschoenen die ik bij heb. Het is een heel geklooi om de hoes op zijn plaats te krijgen. Hij moet goed rondom de tanktas sluiten zodat er niet te veen rijwind onder kan komen. Ik rij zo veel mogelijk in het midden van de baan. In de spoorvorming die door het intens vrachtverkeer is gevormd staat soms tot vijf cm water. Niet bepaald ideaal als je daar op twee wielen door moet. Van het tegemoetkomend vrachtverkeer krijg ik regelmatig een gratis douche door het opspattend water. Van filmen met de helmcamera is er dan ook geen sprake meer. De nieuwe helm die ik gekocht heb voordat ik vertrok bewijst nu zijn geld waard te zijn tot de laatste cent. Er zit een antidampscherm in dat perfect werkt in deze weersomstandigheden. Ook heel blij dat ik op al die jaren de nodige ervaring heb opgedaan om in deze weersomstandigheden op dergelijke gevaarlijke wegen te kunnen rijden. Maar het blijdste ben ik dat Kris er niet meer bij is. Ik wil echt geen dikke nek hebben van, wat kan ik goed rijden, maar met Kris erbij had ik onmiddellijk een hotel gezocht en geen meter verder gereden in deze omstandigheden.

Een twaalftal kilkometer voor het grensstadje Nadlac kom ik in een file terecht. Ik denk direct aan een ongeval. Langzaam passeer ik de file en het blijkt dat het enkel vrachtwagens zijn die stilstaan. Ongeveer twaalf kilometer vrachtwagens passeer ik voordat ik in Nadlac ben. Daar staat de eerste vrachtwagen van de file stil. Tegengehouden door de politie. In Nadlac is het dan ook zeer rustig. Van Nadlac naar de grens is het 3,5 km. Een kilometer voorbij Nadlac weer een rij vrachtwagens en dit tot aan de grens. De politie in Nadlac houdt het vrachtverkeer voor het stadje tegen om te voorkomen dat al het verkeer in het stadje vast loopt. Zodra er een paar vrachtwagens de grens gepasseerd zijn laten ze een paar vrachtwagens door het stadje rijden. Nog nooit zo een spectaculaire rij vrachtwagens zien staan. De langste rij die ik ooit gezien heb was in Finland, daar stond een rij van een kilometer of vijf vrachtwagens die naar Rusland moesten. Om half één passeer ik de grens in de gietende regen, na een blik op mijn paspoort mocht ik doorrijden.

In het stadje Morahalom 23 km voorbij de stad Szeged geef ik de pijp aan Maarten .  Ben nu buiten een paar korte pauzes (gen lunch) zowat zeven uur aan het rijden en heb 315 km op de teller gezet. Ik moet er voor zorgen dat mijn kleren morgen weer droog zijn. Het scherm van Guz en mijn helm moeten dringend proper gemaakt worden en ik verlang naar een warme douche. Ik stop bij het eerste hotel dat ik tegenkom in het stadje. Hotel Thermal Panzio, eigenlijk iets boven mijn budget. Ongelooflijk maar na de douche is het terug prachtig weer. De thermometer geeft 25 graden. Binnen de kortste keer lig ik dan ook heerlijk in het grote buitenzwembad om vervolgens me te laten verwen in een zwavelbad dat gevoed wordt door een natuurlijke bron. Om af te sluiten kruip ik nog even in de sauna. Guz staat lekker in het zonnetje op te drogen. Ben mijn budget allang vergeten. Nog een wandelingetje en een heerlijk ijsje,  de regen is vergeten.

Amai, wat heb ik lekker gegeten na de brol in Roemenië. Een overheerlijke Goulash soep, twee grote stukken vlees met gebakken aardappelen in de schil en een lekkere Dame-Blance als dessert en een paar flesjes water. Voor de prijs moet je het niet laten. (€ 12)

 Ik twijfel nog, door Slovenië of door Kroatië. Het zal ongetwijfeld te lezen zijn in het verslag van morgen.

In de bergen

Nationaal park

Wegenwerken

De bergen

Vannacht lekker doorgeslapen. Om half elf in bed gekropen en doorgeslapen tot een uur of zes. Ook nu weer heldere hemel. Eindelijk krijg ik bij het ontbijt een smakelijke omelet. Ik zit samen aan tafel met en Kroaat die ik gisterenavond heb ontmoet. Aangezien we op de kamer geen internetverbinding hadden zat hij ook aan de receptie, dar was wel een verbinding. Hij is hier twee dagen voor zijn werk en woont in Zagreb. Dit jaar gaat hij op vakantie naar Jordanië om Petra te bezoeken. Ik vertel hem dat ik daar in 2010 met Guz ben geweest. Geïnteresseerd vraagt hij hoe het dar met de hotels is gesteld. Of er vlakbij Petra hotels te vinden zijn. Ik vertel hem dat wij in hotel Venus hebben gelogeerd. Dit hotel ligt aan de ingang van Petra. Hij noteert de naam van het hotel. Na nog wat over koetjes en kalfjes te hebben gesproken nemen we afscheid. Om stipt acht uur wordt Guz gestart en met de zon op ons bolletje zijn we weer weg. Zodra we het stadje Valenii de Munte uit zijn beginnen we te klimmen. Guz krijgt als ontbijt ontelbaar veel haarspeldbochten te verwerken. Wat de beklimming redelijk spannend maakt zijn de ontelbare vrachtwagens die deze weg ook nemen. Ze kunnen veel bochten niet nemen zonder op over de weghelft te komen. Zeker in de haarspeldbochten is het verdomd goed uitkijken. Ik probeer dan ook zo ver mogelijk vooruit te kijken. Nog een probleem is de mazoutplekken in de bochten. Deze komen van de vrachtwagens die in een bocht met een volle tank regelmatig war verlies hebben via de overloop van de tank. Als we op een hoogte van 1.300 meter zitten is het nog elf graden. We komen van twintig graden in het dal. Het wordt dan ook te koud ik doe mijn fleece aan onder mijn zomerjas. De afdaling gaat heel geleidelijk, we blijven meer dan honderd kilometer op een hoogte rijden tussen de vier en zeshonderd meter. Het wordt er net warmer dan vijftien graden. Toch is het een strakke blauwe hemel met vol op zon. We rijden over perfect wegdek, als je niet beter wist zou je denken dat we al in Oostenrijk aan het rijden waren. Links van de weg hebben we een mooi decor van besneeuwde bergtoppen. Rechts uitgestrekte grasvelden waarop diverse kuddes gehoed worden. Het is zoals de glooiende weiden in de Alpen. Tijdens een stop probeer ik altijd het motorrijden even opzij te zetten. De concentratie op nul, laat de gedachten maar een beetje dwarrelen. Er wordt wat gedwarreld als je al een tijdje op je dooie eentje weg bent. Ik kleed me terug aan om te vertrekken, helm en handschoenen. Maar ik kan mijn tweede handschoen toch niet vinden zeker, rond Guz gelopen, in tanktas gekeken niets, geen handschoen te vinden. Allee, zeg ik tegen mezelf, dat kan toch niet. Ik werd zelfs op beetje nijdig. Eens goed nadenken waar ik mijn handschoen heb gelegd. Ik sta daar wat over te piekeren en zie dat ik al een handschoen aan heb. Zo hard kun je dus je gedachten laten dwarrelen als je alleen op pad bent.

We rijden nog steeds op een hoogte van rond de vijfhonderd meter. Het prachtige decor va de besneeuwde bergtoppen is echter aan het verdwijnen in de dreigende wolken die langzaam aan komen drijven. Aan beide kanten van het dal hangt er nu flink wat bewolking. IK denk dat de bewolking wordt tegengehouden door de bergtoppen want in het dal waar wij rijden blijft het blauwe lucht. Plots staat er een bord op de weg dat de richting aangeeft naar Reservatia Naturala. Dit is spek naar de Kees zijn bek. Ik twijfel dan ook gen seconde om de route te verlaten. Garmien weet niet waar ze het heeft. De weg staat niet op haar kaarten en het is weer van kerewere. We rijden over een goed wegdek en volgen de borden die het reservaat aangeven. Weg van de vrachtwagens en de drukte, zwevende roofvogels en mooie vergezichten meer moet dat niet zijn. Het is tenslotte nog verlof. Na een kilometer of zes kom ik op een parking. Hier staat een groot wit bord. Resrvatia Naturala. Indien ik verder wil zal het met de benenwagen zijn want de weg eindigt hier. Bij ons zouden ze waarschijnlijk een bordje gezet hebben dat er geen doorlopende weg is. Even een pauze genomen het fototoestel ingesteld een paaltje gezet en ingesteld op 12 seconden zodat ik van Guz en mezelf een foto kon trekken. Ik rij langs dezelfde weg terug, kom nog wel op enkele kruispunten waar ik een andere richting kan nemen maar aangezien de wegen niet op de kaart van Garmien staan en ik niet hopeloos wens te verdwalen blijf ik dezelfde weg volgen. Na een halfuurtje zitten we weer op de geplande route. In de verte daagt er een prachtig gebouw op in de bergen. Naar het schijnt het voormalig buitenverblijf van die dictator. Ik krijg zijn naam niet uitgesproken laat staan geschreven.

De weg waar al heel de dag op rijden is de verbinding tussen Brasov en de Hongaarse grens. In Sibiu maak trek ik een foto van een prachtige kerk. Het is in Roemenië eigenaardig met kerken. In dezelfde stad staan zowel katholieke, gereformeerde als ortodoxe kerken. Hier en daar ook nog een moskee. Een prachtige weg om te rijden, jammer dat er ontzettend veel vrachtverkeer overkomt. Af en toe zitten er stukken vierbaans tussen waar de snelheid naar honderd kilometer per uur gaat. Tientallen dorpjes zijn in tweeën gedeeld door deze baan. Dag en nacht dendert het vrachtverkeer door de dorpjes. Hier is volgens mij bij het aanleggen van deze baan weinig rekening gehouden met het eventueel protest van de bewoners van die dorpjes. Er staan tientallen motels en hotelletjes langs de baan. Echter niet voor lang meer. Uit de Europese pot is men bezig om een snelweg aan te leggen van een paar honderd kilometer. De viaducten staan er al en sommige stukken zijn al geasfalteerd. Het zal een hele rust zijn voor de bewoners als de snelweg binnen afzienbare tijd in dienst wordt genomen. Het is het maar te hopen dat deze oude weg dan door de toeristen ontdekt wordt. Het is namelijk een prachtige weg door een heel mooi landschap. Indien deze weg niet door de toeristen wordt genomen zullen er veel van de hotelletjes verdwijnen. Ook de tientallen kraampjes die naast de baan staan en allerlei soorten kaas en fruit verkopen zullen dan gedoemd zijn te verdwijnen. Grote graafmachines, vrachtwagens, betoncentrales en centrales om asfalt aan te maken staan als littekens in het landschap. De schaapherder die in de verte zijn kudde laat grazen, zal er zijn gedachten wel over hebben. Natuurlijk geen wegenwerken zonder files. Ik sta dan ook rond en uur of twee in een kanjer van een file. Ondertussen zijn we zover gedaald dat we bijna op zeeniveau zitten. De temperatuur stijgt evenredig met het dalen en het is nu drieëntwintig graden. Echt niet zo prettig om dan een klein uurtje in een file te staan. Ik kan er ook niet voorbij door het tegemoet komend vrachtverkeer is er geen plaats om te filteren.

Het was de bedoeling dat ik in Sebes blijf overnachten. Ik zit echter nog fris en het is nog geen drie uur daarom besluit ik door te rijden. Een twintigtal kilometer voorbij Sebes staat er een bord van viersterren hotel. Aangezien ik nog weleens een fatsoenlijk bed en een fatsoenlijk diner wil hebben volg ik de borden van het hotel. We rijden de bergen in, het hotel Germisara ligt in Geoagiu Bai. Het staat nog op de kaart ook. Rond 16 uur zit ik op een nette kamer, mag ik eventueel gebruik maken van het zwembad en de sauna en kan ik om 19 uur mijn pootjes onder tafel schuiven. Tijden het schrijven van het verslag is de was gedroogd in een heerlijk zonnetje. Jammer dat er alleen internet is aan de receptie. In de kamer zogezegd ook maar met een kabeltje op breedband aansluiting. Heb wat zitten klooien maar dat werkt van geen kanten. Morgen haal ik waarschijnlijk Hongarije.

Wijngaarden en Donau

Rietvelden

Het binnenland

Het binnenland

Heerlijk geslapen hoewel het een moeilijke start was. Om half één in bed gestapt, om kwart voor één schiet ik wakker. Er is een gast aangekomen in de kamer boven mij die een vreselijke herrie maakt. Ik lig me dood te ergeren en roep een paar keer of het iets stiller kan. Blijkbaar niet. Ik stop met me te ergeren en denk, morgenochtend is het mijn beurt. Ik sta om zes uur op en zet de afzuiginstallatie van de douche aan die een verschrikkelijke herrie maakt. Laat per ongeluk een stuk zeep in de douchebak vallen en rammel goed met het douchescherm. Na de douche laat ik de schuifdeuren van de kleerkast flink op en neer gaan en zet de tv aan. En ja hoor, ik hoor boven mij gestommel en gekuch, die is wakker. Hij zal het eerste uur niet gemakkelijk terug in slaap vallen. Wraak kan toch zo lekker zoet zijn.

Gisterenavond alles ingepakt zodat we op tijd kunnen vertrekken. Buiten is het zoals gewoonlijk, een knal heldere blauwe lucht met en verfrissend windje. Het ontbijt is karig namelijk een halve Snicker. Ik heb geen zin in de brol de brol van het hotel en zie het al helemaal niet zitten om naar het stadje te gaan om daar een ontbijt te gaan zoeken. Om stipt acht uur start ik Guz. Of ik zot geworden ben vraagt Garmien, haar klok staat op zeven uur. Guz heeft nog meer last van een ochtendhumeur dan ik en laat dit blijken door twee keer stil te vallen. Ik zet beiden op hun plaats en we vertrekken zonder verdere problemen. Garmien heeft het echter nog niet naar haar zin en laat me een toertje of twee door de stad rijden voordat we op de goede baan zitten. Eenmaal de stad uit is het weer prachtig rijden over perfect asfalt en heerlijke bochten. We zitten midden in de natuur en krijgen mooie vergezichten voorgeschoteld. We rijden langs eindeloze wijngaarden en ontzagwekkende rietvelden. Als ik een ploeg rietsnijders in de verte bezig zie wordt er natuurlijk weer gestopt. De rietsnijders zijn vol op in de weer met bundels gedroogd riet. Op de foto’s is het niet te zien wat ze aan het doen zijn. Door de verrekijker zie ik dat ze het riet met een zaagmachine op lengte zagen. Een stoffige bedoening met deze hitte. Het is ondertussen 25 graden in de schaduw. Een eind verder kan ik het niet laten om nog eens van de route af te wijken en een laatste foto van de Donau te nemen. Dit kan natuurlijk niet heel de dag zo verder gaan. Na meer dan en uur rijden hebben we amper 40 km op de teller staan. Dit kan natuurlijk niet heel de dag zo verder gaan. Ik vrees dat we anders dit jaar niet thuis geraken. Ben trouwens eens één keer met Guz in de winter door Oostenrijk gekomen en dat is voor mij meer dan genoeg geweest. Het blijft mooi rijden tot we aan de ferry komen die ons overzet naar Calarasi. De ferry is nog aan het laden als ik de kade op kom gereden, maar blijkbaar was er geen plaatsje meer voor ons, het hek werd voor onze neus gesloten. Geen probleem, het is nog altijd verlof en ik heb nog sigaartjes. Ondertussen is het tien uur en staan er welgeteld 68 km op de teller. Een uurtje later staan we in Calarasi. Het is even wennen om door het hectische stadsverkeer te manoeuvreren. We staan dan ook alle drie redelijk scherp. De hoofdbaan die door de stad loopt en die wij natuurlijk moeten hebben is afgesloten. Garmien maakt er geen probleem van en geeft direct een alternatieve route. Guz loopt ook gesmeerd dus we raken er zonder kleerscheuren door en zijn blij dat we uit de hete drukke stad zijn.

Na Calarasi rijden we over een perfecte maar drukke baan een paar uur door eindeloze landerijen naar Buzau.. Hier besef ik pas hoe weinig ik van de verschillen soorten gewassen die geteeld worden ken. Tientallen verschillende soorten gewas staan te rijpen op deze onoverzichtelijke vlakte. Er komen sproei installaties op wielen in het landschap van minsten honderd meter lang. Ik zit me suf te piekeren hoe die installaties aan het nodige water komen. Het antwoordt meldt zich vanzelf aan. Er duiken tientallen ja knikkers in het landschap op. Het zijn ongeveer dezelfde zoals ik die gezien heb in het Midden-Oosten alleen hier dienen ze om water naar boven te halen. Volgens mij zijn het proefprojecten, na enkele kilometers zijn er geen sproei installaties of ja knikkers meer te zien. Ook hier grote kuddes op de braakliggende stukken grond.

Na de stad Bazau, waar de foto van de kerk is genomen beginnen de bergen in zicht te komen. Guz wordt volgetankt en er verdwijnen een paar flessen water in de tanktas. Rond één uur wordt er gestopt voor de lunch. Er staat een grote barbeqeu op een parking met terras en restaurant waarop allerlei soorten vlees worden klaargemaakt. Het ziet er echt smakelijk uit en ik neem heir mijn maaltijd. Ik vraag aan de ober om een paar heerlijke braadworsten met mosterd en op de gril gebakken rond brood. Geen probleem, laat hij mij weten. Een minuut of tien later brengt hij een biefstuk van de gril, een gemengde salade, gebakken aardappels en een rond brood van de gril. Weer moest ik aan Syrië denken. Ik heb ondertussen afgeleerd om met obers in discussie te gaan die je niet willen verstaan. Het is verloren moeite op alles wat je zegt zeggen ze ja den zijn ze weg. Ik heb het me dus laten smaken. Waarom zo ik ook reclameren heel de zooi koste amper elf euro.

We vertrekken met een temperatuur die nu opgelopen is tot 31 graden. Wat ben ik blij dat ik een zijkoffer heb opgeofferd om mijn motor kleren te kunnen wisselen met de zomerkleren die ik heb meegenomen. Ik rij nu in een geperforeerde broek en jas, natuurlijk met de nodige bescherming er in. Onlangs een nieuwe helm gekocht, de ventilatie doet prachtig zijn werk, nog geen zweetdruppel op mijn hoofd gehad. Je moet natuurlijk wel blijven rijden. Rechts van de weg blijven de bergen aanlokkelijk volgen? Ik begrijp niet waarom Garmien de weg door de bergen niet heeft gevolgd. Het is nog zeventig kilometer tot de plaats waar ik wil stoppen vandaag. Ik kan het dan ook niet laten om van de route af te gaan en de bergen in te rijden. Amai, dat heb ik geweten. Het is daar prachtig maar de wegen zijn bar slecht. Ik kan amper een snelheid van dertig kilometer per uur aanhouden? Niet genoeg natuurlijk om de helm te maten ventileren. Het zweet gutst dan ook binnen de korstte keren onder mijn helm uit. Ik begrijp nu ook waarom Garmien geen route door de bergen heeft gemaakt. Het gaat eenvoudigweg niet. De wegen lopen dood in de dorpjes, of ze gaan over in onverharde wegen. Tegen beter weten in heb ik drie keer geprobeerd om de laatste zeventig kilometer door de bergen re rijden maar telkens moest ik terug de hoofdweg op.

Om half vier staan er 310 km op de teller en beslis ik om een hotel te zoeken. Ik ben aangekomen in Vallenii de Munte. Ik trap niet in de reizigersval, zoals velen wel doen. Eenmaal richting naar huis kan het opeens niet snel genoeg meer gaan. Van s ’morgens tot s ’avonds moeten er zo veel mogelijk kilometers afgemaald worden om zo snel mogelijk thuis te zijn. Heb dit nooit begrepen. De keuze voor een hoetel is niet zo moeilijk. Er is hier een oud hotel en een heel oud hotel. Ik kies voor het oude hotel. € 10 per nacht ontbijt inbegrepen. De kamer valt uiteindelijk nog goed mee. En heel voornaam er is een geweldige douche. Geen internet op de kamer maar beneden naast het restaurant is een soort bar heb ik een goede aansluiting. Het is nu bijna half acht en het hotel begint aardig vol te lopen. Toch niet zo slecht gekozen denk kik dan maar. Omdat ik geen zin heb in weer paprika’s, een stuk vlees en vette frieten ga ik naar de bakker aan de overkant. Amai, liggen daar veel heerlijke koffiekoeken. Voelde me als een kind in een speelgoedwinkel.  Voor mij twee boordevol gevulde koeken met chocolade en één met lekkere gele pudding. Terug op mijn kamer zoek ik mijn waterkokertje op en zet een kop goede straffe thee. Als dessert natuurkijk het heerlijk onafscheidelijk sigaartje. Als dat geen verlof is. Ben weer al benieuwd wat de dag van morgen zal brengen. Moet dan ergens in de buurt van Sebes zitten. Nog altijd in Roemenië.

Beste blogvrienden, nog even een mededeling. Er zijn tot nu toe 948 verschillende volgers op de blog. Is zeker niet slecht voor een blog die pas is opgestart. Als we nu allemaal nog een beetje reclame maken komen we misschien aan DUIZEND. Dat zou echt geweldig zijn.

Groetjes,

Kees

Met Guz langs de Donaudelta

Heerlijk geslapen. Het beloofd weer een prachtige dag te worden, zon en blauwe hemel. Vanmorgen de ritten naar huis klaargemaakt en een toertje voor vandaag langs de Delta. Aangezien de ritten naar huis nog al wat opzoekingswerk nodig had vertrekken we redelijk laat. We rijden Tulcea uit en komen op een heerlijke heuvelachtige weg met vloeiende bochten. De weg loopt werkelijk door een schitterend landschap. De alom aanwezige Donau is constant te zien. Op een parking met een mooi uitzicht neem ik een sigarenstop. Er staat een man op een panfluit te spelen. Althans hij is het aan het leren. Spontaan komt hij naar me toe en begint te vertellen dat roken toch wel heel slecht is. Hij heeft nog gelijk ook, maar ik vind het wel lekker. Hij rijdt ook met een motor. Waarschijnlijk denkt hij dat ik het niet geloof en laat zijn rijbewijs zien. Inderdaad ook geldig voor motor te rijden. Ik sta vol verbazing naar zijn rijbewijs te kijken. Dit is toch ook wel een plastieken kaartje zeker. Hoe is het mogelijk dat ze bij mij aan de grensovergang zo moeilijk deden over mijn rijbewijs? Ik zal de logica van ambtenaren waarschijnlijk nooit snappen. Na de stop rijden we heerlijk op het gemakje door het schitterende landschap. Regelmatig wijk ik van de baan af om een dorpje te bezoek dat aan de Donau ligt. Elke keer moet ik terug langs de zelfde weg omdat de wegen in de dorpjes dood lopen op de Donau. Ondertussen is het etenstijd, ik stop in een dorpje bij pizzeria Ana, bestel een halve liter water en een pizza. Ik was de enige klant dus zou je denken een kwartiertje en we kunnen verder. Niet in een dorpje in Roemenië, daar hebben ze voor 1 pizza welgeteld 39 minuten nodig. Na deze lange pauze snorren we verder. In het zoveelste dorpje stop ik om een fot te maken van de zoveelste ooievaar. Moeilijk is dit hier niet, om de 50 meter staat er wel een bewoond nest op een paal. Deze foto maak ik omdat er op het nest twee ooievaren zitten. Een dergelijk foto had ik nog niet, zo dus. Terwijl ik nog wat met mijn fototoestel sta te klooien stopt er een Roemeen in een oude Renault. Het valt hier trouwens op dat er veel wagens rondrijden met een stikker er op van landen bij ons in de buurt!! De Roemeen spreekt me in perfect Frans aan, de Kees staat natuurlijk weer te doddelen. Maar ik versta hem redelijk goed dus we komen tot een soort gesprek. Of ik een kamer zocht? Neen dus. Of ik al in de Delta was geweest, ja gisteren en morgen vertrek ik hier. Hij wil me echter de echte Delta laten zien. Ik vertel hem nogmaals dat ik morgen vertrek. Geen probleem zegt hij, we kunnen nu een paar uur de Delta ingaan. De boot ligt hier vlakbij. Ik begin er zin in te krijgen en vraag de prijs. Hij vraagt veel te veel en ik zie er van af. Het is echter een aanhouder, ik heb de boot helemaal alleen en hij vaart naar de mooiste plekjes. Toch vind ik het teveel. En dan heeft hij mij zitten. Heb je Pelikanen gezien? Neen zeg ik, ze waren er niet en er werd te snel gevaren. Inderdaad zegt hij, het zijn commerciële rondvaarten ik vaar met u privé. Hij maakt een deal, als ik geen pelikanen zie hoef ik niet te betalen. Dit laat ik niet aan mij voorbij gaan en ik ga akkoord. Ik rij achter hem aan, natuurlijk over een stuk onverhard wegdek en kom bij zijn huis. Parkeer Guz en we gaan samen naar zijn boot. Binnen de twee minuten is het starten en weg wezen, even langs het tankstation en varen maar. Van af het begin krijg ik een uitgebreide uitleg, ik kan niet alles volgen maar genoeg om te begrijpen waar het over gaat. We varen voor bij een mooi gebouw, het is een internationaal onderzoekscentrum van de Delta. De delta staat op het moment met een hoog waterpeil. De oorzaak is de vele regen die de eerste drie maanden van het jaar is gevallen. Vele eilandjes staan onderwater en de dieren moeten echt naar een droog plekje zoeken. We varen door mooie kleine kanaaltjes en over reusachtige meren. De meren kunnen tot 12 meter diep zijn. Er groeien op de eilandjes vijf verschillende populierensoorten, de namen van de verschillende vissoorten die hier zitten ben ik vergeten, ook wel omdat ik veel van die namen niet verstond in het Frans. Prachtige velden met waterlelies die plots stopten. De waterlelies groeien alleen om ondiep water met een effen bodem. Waar de waterlelies verdwijnen is het diep, oneffen en is de bodem rotsachtig. De man vertelt honderd uit over zijn Delta, regelmatig zet hij de motor van de boot af en laat de stroom zijn werk doen. We varen een poosje door dichtbegroeide kanaaltjes, je zou je zonder veel fantasie in het Amazone woud wanen. Ik heb er redelijk veel voor betaald maar vond het elke cent waart. Gedurende twee uur geen enkele andere boot tegengekomen, de boot volledig voor mij en een fantastische uitleg. Het mooiste van allemaal is dat ik nu een veel beter beeld heb van de Donaudelta dan gisteren. Na tweeën half uur zijn we terug, hij geeft een kaartje en we nemen hartelijk afscheid van elkaar. Ik had het zeker niet willen missen. Ondertussen is het wel te laat geworden om mijn geplande toer uit te rijden. Dus eigenlijk heb ik de Donau niet in de Zwarte Zee zien stromen. Maar ik ben er zeker van, dat ik dat bij leven en welzijn natuurlijk ook nog zal zien. Er is al een redelijk concreet plan om in 2014 een reis rond de Zwarte Zee te gaan doen. Natuurlijk met Guz en wie weet met wie nog.

Het is de laatste dag hier. Morgen beginnen we aan de terugkeer. Ik moet wel want heb maar medicijnen bij tot en met 28/05. Het is mooi geweest en ben dan ook super blij dat ik het voor elkaar heb gekregen. Er wachten me nog enkele mooie ritten door Roemenië, Hongarije Kroatië, Oostenrijk en Duitsland voordat deze reis er definitief opzit. Hopelijk blijft het weer meewerken zodat ik naar huis kan komen zoals gepland.

Met Guz langs de Donaudelta