Categorie: 2017 16 Rondreis Balkanlanden

Het is bijna zo ver. Overmorgen gaan we weer op pad voor een reis van een kleine 5000 km. Deze keer blijf ik binnen Europa en mijn Limburgse motormaat Theo rijdt nog eens mee. Eerlijk gezegd ben ik nog maar goed en wel bekomen van mijn prachtige reis naar Marokko maar ik begin toch weer de spanning te voelen die bij elk vertrek opkomt. Het is raar dat ik dat gevoel blijf houden ondanks de tientallen reizen naar de meest vreemde landen die ik al gemaakt heb. Het reizen is gelukkig nog geen routine geworden.

De cronologische volgorde van de landen waar we door rijden is als volgt; Belgie, Duitsland, Oostenrijk, Hongarije, Roemenie, Bulgarije, Griekenland, Macedonië, Kosovo, Montenegro, Bosnie-Herzegovine, Slovenie, Oostenrijk en Terug naar Belgie.

Het eerste probleem is te verwachten in Dusseldorf . We rijden namelijk naar Dusseldorf om daar op een autotrein te stappen die ons naar Wenen brengt. Het bespaart ons tijd en een eindeloze rit over de autostrade. Het probleem is dat dit jaar in Dusseldorf de Tour De France start met een tijdrit. Het parcours van de tijdrit ligt nog geen twee kilometer van het station waar wij moeten zijn. Ben benieuwd hoe we daar gaan doorkomen. Ik heb de route al wat verlegd maar we zullen toch door de drukte moeten

Het tweede probleem verwacht ik aan de grens Servie-Kosov. Kosovo is namelijk afgescheurd van Servie maar de staat Kosovo is in Europa nog altijd niet erkend. Onze groene kaart (verzekering) is dan ook niet geldig in Kosovo. Een hele slimme zal dan zeggen/denken rij onder Kosovo door via Albanie maar ook in dit land is de Europese groene kaart niet geldig Lang leve de politiek. We zullen ons plan wel trekken als we aan de grens zijn.

Nog iets leuks meegemaakt na mijn reis naar Marokko; steeds meer mensen beginnen te vragen naar het adres van de blog.

01/07/2017 Rijden we om 19u de trein op we komen 02/07/2017 om 8u30 in Wenen aan.

Mijn trouwe vriend de Tri staat te blinken en te trappelen van ongeduld om te vertrekken.

Op mijn bureau wordt het weer, zoals altijd een dag voor het vertrek, een gezellige bende van allerlei soorten bagage dat meegenomen dient te worden. Zeker niet te vergeten de reparaties set om banden te herstellen, een motor heeft nu eenmaal geen reservewiel. We moeten bij een lekke band een plug in de band zien te krijgen, dat lukt meestal vrij gemakkelijk maar dan sta je natuurlijk nog met een lege band. Er zit dan ook een pomp in de bagage die op 12 volt werkt. De voorraad insuline moet berekend worden, deze wordt opgeslagen in een koeltasje want de insuline mag niet warmer dan 20 graden worden. Er moeten een paar honderd pillen verdeeld worden waarvoor ik twee zeer gemakkelijke pillendozen heb waar ik de dagelijkse dosissen pillen in kan verdelen. Natuurlijk mag ik ook mijn bloedmeter niet vergeten deze meter meet het suikergehalte in mijn bloed, op basis van die metingen bepaal ik de hoeveelheid insuline die moet worden ingespoten. Een honderdtal naalden voor de insulinespuiten, een honderdtal naalden om bloed te prikken en een honderdtal strips om in de bloedmeter te steken. Druivensuiker en een paar pakken koeken met veel koolhydraten om eventuele hypo’s op te vangen. Paspoort, internationaal rijbewijs en verzekeringsbewijs van de motor kunnen we ook maar beter niet vergeten. Allerlei kabeltjes en stekkers om al de elektronische toestanden die we tegenwoordig meesleuren op te laden zoals, een laptop, gsm, gps, intercom van de helm. Ook niet onbelangrijk mijn wasdraad en zeep voor een handwas. Het is onmogelijk om voor drie weken kleren mee te nemen op een motorfiets. En om na drie dagen al met stinkende kleren te gaan rondrijden is nu ook niet bepaald prettig dus moet er onderweg gewassen worden. Ook een reserve bril heeft zijn nut in het verleden al eens bewezen. Ook heel belangrijk zijn de sigaren, gelukkig telt dit voor Theo ook, we moeten af en toe een sigaartje kunnen opsteken. Als er een doos of vijf bij de plaatselijke Spar besteld wordt vraagt Sandra altijd; Waar gaat hij deze keer naar toe?

Als ik dat allemaal heb kan ik aan de normale bagage beginnen. Je moet toch maar graag reizen he!!!!!!!!

We zijn nog niet vertrokken en het eerste probleem dient zich al aan. Ik krijg een mail van een hotel dat ik in Roemenië heb geboekt; De reservatie kan niet doorgaan voordat ik een update heb gedaan van mijn creditcard. Ik bel naar Hotels.com die de reservatie geregeld heeft, die nemen contact op met het hotel maar kunnen blijkbaar nietsdoen, ik moet zelf maar contact opnemen.

Ik bel naar Roemenië en leg uit dat er niets aan de hand is met mijn creditcard, ik geef ze het nummer van de kaart en de vervaldag. Hallo meneer, zegt die pipo we hebben ook uw geheime code nodig die vanachter op uw kaart staat. Ik val bijna van mijn stoel en vraag of ze daar denken dat ze met een achterlijke te doen hebben. Waarom is dat een geheime code meneer vraag ik hem. Stilte, geen woord nog stilte hallo meneer, roep ik rood aanlopend hoe zit het met mijn reservatie. Na veel vijven en zessen wordt de reservatie aanvaard zonder geheime code.

Als dat een voorteken is van deze reis kan het nog plezant worden om de blog te volgen.

Deze reis wordt weer geweldig. Gisteren heel de dag regen, vandaag zitten we in een trein die nu 2 uur vertraging heeft. We zullen pas rond de middag in Wenen zijn terwijl we normaal vanmorgen om 9 uur in Wenen moesten aankomen. Blijkbaar waren er problemen met een illegaal die zich op de trein had verstopt.

01/07/17
Rond elf uur is het wat minder gaan regenen, ik heb al veel in de regen gereden maar echt wennen zal het nooit. Maar het is niet anders en de trein in Düsseldorf wacht niet op ons dus regen of geen regen we zullen moeten rijden. Veel valt er niet te vertellen over vandaag. Als ik bij Theo aankom regent het nog altijd en dit zal blijven tot we in Düsseldorf zijn.

We komen zeer gemakkelijk in het centrum ondanks dat gier vandaag de start van de Tour De France is. We zitten nochtans dicht bij het parkoers van de tijdrit we kunnen zelfs omroeper horen. Om 17u30 zijn we op de plaats waar de autotrein geladen wordt. Er is hier absoluut niets te zien, we zitten ver van het station van Düsseldorf.
Stipt om 19u kunnen we onze motors op de trein rijden, gelukkig is het gestopt met regenen want we moeten over metalen platen rijden. Helm ophouden en diep over het stuur gebogen rijden we de wagon op. De motors worden vakkundig vastgesjord en wij zoeken onze slaapcoupe op.
De coupe is klein maar we hebben alles wat we nodig hebben er ligt zelfs een verwelkomingspakketje klaar. Omkleden, een kom goulaschsoep met brood bestelt bij de steward en we kunnen er weer tegen voor vandaag.

Het ontbijt is besteld voor morgenochtend om zeven uur, rond half negen komen we in Wenen aan.

Daar starten we voor een rit van 250 km om aan te komen in Szekesfeherfaz een dorpje in Hongarije waar we overnachten.

Zoals vermeld op de blog zijn we met een ferme vertraging in Wenen aangekomen. Het is 11u45 als we aan onze rit kunnen beginnen. Het regent niet, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Als we Wenen uit zijn is het al tijd voor ons dagelijks soepje. Nou, soepje is wat overdreven zeg maar gerust soep de kom is zo groot dat je er een kleine in kunt laten pootjebaden.

Na de soep zitten we al snel in Slovakije, we rijden zonder problemen door de grote stad Bratislava. Het wegdek wordt hier matig tot goed we kunnen dan ook aan een aangenaam tempo rijden. Het weer wordt beter we hebben een aangename temperatuur van 23 graden.

Als we Hongarije binnen rijden stoppen we aan een gezellig terras voor een paar kommen straffe koffie. Ik heb het nodig, amper geslapen in die trein en ik begin last te krijgen van het slaapgebrek. Heerlijk land is dat Hongarije vier kommen uitstekende koffie voor € 6, redelijke goede wegen en onoverzichtelijke velden met zonnebloemen die nu in bloei staan. Wegens de vertraging is er echter weinig tijd om foto’s te trekken.

Om 17u30 komen we in ons hotel aan. De motors staan prachtig overdekt en achter slot en grendel. Mijn allerbeste trouwe kameraad den Tri heeft vandaag de kaap van 90.000 km gepasseerd. Daar gaan we er één op drinken vanavond.
Voordat we de douche opzoeken eerst nog een paar goede sigaren van Theo gerookt en dan op zoek naar eten. Het hotel waar we verblijven heeft jammer genoeg geen restaurant.

Het weer is zo goed geworden dat we op een gezellig terras onze uitstekende avondmaaltijd kunnen nuttigen en inderdaad de Hongaarse wijn is van uitstekende kwaliteit.

Morgen een rit van 270 km naar Gyula, we zitten dan nog in Hongarije.

Voor het ontbijt een ochtendwandeling gedaan door het verkeersvrije oude stadsgedeelte van Szekesfeharvaz. Voordat we vertrekken gaan we eerst nog een kasteeltje bezoeken (dat niet in de reisgids vermeld staat maar dat Theo op een of andere site gevonden heeft) dat gebouwd is door een architect ter ere van zijn echtgenote. Waarschijnlijk heeft hij heel veel van deze vrouw gehouden want hij heeft er met zijn leerlingen 20 zomers aan gewerkt voordat het af was.

Als we bij het kasteel aankomen blijkt dat we enkel met Hongaars geld de inkom kunnen betalen we hebben echter geen enkele Florint op zak en staan wat beteuterd naar elkaar te kijken. Waarschijnlijk beteuterd genoeg om wat medelijden op te wekken bij de lieftallige dame aan de kassa, we mogen gratis naar binnen en we mogen zelfs onze helmen in bewaring geven aan de kassa. Aangezien het bezoek zeer de moeite was is er afgesproken dat Theo elke dag voor een activiteit gaat zorgen. Na het bezoek een terrasje gedaan aan de overkant van het kasteel waar we wel met euro’s konden betalen

Het is nu de hoogste tijd dat we aan onze laatste rit van 270 Km in Hongarije gaan beginnen. We rijden door mooie rustige stadjes en langs eindeloze velden met zonnebloemen en mais. Er wordt hier ontzettend veel aan landbouw gedaan. Het valt ook op dat er hard wordt gewerkt aan nieuwe grote wegen. Maar het meeste wat hier opvalt is dat we op die twee dagen dat we door Hongarije rijden geen politie hebben gezien en niet één hoofddoek en/of boerka. We rijden nu wel niet over de allerkleinste wegen maar we doen ook geen meter autostrade dus rijden we toch tamelijk veel door stadjes en dorpjes die allemaal even rustige en proper zijn. Geen militairen op straat, we hebben werkelijk geen enkele vreemdeling gezien en alles verloopt hier in een rustig en gezapig tempo. Zelfs het verkeer is tamelijk gedisciplineerd.

Voor de rest is er over onze ritten weinig te vertellen want het doel van deze vakantie is om over de hoogstgelegen weg van Roemenië te rijden en Montenegro te bezoeken. Alle andere landen zijn eigenlijk landen waar we door rijden om ons doel te bereiken.

Rond 18u komen we in Gyula aan, een klein stadje (34.000 inw.) gezellig mooi stadje. Inchecken in een mooi hotel, douchen en het centrum gaan verkennen. Op een pleintje speelt een jeugdharmonie mooie muziek, het is prachtig weer en de sfeer zit er dan ook goed in. Na de avondmaaltijd drie heerlijke bollen ijs genuttigd en een paar sfeerfoto’s getrokken. We hadden niet genoeg klein geld in euro’s om voor Theo een ijsje te nemen. Ik kreeg van mijn twee euro 1 Florint terug = 0,032 eurocent. Voor de ene Florint kreeg Theo een mooie lekkere grote bol vanille ijs. Waar kun je bij ons een ijsje krijgen als je nog maar50 cent te weinig hebt?

We zitten nu een viertal km van de Roemeense grens, morgen een rit van 326 km door Roemenië we blijven dan twee nachten in Sibiu.

De weersvoorspellingen blijven uitstekend.

PS

Foutje in de foto's. Toch misschien weer ietsie pietsie te veel gedronken.

04/07/17
We vertrekken in stralend weer voor een rit van 326 km door Roemenië niet direct met een bang hartje maar we zijn toch wel benieuwd hoe de wegen zullen zijn die ons voorgeschoteld worden. Als we Gyula uit rijden draaien we een lange weg op die in zeer goede staat is. Deze weg gaat rechtstreeks naar de Roemeense grens. Ongelooflijk, we rijden moederziel alleen op deze weg, veel interesse in Roemenië blijkt er niet te zijn. Als we aan de grens aankomen zijn we nog steeds alleen. Na een paspoortcontrole en controle van de boorddocumenten kunnen we zonder problemen onze weg vervolgen. Ik sta nog wat te zeuren aan het loket om een stempel in mijn paspoort te krijgen maar die vlieger gaat niet op. Enkel de reizigers die van buiten Europa komen krijgen een stempel.

We rijden over ongelooflijke rustige stille wegen met een goed wegdek. We passeren talrijke dorpjes waar je werkelijk de armoede kunt ruiken. De huisjes die bewoond zijn ongelooflijk simpel en zien er ook zeer armoedig uit. Theo heeft al aan paar keer aangedrongen om hier foto’s van te nemen, ik krijg het echter niet over mijn hart om de armoede van deze mensen te fotograferen. Ik schaam me bijna om met een motor van een pak geld hier rond te rijden. De foto’s die op de blog staan geven dan ook wel een verkeerd beeld van Roemenië. In de steden is het prachtig mar op het platteland is het echt schrijnend.

De soep stop wordt genomen in een mooi en prettig restaurant waar het eten voortreffelijk is en spotgoedkoop. Na deze pauze krijgen we toch wel meer slechte wegen voor onze wielen geschoven gelukkig wordt er wel werk van gemaakt om daar verbetering in te brengen. Het is en blijft aangenaam rijden vooral omdat er meer afwisseling in de streek komt. Het is gedaan met eindeloze velden zonnebloemen en mais. De streek wordt bergachtig en de bochten talrijker met hier en aar mooie vergezichten.

De laatste 100 km rijden we over een splinternieuwe snelweg, doordat ook hier weinig verkeer is blijft het redelijk ontspannend rijden.

Redelijk vermoeid komen we rond 18u in Sibiu aan, volgens het internet één van de mooiste steden van Roemenië met ongeveer 145.000 inwoners. De aankomst viel wat tegen, Theo kijkt op de klok van een kerktoren en ziet dat het 19u is we moeten dus de klok een uur vooruit zetten. Inchecken, douchen een restaurant zoeken en gaan eten, het was inderdaad niet vroeg wanneer we in bed kropen.

Morgen blijft de motor op stal staan en gaan we hier op verkenning

05/07/17
Het ging deze morgen niet van harte, we zitten vol goede plannen maar we raken niet gestart. Vooral de Kees heeft last van de late avondmaaltijd, het bier en de wijn. Om elf uur gaan we dan toch het stadje verkennen en het moet gezegd het is echt wel de moeite. Ons doel is het Astra park een soort Bokrijk maar dan een pak groter. Ook vandaag is het weer warm, we lopen binnen een uurtje dan ook te zweten als twee paarden. De symptomen die vertonen beginnen verdacht veel op een kater te lijken. Op het eerste terrasje waar we neerstrijken zweren dat we onze levensstijl voor de resterende dagen iets aan veranderen.

Na een paar uur komen we in het park aan, plaatselijke bewoners zitten in groepjes te kaarten en Back Gammon te spelen. Wij ontdekken dat we in een verkeerd park zitten, alle parken en musea lijken hier Astra te heten. Na wat gezoek vinden we een info bord waar het park dat we willen bezoeken aangegeven staat. Het ligt een km of zes buiten het stadscentrum. We staan alle twee met een rode en zwetende kop te puffen, het besluit om een taxi te nemen is dan ook snel genomen.

Opgewekt stappen we uit de taxi en kopen we onze tickets en als de gesmeerde bliksem lopen we het park in. We hebben de tickets nodig om door de elektronische ingang te kunnen gaan. Lap, de Kees heeft de ticket aan de balie laten liggen. Terug naar de balie, de tickets liggen er nog, de mevrouw achter de balie kijkt ons eens aan, zegt niets haalt haar schouders eens op en denkt waarschijnlijk hier heb je de sukkels.

Het park is prachtig aangelegd, je krijgt er een zeer goed beeld van hoe het er vroeger is aan toe gegaan. Alles is goed onderhouden en de huisjes zijn er met zeer veel vakmanschap neergezet. Het is schaduwrijk, de kater is aan het verdwijnen en we amuseren ons te pletter. Vol verbazing staan we te kijken hoe ze vroeger op een slimme manier houten tandwielen maken.
Na de soep pauze, wil ik een foto nemen en kom ik tot ontdekking dat ik mijn gsm niet meer heb. Teruggelopen en gsm onder een bank gevonden deze was uit mijn broekzak gevallen.

Rond 17 u verlaten we het park, in de verte staat er een taxi dus dat valt mee. Als we bij de taxi aankomen blijkt de chauffeur in geen velden of wegen te bekennen, we besluiten dan ook om met het openbaar vervoer terug te gaan. Er staan wat mensen aan de bushalte die ons weten te zeggen dat de bus (lijn 13) naar Sibiu rijdt. Als de bus aankomt stapt er een jolige chauffeur uit, hij spreekt geen woord Engels, we krijgen hem duidelijk gemaakt dat we mee willen rijden en een ticket willen kopen. Dat gaat niet je moet een ticket uit een machientje op de bus halen. Dit is mogelijk met een bankkaart. We stappen de bus op en beginnen aan zo’n machientje te klooien met onze bankkaart, er is echter geen enkele mogelijkheid om met onze kaart een ticketje uit dat ding te krijgen. Een lief oud vrouwtje kan ons gesukkel niet meer aanzien en ze geeft ons elk een ticket dat we in een ander machientje moeten steken om het geldig te maken. Ik geeft ze vijf Leu is ongeveer een euro die ze categoriek weigert, na veel vijven en zessen neemt ze het toch aan maar ze staat erop dat een Ron teruggeeft. De mentaliteit van deze mensen is echt niet te vergelijken met die we bij ons kennen.

Bij de halte waar we uit moeten stappen staat een lange muur vol met politieke spreuken. Heel leuk om te zien en er staan prachtige spreuken op. Als we het centrum inkomen is alles klaargezet om de internationale wielerwedstrijd die hier van start gaat te laten beginnen. Vandaag is dat een tijdrit door Sibiu.

Gezellige sfeer, heerlijke terrasjes en fantastisch weer doen onze dure eed van deze morgen smelten als sneeuw voor de zon.
Tijdens de avondmaaltijd krijgt Theo iets vreemds op zijn bord, kan er iemand raden wat het is. Reacties zijn welkom op de blog.

Morgen (06/07/17) komen we bij ons eerste doel aan van deze reis, we gaan de Transfagarassan rijden de hoogst berijdbare weg in Roemenië die bekend is geworden door het programma Top Gear. Een rit van 200 km