Dag 2 Moskou

13/08/15

Over het weer hebben we absoluut niet te klagen. Ook deze dag begint weer met en blauwe lucht en stralende zon. Ik heb me voorgenomen om eerst het probleem met de steun van de gps te gaan oplossen. Terwijl ik in de brandende zon aan het zwoegen ben om het dashboard van de Tri te verwijderen zit Theo in de schaduw grote dikke zwarte sigaren te roken. Met heel wat moeite krijg ik het dashboard zo ver los dat ik bij de schroefjes van de steun kan. Ze zaten nog op een paar mm schroefdraad. Geluk gehad dat ze er niet volledig af gekomen zijn. Ik ga dit bevestigingssysteem zeker veranderen als ik thuis. Na het ontbijt motor terug in elkaar gezet en nog een probleem in het hotel opgelost. Ik heb hier namelijk een nacht te weinig geboekt. Via Hotels.com is dit probleem ook opgelost geraakt. Om 12 uur kunnen we de metro naar het centrum van Moskou nemen. We kopen voor een paar euro een rittenkaart en duiken ondergronds via ellenlange roltrappen.

De metro is hier indrukwekkend prachtige afwerking en ware kunstwerken aan muren en plafonds. Alle opschriften zijn in het Russisch, mijn persoonlijke gids den Theo moet dan ook wel eens zoeken om de juiste perrons te kiezen. Terwijl Theo aan het puzzelen is met de metrostations kan ik op mijn gemakje wat foto’s nemen. Als hij het niet meer ziet zitten wordt het aan een Rus gevraagd. Zonder probleem krijgt Theo een uitgebreide uitleg, weliswaar in het Russisch. Nogmaals, zonder een woordje Russisch kun je hier niets komen doen. Trouwens, de Russen waar we hier mee in contact komen zijn uitermate vriendelijk.

Alles is hier groot. De gebouwen, de metrostations, de parken en pleinen. Er zijn heel veel straten en pleinen verkeersvrij gemaakt zodat het centrum zeer rustig overkomt. Rond de middag is het tijd om de inwendige mens te versterken. Geen soep vandaag maar een sandwich clubkip. Ook dit is naar Russische normen gemaakt. Roken verboden op het terras. Na een discussie over Poetin met een zatte Rus en een nuchtere Rus is het tijd om verder te gaan. We gaan het nationaal theater bezoeken. Volgens mijn gids Theo, het grootste theater ter wereld. Jammer dat het tot 07/09/15 gesloten is voor bezoekers. Dan maar even poseren voor het gebouw. We gaan wandelend op pad om het Kremlin te gaan bezoeken. Het mooiste plein van Moskou. Na een stevige wandeling komen we langs mooie gebouwen o.a. het parlementsgebouw( ik denk dat het de Doema heet, Theo moet het maar verbeteren via de commentaren) pleinen en parken bij het Kremlin aan. Ook hier weer pech, op donderdag wordt er niet gewerkt dus we kunnen ook het Kremlin niet bezoeken. Dit zal iets voor morgen worden. Terug de metro in om naar de beroemdste winkelstraat van Moskou te rijden. De naam van de straat moet Theo maar bij de commentaren zetten. Eindelijk tijd voor een terrasje of twee drie. En of het gesmaakt heeft. Theo was zo goed gezind dat hij een bedelaar die vandaag jarig is (we hebben zijn paspoort gezien) een handvol geld geeft. Aangezien onze voorraad sigaren angstwekkend begint te slinken hebben we ons ook te pletter gezocht naar een sigarenwinkeltje om wat sigaren te kopen. Heel moeilijk te vinden hier.

Wat ook opvalt in Moskou is de netheid op straat. Er is werkelijk geen peukje, papiertje of andere rommel te vinden. Ook de gevels van de gebouwen zijn kraakhelder en zeer goed onderhouden. Ondanks dat het een wereldstad is komt het centrum heel rustig en kalm over. Het is dan ook zeer ontspannend om hier te wandelen en een terrasje te pikken. Nadat Theo nog een pot oploskoffie heeft gekocht in één van de vele mega grote winkels is het tijd om de metro naar het hotel te nemen.

Om 20u15 komen we aan in de mooie lobby van het hotel. Morgen weer een dagje Moskou.

12/08/15

Na weer een goede nachtrust en karig ontbijt starten we rond haf negen. Het weer is ook vandaag weer uitstekend. De zenuwen staan toch wel en beetje gespannen. We rijden naar Moskou, niet zo maar een stadje maar en wereldstad met ongeveer 10.000.000 inwoners. Hiermee vergeleken is Parijs een gehucht. Onze mascotte Fagu maakt zich niks zenuwachtig lachend hangt hij aan de motor te bengelen. Zelfs de Russen moeten er af en toe om lachen.

Ben verschrikkelijk aan het sukkelen met mijn gps. Volgens mij is de steun afgebroken. Heb gisteren met plakband geprobeerd om het toestel wat stabiel te krijgen maar het helpt geen fluit. Morgen proberen om een andere oplossing te bedenken. Juist nu we Moskou inrijden heb ik het aan mijn fles. Ik kan niet fatsoenlijk inzoomen en dat is tamelijk vervelend.

De keuze van de te nemen route is snel gemaakt. Van de binnenwegen hebben we na gisteren onze buik meer dan vol, ook voor onze motors is het niet te doen op dit soort wegen.

Vandaag dus een lange rechte weg naar Moskou. Op een dertigtal kilometers beginnen de eerste files zich te vormen. We proberen tussen de auto’s door te rijden maar de Russen werken niet echt me. We besluiten dan ook om enkel bij de stoplichten tussen de file door te wurmen.

Als we het centrum naderen wordt het echt vervelend dat ik niet met Garmien kan werken zoals ik wil. Ik mis het inzoomen van het beeld en het is ook vervelend dat de straatnamen in Het Engels op het scherm komen. De verkeersborden geven de namen enkel in het Russisch ik kan ze dus onmogelijk vergelijken wat het allemaal niet simpel maakt. Na een paar keer verkeerd te rijden en een paar omleidingen te moeten nemen loopt het zweet over heel mijn lijf. Kalmte kan ons ook deze keer weer redden. Stilletjes aan komen we in de buurt van het hotel over goed doorstromende wegen van en baanvak of tien. Theo lost nog een Russisch spraakprobleem op bij het tanken. Het toeval wil dat euvro in het Russisch zowel een soort benzine betekent als ook onze euro. Ik blijf me verbazen over het Russisch van Theo. Het is onvoorstelbaar wat die op één jaartje geleerd heeft. Er komen nog dagelijks woorden bij zodat zijn woordenschat blijft groeien. DE nieuwe woordtjes woorden dan ook direct gebruikt.

Om 14u45 komen we in het hotel aan. Druipnat van het zweet en redelijk vermoeid van de concentratie die wel nodig is om door Moskou te rijden. Hier dient ook nog een probleem opgelost e worden onze kamers blijken geannuleerd te zijn. Uiteindelijk zijn we na veel vijven en zessen dan toch rond half vier op onze kamer.

Morgen wasdag, gps steun proberen te repareren, planning maken om Moskou te verkennen en tussendoor een beetje proberen te rusten. We vertrekken hier op 16/08/15 dus we hebben wel wat tijd om het nodige te verkennen.

Wegens heel de rit op de autosnelweg te hebben gereden en een paar uur in Moskou te klooien zijn er vandaag maar twee foto’s. Er zullen de komende dagen ongetwijfeld genoeg foto’s van Moskou op de blog verschijnen.

11/08/15

We hebben een heerlijke nachtrust gehad en zitten dan ook fris en monter stipt om acht uur aan het ontbijt. We kunnen vandaag kiezen of we rijden rechtstreeks over de M1 naar Vyaz’ma een rit van 165 km altijd rechtdoor. Of we kiezen voor een beetje avontuur en gaan het binnenland van Rusland veder verkennen. Een rit van 285 km Goed uitgeslapen dat we zijn kiezen we voor het avontuur.

Eerst tanken en een km of twintig over de M1 voordat we op verkenning gaan. Zodra we van de M1 zijn komen we in heuvelachtig landschap terecht met zelfs hier en daar fijne bochten. Het wegdek valt honderd procent mee en we snorren met een gelukzalige smile op onze gezichten door het uitgestrekte landschap. Gedaan met graan en mais velden. De grond is hier te schraal en te nat. Honderden riviertjes lopen als aders door het landschap, veel berken en struikgewas heel het landschap is een en al moeras.

Ook hier zijn alle zijwegen van de hoofdbaan onverhard. Zelfs in de dorpjes liggen er geen verharde wegen. Onze eerste stop is bij één van de vele armoedige huisjes. Als we te dicht bij de armtierige omheining komen komt er norse vrouw scheldend roepen dat we hier niets te zoeken hebben. Ze jaagt me werkelijk van de omheining weg en verdwijnt scheldend en tieren terug in haar huisje. Een heel andere ontmoeting dan met onze toezichter aan het monument dat we gisteren gehad hebben. Ik trek me er niet veel van aan en neem toch maar een paar foto’s.

We snorren rustig verder tot we op een stuk onverhard wegdek komen. We rijden over grof steenslag met een laagje zand. Niet echt prettig rijden met de machines waar wij mee rijden. Een kilometer, twee kilometer er komt precies geen einde aan. Sommige stukken kun je vergelijken met een wasbord. Keiharde dicht op elkaar liggende rimpels je tanden kletteren in je je bek. De motors worden op een verschrikkelijke manier door elkaar geschud. En het blijft maar duren. 10 km hebben we zo gereden en dan plotseling weer goed wegdek. Amai, wat een opluchting. Toch nog even van de hoofdweg af om door een dorpje te rijden. Pure zandwegen geen stukje verharde weg te vinden. Vadertje staat heeft hier duidelijk nog heel veel werk. Als we uit het dorpje rijden komen we weer op goed asfalt. De omgeving blijft redelijk interessant en we hebben inmiddels een temperatuur van 28 graden. Geen vijf kilometer verder hebben we het weer aan ons been, zonder waarschuwingsbord verandert het asfalt in een pure zandweg vermengt met keien. We rijden verder met de hoop dat het niet te lang zal duren. De misrekening van de dag is het geworden. Na dertig km keihard werken komen we op een stuk waar werkelijk geen doorkomen aan is. Je zou er bij gaan staan schreeuwen, we zijn op amper 90 km van onze bestemming en moeten terug. Er is absoluut geen doorkomen aan. We proberen bij Garmien een oplossing te vinden maar er is geen ontkomen aan. Dertig km terug door deze hel. Dan een stukje asfalt en dan weer de 10 km waar we een paar uur van te voren aan het zwoegen geweest zijn. Door al het geschok en gedaver begeeft de standaard van mijn gps het ook nog eens. Hij hangt aan het dashboard zoals een gebroken vleugel aan een eend hangt. Werkelijk vleugellam dus. Met wat plak en knipwerk kunnen we de gps tijdelijk op zijn plaats houden. Hopelijk zijn alleen de boutjes losgetrild en is de bevestiging niet afgebroken. Het is niet simpel om dit vast te stellen heel het dashboard moet er voor gedemonteerd worden.

Het komt er op neer dat we 450 km op de teller hebben gezet vandaag waarvan tachtig over onverhard. Om 08u30 gestart en om 18u30 komen we eindelijk op onze bestemming aan. Niet gegeten, geen soep, geen insuline gespoten en de suiker op peil gehouden met koekjes en druivensuiker. Na het eten krijg ik de weerslag in de vorm van een ferme hypo.

Na een maaltijd een goede kop koffie en een mooie zonsondergang is het leed weer ver geleden. We zitten in een afgelegen stil dorpje in een heerlijk rustig hotel zodat we weer goed kunnen slapen.

Morgen naar Moskou, ik heb weer twee toeren rechtstreeks over de M1 of nog een stukje binnenwegen. Ik weet nu al wat we gaan kiezen.

09/08/15

Gisteravond het bezoek gehad van een koppel uit Oeral.(beiden met de motor) We zijn samen met deze motorijders de grens gepasseerd zonder enig contact te hebben gehad. Toevallig overnachten ze in het zelfde hotel dan wij. Ook zij hebben een prutskamertje dat bloedheet is. Gezellige babbel gedaan.

Goed ontbijt gekregen, sigaartje gerookt op het gemakje ingepakt en starten maar. We rijden zeer vlot uit het stadje. Het begint afgezaagd te worden maar ook vandaag vertrekken we met 28 graden. We hebben de klok en uur vooruit moeten zetten maar hebben daar weinig last van. Als we het stadje uit zijn rijden we een stukje over de M1 om vervolgens zo snel mogelijk deze tolweg te verlaten.(gratis voor motorrijders)

Na een km of twintig verlaten we de tolweg en gaan we de binnenwegen verkennen. Mensen wat is dit land dun bevolkt. Er wordt wel eens gezegd dat Frankrijk de graanschuur van Europa is, hier zijn de landerijen tien keer groter. Ze zijn gewoonweg onoverzichtelijk. In de zeldzame stadjes waar we doorrijden is er weinig armoede zichtbaar. Op het zeer dun bevolkte platteland waar nog veel in houten huisjes wordt gewoond (meestal gepensioneerden) is er zeker geen weelde. We denken dat de gepensioneerden hier werkelijk in armoedige omstandigheden leven.

We rijden over ellenlange kaarsrechte wegen met hier en daar een huisje en een klein dorpje. De zijwegen van de hoofdweg zijn voor 80% onverhard. In sommige dorpjes zijn er zelfs geen verharde wegen. De weinige auto’s die we tegenkomen zijn meestal overjaarse wagens. Hier en daar een stationnetje(barak) waar een oude dieseltrein aankomt getuft. De verschrikkelijk grote landerijen worden ook hier met vooroorlogse machines bewerkt. We passeren een tractor met een aanhangwagen waarvan we denken dat die elk ogenblijk door zijn as zal zakken.

De hoofdwegen zijn van tamelijk kwaliteit, er ligt weinig vuil en in de zeldzame stadjes waar we doorrijden is het netjes en staan de appartementen ver uit elkaar zodat je een open stad krijgt met volop ruimte. Ik vind dat de stadjes wel een gezellige sfeer uitstralen.

Na 130 km gaan we terug de compleet lege tolweg M1 terug op. De temperatuur is weer behoorlijk opgelopen we zitten constant tussen de 36 en 37 graden. Onze soeppauze loopt dan eigenlijk ook iets te lang uit(anderhalf uur)Het is dan ook heerlijk zitten in de schaduw met een vleugje wind.

De M1 is voor iedereen toegelaten. Bij de diverse vijvers en grote natuurgebieden wordt berm van de M1 gebruikt als parking voor de dagjes mensen die naar hartenlust in de vijvers aan het zwemmen zijn.

Rond 16 uur plaatselijke tijd komen we met een frisse en aangename 38 graden aan in ons superlux hotel. We worden aan de receptie door een lieftallige jongedame ingeschreven. Niet zonder de onvermijdelijke kopies van paspoort, visum en het ondertekenen van een drietal documenten.

Het eerste wat we moeten doen als we in de kamer zijn is weer wassen. Letterlijk alle kleren zijn doornat van het zweet. Na de was een overheerlijke douche genomen, een taxi besteld(we zitten tamelijk ver van het centrum van Minsk) en een heerlijke maal tijd genomen in het restaurantje wat het koppel uit Oeral ons had aangeraden. We hebben een voorgerecht met kaviaar, een heerlijk hoofdgerecht en nagerecht en de onvermijdelijke halve liter voor € 20 per persoon.

De taxi is zoals was afgesproken (Theo spreekt voor mij verbazend goed Russisch na 1 jaar les) stipt om 21 uur terug. Bij het hotel aangekomen nog een laatste sigaartje, foto’s selecteren en verslag schrijven en dan heerlijk gaan slapen in het fantastische King Size bed dat uitnodigend staat te wachten.

Morgen passeren we de grens en komen we in Rusland aan. We overnachten in Smolensk. Een rit van 335 km.

10/08/15

Fantastisch geslapen in een perfecte kamer. Maar wat en verschrikkelijk slecht ontbijt voor vel te veel geld. Trouwens keiharde muziek s ’morgens tijdens het ontbijt daar maak je de Kees echt niet blij mee. En, het kon natuurlijk niet blijven duren. Onweer, gedonder en kletterende regen met een temperatuur van 20 graden. We rekken en trekken het een beetje tot het droog is en hier en daar zelfs een streepje blauwe lucht tevoorschijn komt.

Rond half negen vertrekken we en Garmien loodst ons zonder enig probleem door het toch wel mooie centrum van Minsk. De bibliotheek van Minsk is in een prachtig gebouw ondergebracht.

Eenmaal buiten het centrum is het tijd om te tanken en van jas te wisselen het is ondertussen 28 graden geworden. Ook nu komt het jaar Russische les van Theo weer goed van pas. Je moet namelijk eerst aan een loketje gaan vertellen aan welk pompnummer je gaat tanken, wat voor soort benzine en het aantal liters. Ze spreken geen woord Engels hier en als je wat onbegrijpelijk staat te kijken ratelen ze aan één stuk door, in het Russisch natuurlijk. Theo legt woordje voor woordje uit wat we nodig hebben en het lukt wonderbaarlijk. Neem het van mij aan, zonder een woordje Russisch is het onmogelijk om hier te komen. Je geraakt niet aan eten en benzine. Je kunt zelfs geen taxi nemen.

Ook vandaag rijden we een honderdtal km binnendoor. Het verschil tussen de steden (die wij gezien hebben ) en het platteland is schrijnend. Als we door een stad rijden zo je denken dat we in een modern Wester land aan het rijden zijn. Op het platteland daar in tegen is het werkelijk armoede troef. Meer houten huizen met golfplaten als dakbedekking dan stenen huizen. Ook de stenen huizen zien er tamelijk armoedig uit. Ik begrijp ook niet hoe ze met de werkelijk vooroorlogse machines de oogsten binnen halen op de ongelooflijk grote velden.

Als we over de rivier de Berzina rijden denken we aan het leger van Napoleon die hier op de hielen gezeten door de Russen moesten terug trekken. Bij bosjes zakten de soldaten door het ijs en werden door de kou bevangen. 10.000 man van het machtige 600.000 man sterke leger overleefden het.

Als we voor de soeppauze stoppen hebben we weer de normale temperatuur die we deze reis gewend zijn. We ondergaan lijdzaam de 33 graden. Bij de bestelling van de soep ging het even fout. De norse dame die de bestelling opneemt ratelt een heel verhaal af over twee verschillende soepen. Heel raar want er is meestal maar één soort soep namelijk rode bietensoep. Theo, die de echt hele norse dame absoluut niet kan volgen denkt bekijk het maar als we maar soep hebben. Heel snel komt de soep er aan, we kijken elkaar aan en zeggen dat is wel heel snel. Ik neem een lepel soep en die blijkt gewoonweg koud te zijn. Niet echt smakelijk voor rode bietensoep. We gaan alle twee met onze kom soep naar de nog steeds ongelooflijke norse trees en beklagen ons over de koude soep. Amai, dat viel wel in heel slechte aarde. Er komt een Russisch geratel uit die bek als of het een salvo was van een machinegeweer. Uiteindelijk kwar het er op neer dat we voor de koude soep hadden gekozen.

Een km of drie na onze soeppauze komen we aan de grens met Rusland. Een groot elektronisch bord begroet ons met de tekst WELCOM TO RUSSIA. Het zal waarschijnlijk kinderachtig overkomen maar we hebben alle twee een ongelooflijk fijn gevoel als we Rusland binnen rijden. Dankzij het grensoverschrijdend verdrag tussen Belarus en Rusland rijden fluitend de grens over zonder enige controle.

Goed en wel de grens over rijden we de laatste 80 km binnendoor. We vinden het echt machtig om hier te rijden. We worden al direct geconfronteerd met een zeer effectieve spoorwegovergang. Het landschap verandert naar heuvelachtig en de wegen vallen goed mee. Er is minder landbouw maar ontzettend grote gebieden met puur natuur. Langs beide kanten van de weg kun je kilometers kijken zonder één huisje te zien. De Hongaarse poesta is in geval van oppervlakte een kinderspeeltuin. We worden echt overrompeld door dit landschap. Van de bombastische beelden die overgebleven zijn uit het communistisch tijdperk zijn we iets minder onder de indruk. Een monument valt echter op, we nemen daar dan ook en sigarenstop. Al snel worden we door de fiere toezichter van het monument benaderd. Hij vertelt honderd uit, Theo begrijpt er een beetje van als hij een dik gastenboek bovenhaalt met een vermelding die er ooit eens door een Belg is ingezet. Onze eerste Russische kennismaking is dan ook een succes.

Om 17 uur plaatselijke tijd arriveren we in Smolensk voor onze overnachting. Na wat gestrubbel met paspoorten en visum en een stel kopieën geraken we ingeschreven. Van uit de tuin van het hotel hebben we een mooi zicht op een kathedraal.

Voor €1 brengt en taxi ons naar het centrum waar we ons te goed doen aan een Big Mac.

Morgen een ritje binnendoor van 285 km. We overnachten dan in Vyaz’ma.

08/08/15

Stopt om zeven uur zitten we op ons terrasje aan het ontbijt. Er is geen kat te zien op de terrassen en de zon staat helder in de blauwe lucht waar geen wolkje te bespeuren is. In de schaduw is het nu al 26 graden. Rond negen uur vertrekken we voor onze laatste rit van deze reis door Polen. Na wat zoekwerk en een verboden straatje te zijn ingereden geraken we uit het oude stadscentrum.

Het wegdek is van goede kwaliteit het verkeer minimaal en de afstand vandaag is maar 156 km. We gaan niet klagen over het weer maar rond een uur of elf hebben we toch weeral 34 graden. Hier en daar krijgen we commentaar dat we blij moeten zijn dat we eindelijk eens goed weer hebben op onze reis. Maar na de zevende dag op rij met temperaturen rond de dertig graden beginnen we de vermoeidheid best te voelen.

Hoe dichter we de grens van Belarus (Wit Rusland) naderen hoe stiller het wordt. We krijgen het gevoel dat we in een soort niemandsland rijden. Kaarsrechte lange wegen door eindeloze graan en maisvelden. Ooievaars stappen parmantig door de afgereden graanvelden. We krijgen ook meer en meer bewoonde nesten van ooievaars te zien. De diverse granen die hier verbouwd worden op de eindeloze velden worden geoogst met vooroorlogse machines. Bij de boerderijtjes staan de volle melkbussen (die bij ons allang in een museum staan)in de volle zon te wachten tot ze opgehaald worden.

Hier en daar staat en een huis afgewisseld met een boerderijtje en een dorpje. Het eindeloze fietspad dat afgescheiden naast de verkeersweg loopt is goed beveiligd met splinternieuwe hekkens.

Na de tankstop naderen we de grens met rasse stappen. We krijgen een vaag gevoel van ongerustheid over ons. We stoppen ook opmerkelijk meer. Het is precies of we stellen het zo lang mogelijk uit om aan de grens te komen. Er staan dan ook de wildste verhalen op het internet over de grens van Belarus. We zitten ook met een formulier dat niet helemaal conform de wet zou zijn om met een voertuig de grens over te mogen.

Rond de middag komen we dan toch aan de grote grenspost in Terespol aan. Het is aanschuiven maar het is minder druk dan we hadden verwacht. Geen enkele vrachtwagen te bespeuren. Op een gegeven moment komen er twee douaniers tot bij ons om de chassisnummers van de motors te controleren. Tot onze verassing spreekt een van die gasten perfect Nederlands. Het ijs is meten gebroken en de spanning is verdwenen. De Nederlander komt hier twee maanden werken en gaat dan terug naar huis. Dankzij het vrij verkeer van goederen en werk is dit blijkbaar mogelijk.

Na een uurtje zijn we de Poolse grens gepasseerd. Het is nu aanschuiven aan de grens van Belarus. Ook deze passage valt redelijk mee. Theo die halsstarrig een jaar Russische les heeft gevolgd krijgt met een paar woorden Russisch meteen de douaniers aan zijn kant. Hier en daar wordt er zelfs gelachen. Na de paspoortcontrole moeten we naar kotje acht. Daar moeten we een stel onnozele formuliertjes invullen. Als dat gedaan is komt weer en andere douanier deze halen en gaat er mee in weer een ander kotje zitten. De spanning is bij ons totaal verdwenen en we vullen de wachttijd op met een goei sigaartje. (met toestemming van de douaniers)Als we de papieren terug krijgen moeten we nog naar één loket. Daar worden voor de zoveelste keer onze gegevens in de computer gebracht. We betalen € 10 en krijgen nog maar eens een papiertje dat we bij moeten houden tot we Belarus verlaten. We hebben in België van alles moeten regelen om een visum van twee dagen te krijgen. Groot is dan ook onze verwondering als er een vriendelijk dame van de douane komt zeggen dat we drie maanden in Belarus mogen blijven. We zijn er niet achter gekomen waarom we € 10 hebben moeten betalen. Als we alle benodigde documenten hebben gekregen moeten we nog één kotje doen voor de zoveelste controle. Ook hier geen problemen. De topkoffer even openen voor een vluchtige blik van weer een andere douanier en we zijn na anderhalf uur wachten en papiertjes invullen vertrokken. Na een kilometer of tien zijn we in Brest waar en vriendelijke Wit Rus ons het hotel aanwijst.

Na de douche in en veel te klein bloedheet kamertje zonder airco is het tijd om te gaan dineren. Niet zonder enige moeite en dankzij de Russische les van den Theo krijgen we een lekker menu samengesteld. Voor twee personen betalen we 458.700 Belarusian Ruble. (€1 = 16.904 BYR)

Na het eten nog een korte wandeling en even chatten en ook deze dag is weer voorbij gevlogen.

Morgen een ritje van 360 km door Belarus. We slapen in Minsk de hoofdstad van Belarus.

07/08/15

We hebben tijdens het ontbijt afgesproken dat het gisterenavond de laatste zware avond van deze reis is geweest. We zijn nu aan dag zeven en als we er elke avond zo blijven invliegen als de laatste drie avonden gaan we met onze conditie in de problemen komen. Ook in verband met mijn gezondheidstoestand is dit niet de ideale manier om te reizen.

Ook vandaag is het weer een bloedhete dag, in de voormiddag halen we al een graadje of vierendertig. We besluiten toch om een stukje van het stadje te gaan verkennen.

We passeren het smalle gangetje waar we gisteren doorgereden zijn om in het oude stadsgedeelte te komen. Tijdens het wandelen ontdekken we dat we over een normale weg ook tot hier hadden kunnen komen. Foutje van Garmien.

Plotseling is Theo achter gebleven. Hij wordt aangesproken door twee dames. Amai denk ik, Theo heeft nog aantrek op zijn oude dag. Als ik me bij het gezelschap voeg kom ik tot ontdekking dat de dames Jehova getuigen zijn .Nu een pittige discussie nemen we vriendschappelijk afscheid en zoeken we een terrasje  in de schaduw om met een half litertje te bekomen van de schrik. Na het terrasje lopen we een paar keer onder een heerlijke verfrissing. Het is nodig bij deze temperatuur. Er zijn door de hitte weinig toeristen te bespeuren, ook wij hebben het tamelijk snel gezien. Er valt hier ook niet echt veel te bekijken. Voordat we terug keren koopt Theo nog een paar doosjes extreem zware Poolse zwarte sigaren.

We keren terug naar het hotel, voordat we naar de kamer gaan nog even op  een leeg terras een glaasje en dan op de kamer met de airco op de hoogste stand. Stilletjes aan weer wat gaan inpakken want morgen vroeg aan het ontbijt. We willen goed op tijd aan de grensovergang Polen-Belarus aan komen. Als het aan de grens even tegenvalt verwachten we wat problemen met een bepaald document dat eventueel niet in orde zou kunnen zijn. Over dit probleem zal ik morgen zeker een uitleg geven.

Tegen de avond als het wat frisser wordt lopen ook de terrassen vol. Er is tijdens het avondeten dan ook een gezellig sfeer op de terrasjes. Wij houden het echter bij een paar sigaartjes, een klein pintje en 1 cocktail. We tonen karakter en trekken rond negen uur naar onze kamer.(enigszins tegen onze zin)

Ik heb een paar mails gekregen met de opmerking dat er weinig foto’s en korte verslagen op de blog verschijnen. Dit kan helaas niet anders . Het doel van deze reis is Moskou, we hebben afgesproken  om de autosnelwegen te vermijden en zo veel mogelijk via binnenwegen naar Moskou te rijden. We hebben dan ook geen tijd om onderweg toeristische atrakties(die er zeker zijn) te bezoeken. Dus automatisch minder foto’s en kortere verslagen. Het zit er ook niet in om elke avond na een lange rit in extreem warme omstandigheden nog eens een uurtje te gaan wandelen om wat foto’s en bezienswaardigheden te zoeken in de stadjes waar we overnachten. Zeker niet als we min of meer blijven plakken na het avondeten.

Morgen gaan we de grens over en begint voor ons eigenlijk deze reis. We weten nog niet wat we gaan tegenkomen maar ik zal allicht interessantere verslagen kunnen schrijven.

We hopen rond een uur of tien aan de grens te zijn. Als alles verloopt zoals het zou moeten verlopen slapen we in Brest, een stadje dat juist in Belarus licht.

06/08/15

Als ze komen zeggen; sorry heren maar de bar gaat sluiten dan is dat geen al te goed teken. Dat is een teken dat het al tamelijk laat is. Als je weet dat we water redelijk smakeloos vinden dan is het natuurlijk niet moeilijk uit te rekenen dat je met een houten kop gaat opstaan. Zelfs het smakelijk ontbijt kan er niet veel aan verhelpen.

En inderdaad, na een woelige nachtrust is het bij de Kees bim bam beieren in de kop. Ook de 26 graden die we hebben bij het vertrekken willen niet echt helpen. Ik begin dan ook met lode schoenen aan de dik 250 km.

Bij de eerste tankstop rond een uur of tien zitten we alle twee te puffen bij een temperatuur van 26 graden. Hadden we toch maar een uurtje eerder gaan slapen en een gin tonic minder gedronken. Maar goed, eigen schuld dikke bult troosten we elkaar.

De rit is eindeloos aan het worden. We stoppen voor onze soeppauze met een temperatuur van 34 graden. Ik durf mijn koelvest niet aan te doen omdat ik in de conditie waar ik nu in verkeer bang ben dat ik het temperatuur verschil niet kan verdragen. Na de soeppauze moeten er nog honderdtien saaie bloedhete kilometers worden afgelegd. We hebben ons voorgenomen om geen pauze meer te nemen, het haalt niets uit want je staat je kapot te zweten.

Om 15u30 komen we in Lublin aan. Gelukkig een stad waar je vrij gemakkelijk door kunt rijden. We zitten in het centrum van het mooie oude stadsgedeelte waar we toch wel door een heel smal straatje moeten om tot bij het hotel te komen(morgen de foto’s hier van)

Steendood komen we aan maar voor de Kees is het wasdag vandaag. We blijven hier twee nachten dus ga ik dan ook eerst mijn was doen zodat ik zeker weet dat die op tijd droog is. Van rusten is er dan ook nog geen sprake.

De was lukt goed met mijn splinternieuwe Scrubba Washbag. Als een volleerde huisvrouw heb ik mijn was picobello schoon gekregen. De waslijn die ik in de badkamer heb gemonteerd blijkt te kort te zijn dus wordt de rest van de was op de kamer gehangen om te drogen.

Ondertussen is het etenstijd geworden. We nemen onze heerlijke maaltijd op een gezellig terras en ontdekken dat de cocktails hier amper iets kosten.

Want denk je zeg ik tegen Theo, we moeten morgen niet rijden en zo’n cocktailtje is niet te versmaden bij deze temperatuur. Absoluut geen probleem voor den Theo. Sigaren dampend en cocktails achteroverslaand is het eensklaps 22u30. Ver domme zit ik weer met het verslag te klooien.

Morgen een vrije dag en tijd om een degelijk verslag te schrijven en de essentie van deze reis uit te leggen. Vandaag is het dus meer een wasdag verslag na een zware hete rit van bijna 260 km.

05/08/15

Na het uitstekende en gezellig diner(iets te veel drank)beginnen we na een korte nachtrust aan een degelijk ontbijt. Het is hier ongelooflijk, we betalen voor een overnachting met diner en ontbijt € 24 per persoon incl. de drank die we achterover hebben gekapt.

Ook vandaag vertrekken we weer met een temperatuur van 26 graden. De koelvesten zijn dan ook flink ondergedompeld om deze temperaturen te kunnen weerstaan. We rijden heel de dag door het Pieniny gebergte.

Pieninygebergte 

                                                                                                                                                De Pieniny is een klein berggebied in het Zuiden van Polen. Dwars door het gebied heen stroomt de rivier de Dunajec. Het grootste gedeelte van het berggebied bestaat uit een Nationaal Park. Een gedeelte hiervan is ook gelegen in Slowakije. Een specifieke attractie voor dit gebied is het vlotje varen over de rivier de Dunajec.

Tijdens onze soeppauze beginnen er in de verte donkere wolken te verschijnen. Gelukkig blijft de donder en bliksem op een tamelijke afstand zodat we er voorlopig geen last van hebben. Als we na de soeppauze terug starten wordt het aanmerkelijk kouder. Als de thermometer 18 graden aan geeft is het de hoogste tijd om de koelvesten uit te trekken. We rijden over nat wegdek maar rijden tussen de buien door zonder dat we regen moeten verwerken.

Van het ene op het andere moment klaart het op en zitten we weer aan een graadje of zesentwintig. Stoppen aan een bushalte en koelvest terug aan. De uitzichten zijn mooi, het wegdek goed en de bochten vloeiend het is weer genieten.

We rijden een stuk over het parcours van een wielerwedstrijd, we denken de ronde van Polen. Het stikt hier dan ook van de politie, we rijden dan ook braaf aan de opgelegde snelheid.

We komen in een gebied met mooie meren die gevoed worden door de rivier de Dunajec. Jammer genoeg wordt de lucht weer inktzwart. Er is geen ontkomen aan, de laatste dertig rijden we in de regen met een temperatuur van een schrale 19 graden.

Het hotel valt ook vandaag weer mee. Grote kamers, een groot restaurant en een grote gezellige bar. Dat beloofd voor vanavond. O ja, voor een goede whisky betaal je hier € 1,50

Morgen een rit van 250 km. We overnachten dan in Lublin. (Polen)

04/08/15

Gisteren geen verslag van Theo wegens uitgelopen gezellig diner. Geen zin om op een heerlijke zomeravond op de kamerte te gaan zitten piekeren over een verslag. Het is tenslotte verlof.

De dag is goed verlopen maar bloedheet. De Polen houden zich wegens de hoge boetes precies aan de af en toe absurde snelheidsbeperkingen. We hebben dan ook een lange hete dag achter de rug om 305 km binnenwegen op de teller te krijgen.

We rijden de volle 305 km door landbouwgebied. Eindeloze graan en mais velden in een heuvelachtig landschap. Niet direct een rit waar je talloze foto's neemt. Daarom twee foto's, 1 bij het vertrek en 1 bij de aankomst in Strumien.

Morgen dus 05/08/15 is het een rit van 266 km. Het weerbericht geeft ons 34 graden. Van één ding zijn we dan ook zeker HET ZAL WEER PUFFEN WORDEN.

03/08/15

Ondanks dat we er geen goed oog in hadden wat betreft onze nachtrust is dit goed mee gevallen. Ik heb in ieder geval uitstekend geslapen. Ook vandaag ziet het weer er veel belovend uit. Als we vertrekken hebben we 26 graden, het is dan ook tijd om de koelvesten boven te halen.

Vol goede moed vertrekken voor 170 km binnen wegen. We rijden constant langs de Pools Tsjechische grens. Een stukje Tsjechië, dan weer een stuk je Polen. Het landschap is te vergelijken met de Ardennen. De heuvels van het gebergte zijn iets hoger dan de Ardennen . We hebben hier bergjes met een maximale hoogte van 1.000 meter.

Na een uurtje gaan de koelvesten terug in de koffers. Onze ruggen zijn zo koud dat het geen prettig gevoel meer is. Het is toch altijd wel iets als je met een motor onderweg bent. Je moet echt wel een liefhebber zijn om op deze manier te blijven reizen. Maar we zijn dan ook echte liefhebbers en we blijven halsstarrig naar speciale reizen zoeken.

Als we op een goed wegdek met vloeiende bochten terecht komen is het tijd om een paar paarden meer van stal te halen. De machines snorren dan heerlijk door de bochten. Als we even stoppen op een plaats waar een motorijder is verongelukt worden de bochten toch iets voorzichtiger genomen.

Als we voor de tweede keer aan de Tsjechische grens komen is het tijd voor ons dagelijks soepje. Een vriendelijk Engels sprekende dame uit Oekraïne die ook perfect Pools spreekt helpt ons om de alleen Pools sprekende uitbater aan zijn verstand te krijgen dat we enkel een soepje wensen. We nemen een echt Pools maaltijd soepje. Ik denk dat die soep in wereld oorlog twee is uitgevonden. Dik grijs met veel aardappels en een soort vettige worst. Het ziet er niet echt smakelijk uit maar al bij al valt het wel mee.

We zitten in een tamelijk toeristisch gebied waar wandelaars en fietsers zicht thuis voelen. Er moet nog 86 km gereden worden en deze kilometers gaan werkelijk over piepkleine wegen. Het wegdek is bij momenten om te schreeuwen zo slecht. Gaten en veel (te veel) losse grindslag in de ontelbare bochten. Er wordt dan ook zeer alert gereden.

Rond 15u30 komen we in Struga(Polen) aan waar we de nacht door brengen in het hotel Palac Struga. De kamers vallen ook deze keer weer goed in de smaak . We slapen hier voor € 26 per nacht.

Morgen staat er een tamelijk zware rit naar Strumien op het programma. 285 km meestal binnenwegen. Als die wegen te slecht zijn hebben we ons voorgenomen om de grotere wegen op te zoeken. Garmien kan ons daar perfect mee helpen.

Vandaag is het verslag door Theo geschreven. We hebben afgesproken om de beurt het verslag te schrijven. Ik denk dat het interessant is om twee verschillende meningen over deze reis te kunnen lezen. Commentaar op de verandering is natuurlijk altijd welkom.

De fotograaf heeft vandaag min of meer een vrije dag genomen daarom staan er maar enkele foto’s op de blog van het kasteel van Weinar dat we hebben bezocht.

Pffft! Kees is op het lumineuze idee gekomen dat elk om beurt “iets” op de blog zet.

We zitten momenteel in een stadje vol vuurwerk en lawaaierige pubers ergens in het noorden van Tsjechië (goedkoop!), maar van slapen zal waarschijnlijk zo te horen niet veel meer in huis komen.

En of we onze slaap nodig hebben! Gisteren meer dan zeshonderd kilometer afgemaald, vandaag nog een dikke vierhonderd bijgepompt. En neen, niet allemaal autosnelwegkilometerkes.

Elk uur of anderhalf uur lassen we een pauze in. Vandaag wel een beetje bizar: we stoppen aan een Tsjechisch pension dat er op het eerste gezicht heel verlaten uitziet. Ik tegen Kees: “Dat veel drinken is allemaal goed en wel, maar ik moet er telkens dringend van pissen!”

Op het ogenblik – en ik verzin dit niet – dat ik de eerste drukknop van mijn motorbroek openzet om tot actie over te gaan (nota bene in het voortuintje van dat pension) zie ik een dame van middelbare leeftijd op ons afgefietst komen. Ik denk bij mezelf: “Ik ga toch wachten tot die gepasseerd is!”

Gelukkig! Want de dame in kwestie stopt. Aanvankelijk leek ze een gewoon praatje te willen maken. Tot ze zei: “Geen overnachting nodig?” Bleek het de eigenares te zijn van dat gesloten pension! Ons volgende aangename gesprek met haar had er helemaal anders kunnen uitzien.

Ik zal hier proberen om het kort samen te vatten.

Zij: “En? Waar gaan jullie naartoe?” (laat dit nu net de vraag zijn die we niet graag beantwoorden)

Wij: “Moskou”

Zij (met een uitdrukking van je-zijt-hier-ferm-met-mijn-voeten-aan-het-spelen gezicht): “Moskou? Kom nou!”

Wij: “Echt! “ en dan: “Is het geen mooie stad dan?”

Zij: “Dat weet ik niet, ik ben er nooit geweest. Maar Moskou, écht?”

Wij: “Mmmm”.

O ja, de prijs van een soepje gevolgd door een spaghetti di mare, vergezeld van een half liter pint Tsjechisch bier (lekker!) en achteraf gegaan door een lekkere capuccino: € 10!!!

En de prijs van onze hotelkamer (***): € 28, inclusief de tien procent voor Booking.com, de 15 procent toeristenbelasting, de gewone belasting en… het ontbijt.

Schol!

01/08/15

Eindelijk zijn we vertrokken, het is zalig weer en we hebben er zin in. Het verkeer valt reuze mee en we schieten dan ook goed op.

Rond de middag is het weeral tijd voor het dagelijks soepje. Vandaag is het Goulashsoep.

Door allerlei omleidingen en een keer verkeerd rijden zetten we vandaag 665 km op de teller. Rond 17 uur zijn we in Gotha een stadje dat ongeveer 200 km voor Dresden ligt en waar we vandaag overnachten in het pension Der Kleine Nachbar.

Morgen een ritje van 385 km we slapen dan in Tjechie.

23/07/2015

Eindelijk, vandaag voor de laatste keer naar het visumbureau in Brussel gereden om de visums voor Belarus en Rusland af te halen.

Als ik de factuur krijg is het wel even slikken. CIBTvisas heeft een factuur opgemaakt van € 429,23 Daar komt dan nog € 92 bij om een uitnodigingsbrief voor Belarus te krijgen die is verzorgd door Rubel Trade in Nederland.

Om drie dagen door Belarus te rijden en elf dagen in Rusland te verblijven zijn we per persoon maar eens even € 521,23 kwijt. Volgens mij moeten dit verschrikkelijk mooie landen zijn. Melk en honing, altijd zon en ongelooflijke vriendelijke mensen en perfecte wegen. Voor dat geld hebben we natuurlijk geen enkel probleem aan de grensovergangen en worden we als koningen ontvangen. Ook het internet zal overal perfect werken en het eten zal niet te overtreffen zijn.

Of dit inderdaad allemaal zo zal zijn kan weer gevolgd worden via de dagelijkse verslagen die op de blog zullen verschijnen. (indien er geen internet problemen zijn

08/07/15

Voor de derde keer wordt het attest van de mutualiteit afgekeurd. Het woordje Russia staat er in vermeld en dat mag niet volgens de ambassade van Belarus.

Terug naar de mutualiteit om weer een nieuw attest. Helaas de attesten zitten standaard in de computer en de bediende van de mutualiteit kan die zelf niet veranderen. Ze neemt contact op met het hoofdkantoor en legt het probleem uit. Op het hoofdkantoor gaan ze het standaardformulier voor Wit Rusland aanpassen Na een wachttijd van drie kwartier heb ik eindelijk een attest dat geldig is.

Nadat we nog een kopie van onze identiteitskaarten hebben gemaild komt eindelijk het verlossende document per mail aan. De officiële aanvraag voor het visum van Rusland. Te ondertekenen en het originele formulier terug te bezorgen aan het visumbureau. Mailen telt niet en met de post op sturen durf ik niet wegens de tijd die begint te dringen Voor de derde keer terug naar Brussel om de documenten af te geven. Met de kilometers die ik gereden heb om al de documenten bijeen te krijgen had ik al bijna in Moskou kunnen zijn.

Waarschijnlijk zullen we onze visums hebben tussen 22/07 en 25/07/15.

06/07/2015

Nog vijfentwintig dagen en we zijn weer weg. Deze reis is mijn Limburgse motorvriend den Theo mijn reisgezel.

We gaan er weer goed tegen aan. Natuurlijk is het weer een speciale reis. Vertrek in Essen (België) naar Ham (Limburg Theo ophalen)dan Moskou, St. Petersburg, Helsinki, Stockholm, Oslo, Kiel, Essen.

Kees, de routeplanner had een route gemaakt om via de Baltische Staten naar Moskou te rijden. Een ferme omweg maar je vermijdt dan de Republiek Belarus (Wit Rusland). Theo, die ondertussen al maanden naar de avondschool aan het gaan is om Russisch te leren. Ja, ja Theo is deze reis voorbereid hij spreekt Russisch. Hij kan na al die maanden al twee zinnen zeggen in het Russisch. Ik ben Belg, hij is Nederlander. Het zullen waarschijnlijk beroemde zinnen worden in het verslag van deze reis. Op die avondschool leert Theo een motorrijder kennen die in 2003 met de motor naar Moskou is geweest. Als die hoort dat wij via de Baltische Staten naar Rusland willen rijden valt hij bijna van zijn stoel van het lachen. Vraag toch gewoon een visum aan voor Wit Rusland en laat die Baltische Staten links liggen is zijn goede raad. Zo gezegd, zo gedaan. Formulieren ingevuld voor het visumbureau, route aangepast, hotels in de Baltische Staten geannuleerd hotels in Wit Rusland geboekt en klaar is Kees.

Beste lezers, laat je nooit wijsmaken dat je zo maar even een visum voor Wit Rusland kunt aanvragen. We zijn nu twee maanden aan het zwoegen om de documenten die we nodig hebben bij elkaar te krijgen. Het einde is gelukkig in zicht. Theo moet nog 1 attest krijgen en dan kunnen de dossiers naar het visumbureau. Dan is het hopen, bidden en smeken dat alles in orde komt voor 01/08/2015.

Welke problemen kun je verwachten als je met eigen vervoer door Wit Rusland wilt rijden?

- Je hebt een uitnodigingsbrief nodig, het visumbureau kan hier voor niet zorgen(voor Rusland wel)de uitnodigingsbrief moet worden geleverd door een reisbureau dat gevestigd is in Wit Rusland. Niet simpel, na veel gezoek op het internet kom ik op een site terecht Rubel Trade. Irina is de contactpersoon. Rubel Trade kan voor een uitnodigingsbrief zorgen mits een storting van € 92 per persoon. Er moet een visumaanvraag ingevuld worden die Irina ons bezorgd. Deze moet zeer zorgvuldig ingevuld worden. (drie keer terug gekregen wegens niet goed ingevuld) Op basis van deze aanvraag wordt een uitnodigingsbrief geleverd.

- Je hebt een attest nodig van de ziekteverzekering waarin expliciet vermeld wordt dat het in Wit Rusland geldig is. Opgesteld in het Engels of Russisch)

- Je hebt een attest nodig van een bijstandverzekering geldig in Wit Rusland met de vermelding van de verzekerde bedragen. Voor alle verzekeraars die een bijstandverzekering afleveren is het attest geldig op het grondgebied van Rusland incl. Wit Rusland. Attest wordt afgekeurd omdat Wit Rusland niet op het attest vermeldt wordt. Na wat gepalaver met de bijstandverzekering wordt er een apart attest opgemaakt

- Aangezien de Europese verzekeringsbewijzen (groene kaart) niet geldig zijn in Wit Rusland en Rusland moet er een uitbreiding van de verzekering aangevraagd worden. Geen enkele maatschappij wil hier op ingaan. Dus zal er aan de grens een verzekering moeten worden afgesloten.

Deze week worden de dossiers over gemaakt aan het visumbureau. Hopelijk kan ik binnen veertien dagen melden dat we in het bezit zijn van onze visums.

11/06/2015

De laatse nacht van deze reis slaap ik in een mooi pension. Er is geen mogelijkheid voor avondeten maar er is een restaurantje op loopafstand van het pension.

Welgemutst ga ik rond 18 uur naar het restaurant, het ligt aan een grote vijver waar prachtige forellen in rond zwemmen. Het water loopt me in de mond als ik er aan denk dat er straks zo één op mijn bord ligt.

Als ik de menu kaart vraag stelt er zich een probleem. Het is niet te geloven maar vandaag is het pastadag. Er wordt niets van de kaart geserveerd. Je kunt kiezen uit drie verschillende soorten pasta en de ingredienten die je er in wil hebben kun je zelf samenstellen uit een soort buffet dat er staat.  De kok maakt dan de pasta klaar in een grote wok. Ik leg uit dat ik drie weken in Italie heb rond gereden en dat ik geen pasta meer kan zien , graag zou ik een heerlijke forel geserveerd zien. Niets aan te doen pastadag is pastadag en daarmee basta.

Na een zeer goede nachtrust en een uitstekend ontbijt starten we om 8u30 voor een rit van 875 km. Het is lang geleden dat dergelijke afstand nog gereden heb. Ben dan ook benieuwd of ik het ga volhouden.

Rond de middag krijg ik een dipje maar dit wordt opgelost met een goede braadwordt. We hebben een aangename temperatuur van 22 graden. Drie file's trotseren we bij de onvermijdelijke wegenwerken in Duitsland, hoe dichter we bij Belgie komen hoe hoger de temperatuur wordt. Nabij Venlo zitten we aan 28 graden. In Nederland nog een ferme file, maar dan eindelijk de afslag Roosendaal.

Stipt om 19 uur zijn we terug thuis.

Italie was een mooie reis, het is de tweede keer dat ik in dit land geweest ben. De foto's geven maar een beperkt beeld, zijn moment opnamen. Er is zo veel meer te zien geweest op deze meer dan 5.000 km lange reis. Je kunt met foto's proberen een beetje de sfeer mee te geven. Je mist echter de geur, het gevoel van het rondrijden in echt prachtige streken en zo veel meer. Wil je het echte Italie beleven moet je er in rond trekken, het is zelfs met de beste foto's niet weer te geven wat er te beleven is in dit land. 

Ook deze reis heb ik weer met veel plezier aan de blog gewerkt. Ik had even overwogen om er mee te stoppen, er kruipt een pak werk in, het is dikwijls sukkelen met een slechte internetverbindingen en het mag ook neit te veel ergernis worden. Maar ik heb nu weer ondervonden dat ik het nog altijd graag doe, dus de volgende reis die op de agenda staat zullen de artikels en foto's weer verschijnen. (iets meer commentaren zijn altijd welkom)

Het motorpak is gewassen, de Tri staat terug te blinken en de plannen voor de volgende reis moeten dringend aangepakt worden.

Op 01/08/2015 willen we (Theo & Kees) indien we de documenten in orde krijgen naar Rusland. Het programma ziet er ongeveer alsvolgt uit; Essen, Moskou, St. Petersburg, Helsinki, Stockholm, Oslo, ferry Olslo-Kiel, Essen.

10/06/2015
Een goed ontbijt en mooi weer, de dag kan weer niet beter beginnen. Een paar Noren, die gisteravond zijn aangekomen rijden hier een week rond met gehuurde motors. Ik verschrik van de prijs, ze betalen € 100 per dag per motor. Ze hadden geen tijd om met de motor van Noorwegen naar hier te komen. Dat noem ik dus een dure vakantie.

We rijden over een mooie route naar de Stelvio die al redelijk snel in beeld komt. De Stelvio is een fantastische pas voor motorrijders. De verhalen die ik er al over gehoord heb zijn zeker niet overdreven. Zeer de moeite waard. Alle informatie over de Stelvio is weer heel gemakkelijk te vinden op het web.
Op de top aangekomen kom ik aan de praat met een Belg als we samen bij het monument van Coppi staan. Het is de eerste keer dat hij solo op reis is voor veertien dagen. Hij heeft nog maar drie dagen gedaan en het bevalt hem goed. Nu ik moet zeggen dat het mij ook nog steeds bevalt, geen sprake van verveling of heimwee. De dagen vliegen voorbij, zeker met het prachtige weer dat ik tot nu heb gehad.

Na de fantastische afdaling van de Stelvio zijn we al redelijk snel in Oostenrijk. Getankt, een paar heerlijke keizerbroodjes en een vignet gekocht, we kunnen er weer tegen. Het is een heerlijke 25 graden als we Oostenrijk binnen rijden. Het eerste dorpje dat we tegenkomen is Nauders. Vele jaren geleden ben ik hier op verlof geweest maar ik kan me van het dorpje toch niet veel meer herinneren.

Het mag gezegd worden vind ik, Oostenrijk is toch ook een prachtig land. Je moet natuurlijk wel van bergen houden, maar welke motorrijder wil er niet over en perfect wegdek rijden en heerlijke bergpassen nemen. Wat een verschil met Italië als het over de wegen gaat. Gewoonweg perfect hier. Geen putje, geen kiezelsteentje niets van dit alles hier. Als je pech hebt ligt er een dennenappel op de weg, en die ligt dan nog aan de kant. Als je heel veel pech hebt liggen er wel eens twee van die dingen. Maar als je echt pech hebt wordt je aangehouden door de politie. Een charmante jongedame heeft twee problemen met mijn rijgedrag. Ten eerste te hard gereden en ten tweede een inhaalverbod genegeerd. De snelheid die ik had was 73 km per uur waar ik 60 per uur mag rijden. Zal wel zijn, weinig tegen in te brengen. De discussie gaat echter over het inhaalverbod. Ik rij achter een mobilhome die ruim plaats maakt voor mij. Ik passeer hem zonder op de weghelft van het tegemoet komend verkeer te komen. Ik weiger dan ook de minnelijke schikking voor het inhaalverbod. Dit kan niet, mag niet en gaat niet en nog veel meer tralala. Oké, zeg ik maak maar pv op dan laat ik het voor de rechtbank komen. Waarschijnlijk was dit te veel werk en kom ik er van af met een minnelijke schikking van € 25 contant te betalen.

Terwijl ik mijn papieren terug weg steek wordt er nog iemand aangehouden wegens overdreven snelheid. Blijkbaar kent hij de politie goed want er worden een paar grapjes gemaakt en hij mag doorrijden.
Wat hebben we geleerd, dat de politie in elk land toeristen pesten en dat een boer in elk land altijd moet werken.

Garmien weet me te vertellen dat we morgen nog een ritje hebben van exact 878 km. Voor de Tri zal dit geen probleem zijn, en de Kees zal dat ook nog wel aankunnen zeker.

Dus, bij leven en welzijn zal morgen het laatste verslag van deze reis op de blog komen.

09/06/2015

Zeer goed geslapen en wat ook belangrijk is een fantastisch ontbijt gekregen. Van de donder en bliksem die werden voorspeld is geen spoor te zien. Het is bewolkt, we starten met een aangename temperatuur van 22 graden.

Een prachtige dag is het geworden. We zijn door talrijke mooie bergdorpjes gereden die letterlijk in een fantastisch decor liggen van besneeuwde bergtoppen. In de voormiddag krijgen we af en toe een mals buitje(af en toe heel mals) maar dat kan de pret niet drukken. De temperaturen varieren naargelang op welke hoogte we rijden. Het minium 10 graden. Maximum 22 graden.

Wat is die Tri toch een dijk van een machine. Ze ziet er misschien wel log uit maar wat kun je er bochten mee pakken. We rijden 250 km door de bergen en het is ongelooflijk genieten. We rijden toeristisch maar af en toe wordt er ook flink aan het gas gedraaid het is een lust om met deze machine door de bergen te rijden. Geen enkele foto of filmpje kan weergeven wat een gevoel het geeft om hier rond te rijden. Vandaag heb ik werkelijk de essentie en de beheersing van het motor rijden kunnen ondergaan. HEERLIJK.

Na de middag komen we in het Parco Nazionale dello Stelvio. Hier kan de pret helemaal niet meer op. De ene bergpas na de andere. Technisch gezien is de moeilijkste pas vandaag de Passo Gavia 2.621 m Langs één kant is hij goed te doen. Ik heb de beklimming langs de minder goede kant gedaan. Zeer smalle weg met verschrikkelijk scherpe haarspelbochten. Je hebt in deze bochten werkelijk de hele breedte van de baan nodig om er door te komen. De pas is dan ook verboden voor bussen, vrachtwagens, mobilhomes en voertuigen met een aanhangwagen. Op de kaart staat de weg aangegeven met rode puntjes. Je rijdt langs ijzingwekkende diepten zonder wegbescherming. Op veel plaatsen zijn er verbredingen gemaakt waar de voertuigen kunnen passeren.
Dit is zeker nodig omdat de weg op veel plaatsen te smal is om elkaar te kruisen.

De Tri heeft er geen problemen mee. De Kees heeft af en toe klamme handjes als hij in de diepte kijkt. Een ware belevenis.

Na deze pas nog een paar tunnels en we komen om 15u30 in het hotel Delle Alpi aan gelegen in Sondalo.
Wat ik niet goed begrijp is dat Wikipedia zegt dat deze pas in de Italiaanse Alpen ligt en dat ik onderweg een bord tegen kom waar op staat Dolomiti di Brenda. Als er onder de lezers een Italië specialist is kan die mij dat misschien uitleggen. Ik zie er naar uit.

Morgen een ritje van 195 km. Weer heel de dag door de bergen. Ik hoop dat weer is zoals vandaag want de STELVIO staat op het programma. Onze rit eindigt in Klosterle am Alberg we zitten dan in Oostenrijk.