Categorie: 2013 02 De Baltische Staten

Nog drie dagen en we zijn vertrokken. Eindelijk nog eens reis met gezelschap. En zeker niet met de eerste de beste. Den Theo rijdt namelijk nog eens mee. Theo, mijn reisgezel op de fantastische reis die we in 2010 naar het Midden-Oosten hebben gedaan heeft 15 dagen vrij kunnen maken in zijn druk beroepsleven om een blits bezoek te brengen aan de Baltische Staten.
 
Het telefonisch verkeer tussen ons is de laatste dagen intensief geworden. We bestoken elkaar met tips en goede raadgevingen. Welke motorkleren? Zou het warm blijven? Gaat het weer zoals altijd als je met Kees meegaat  een dag of drie volle bak regenen? Wie neemt de pomp mee die op 12 volt werkt? Reparatie set voor de banden niet vergeten, Garmien updaten, landkaarten, reisgids enz. enz. De landen waar we door crossen zijn uiteraard een stuk Belgie, Duitsland ,Polen,  Litouwen, Letland en Estland. Volgens mij kan het een pittig reisje worden waar weer het een en ander te beleven zal vallen.
Benieuwd naar de gebeurtenissen onderweg?
Geen probleem, er zal weer dagelijks een verslag (indien er geen problemen zijn met internetverbindingen) in de welgekende stijl van ondergetekende op de blog verschijnen natuurlijk gespekt met talrijke foto's. Ook deze reis verwachten we weer talrijke reacties, tips en rake opmerkingen van onze trouwe blog volgers.
Zeg het voort aan familie, vrienden en kennissen:  https://blog.seniorennet.be/guzzi

Groetjes,

01/08/13 De Tri deze morgen stipt om zeven gestart en richting Limburg gereden om mijn motormaat op te halen. Het is van 2010 geleden dat we nog eens op reis zijn geweest. Toen een memorabele reis mag ik wel zeggen.  Een week nadat we uit Syrie waren vertrokken zijn ze daar oorlog gaan voeren en ze zijn nog bezig. We waren een dag uit Dubrovnik weg en het liep onder water. In Mei ben ik langs de Donau naar de Zwarte Zee gereden, ik was er nog geen week weg en alle steden langs de Donau overstroomden.  Als er binnen drie weken in de Baltische Staten ook rare dingen gebeuren zal de volgende reis naar Nispen zijn.

Inderdaad  beste blogvolgers Kees heeft na 17 jaar met een Guzzi te hebben gereden een nieuwe Triumph Trophy SE gekocht.  Een beetje met spijt in het hart, maar door omstandigheden was mijn geduld met Guzzi radicaal op.  De bekendmaking van de nieuwe moest eigenlijk een primeur worden op de blog. Moest! Theo wist echter niet beter om een paar dagen voor het vertrek  het nieuws op de blog te gooien. Weg primeur.

Vandaag 585 km autosnelweg gereden, dan moet je natuurlijk al heel veel fantasie hebben om over deze dag een verhaal te schrijven. Voor de eerste keer dat ik met Theo vertrek geen regen. Fijn denken jullie dan waarschijnlijk, en eigenlijk zou dat ook zo moeten zijn. Niet echter als het 32 graden is. Het is dan precies of onze lieve heer met een verschrikkelijke grote haardroger op de hoogste stand in je gezicht aan het blazen is. Niet direct een prettig gevoel. Afgepeigerd en zeiknat (echt waar nat tot op mijn onderbroek) zijn we in het hotel aangekomen. Maar wel een heerlijke Duitse braadworst  genuttigd.

Het is eigenlijk een klein wonder dat we aangekomen zijn. De drie dagen voor ons vertrek was het voor beiden een hekse ketel. Theo laat nieuwe banden op zijn BMW Rockster leggen. Een dag later, de dag voor het vertrek moet hij met een leerling naar het examencentrum. Theo heeft namelijk een auto-motor rijschool te vinden op het web onder de naam Mot-Art. Hij komt bij zijn BMW en stelt tot zijn ontzetting vast dat de voorband zo plat als een cent staat. Er zat namelijk een piep klein gaatje in de nieuwe band. Na de nodige miserie is er een nieuwe band opgelegd. De avond voor het vertrek springt zijn koplamp kapot. Geen gewoon lampje, neen een Xenon verstraler niet simpel om te vervangen , toch zeker niet op een avond voordat je moet vertrekken.  Kees zijn nieuwe motor wordt  door allerlei omstandigheden drie dagen later geleverd dan was afgesproken. Aangezien er eerst 800 km over binnenwegen moet worden gereden  om het eerste onderhoud uit te laten voeren kwam dit zeer slecht uit. Zaterdag in gietende regen moto gaan halen. Zondag en maandag het snot voor mijn ogen gereden. Dinsdag motor binnen voor het onderhoud. Woensdag heel de dag ziekenhuis en tegen de avond met motor terug naar garage omdat er een heftige trilling in het stuur zat. Er blijkt een fout in de voorband te zitten. Band vervangen rond 19 uur thuis , eindelijk bagage inpakken en donderdag vertrekken.  Dit kan moeilijk aanzien worden als een ontspannend vertrek. Het belangrijkste is echter dat we vertrokken zijn. We zitten nu in Koninslutter in een hotel dat prima in de smaak valt. Tijdens het avondeten hebben we besloten om morgen eerst naar een BMW garage rijden. ZE moeten daar licht in de duisternis brengen voor de BMW van Theo. We vinden het onverantwoord om Polen binnen te rijden zonder verlichting op de motor. Nog altijd staat de veiligheid op de eerste plaats, extra vroeg ontbijten want er staan 608 km autosnelweg te wachten in een temperatuur die zou oplopen tot een graadje of zevenendertig.

Vinden we licht in de duisternis? Zijn we morgenavond niet compleet uitgedroogd of misschien zelfs gesmolten? Volg de blog en beleef het mee.

04/08/13 Het verlof is begonnen. En, we zijn er goed in. Uitslapen, uitgebreid ontbijten en op het gemakje door het golvend landschap van Litouwen rijden. We hadden gisterenavond een roerei besteld bij het ontbijt, aan de ontbijttafel wachten we, en nog een beetje wachten en dan toch maar gaan eten. Er was keus genoeg in allerlei toespijzen. Boterhammetjes geroosterd en lekker gegeten. Terwijl we aan onze laatste hap bezig zijn worden er twee ongelooflijk grote potten op tafel gezet tot aan de rand gevuld met roerei. Kees kijkt naar Theo, Theo naar Kees, samen bekijken we die twee potten die precies staan te grijnzen. Theo had echt al goed gegeten en zegt; niet voor mij he. Kees heeft met heel veel moeite de pot leeg gelepeld. We kunnen niet zeggen dat we met honger moeten vertrekken. De maximum snelheid wordt niet overschreden, ten eerste we hebben daar geen reden voor en ten tweede stikt het van de controles. Wat valt er over Litouwen te zeggen? Niet veel! Er is onderweg eerlijk gezegd geen bal te zien. Het landschap is golvend de wegen zijn goed maar zodra je van een hoofdweg gaat is de weg onverhard met als gevolg dat je in een verschrikkelijke stofwolk rijdt. Waarom gaan jullie daar dan naar toe zullen de lezers zich afvragen. Het antwoord hier op is eigenlijk heel simpel. We willen de Baltische Staten bezoeken en liefst met de motor. Dat kan maar op één manier, je moet er naar toe rijden en zien wat het wordt. De Alpen, Ardèche, het zuiden van Frankrijk, als je daar naar toe rijdt dan weet iedereen dat het daar mooi zal zijn. Het is niet voor niets dat er in de zomer reusachtige files zijn op de Franse wegen. Dus wij rijden naar de Baltische Staten en zien wel wat er op ons afkomt. We maken plezier, we hebben lekker eten, roken als turken en rijden met de motor en het is heerlijk weer.

Rond 15 uur komen we in Vilnius aan. Niet zonder slag of stoot hebben we het hotel gevonden met dank aan onze lieftallige Garmien. Garmien ondertussen werkelijk onmisbaar geworden, we hebben wel eens ruzie maar het is altijd direct bijgelegd. Dat is eigenlijk heel simpel je drukt op een knopje en ze zwijgt. Na de verfrissende douche weet Garmien ons te vertellen waar we geld uit de muur kunnen halen. Geen probleem, binnen tweehonderd meter hadden we er één. Jammer dat het niet werkte. Een taxi aangehouden, met heel veel moeite (chauffeur spreekt enkel Pools) uitgelegd dat we naar het oude stadsgedeelte van Vilnius wilden maar dat we eerst geld uit een automaat moesten halen. Ook dat is goed afgelopen, maar zo als in veel landen de eerste taxi rit betaal je altijd te veel. In Vilnius stikt het wel van de toeristen, en met reden het is hier zeker de moeite om een verlengd weekend te blijven. Aangezien we toch de toerist uit aan het hangen zijn stappen we op een toeristen bus om Vilnius te gaan bezichtigen. We krijgen een koptelefoon, die met heel veel moeite van de chauffeur tot leven wordt gewekt. Onderweg wordt in het Engels heel de geschiedenis van Vilnius uit de doeken gedaan. Het enige nadeel aan Vilnius vinden wij dat de bezienswaardigheden ver uit elkaar liggen. Het is niet te doen om die te bezichtigen met een stadswandeling zoals bv. in Boedapest. Zeker niet als je maar een halve dag de tijd hebt. Na de toer is het tijd om de dorstigen te laven. We moeten echt niet zoeken naar een gezellig terras want het stikt hier van de terrasjas, het is een heerlijke zomeravond en met een halve liter Grimbergen voor onze neus is het prettig vertoeven. Zeker wanneer op het plein een jeugdorkest de sfeer er inbrengt met goede muziek. Na nog een Grimbergen tot ons genomen te hebben is het tijd om te gaan eten. Ook dat is geen probleem, heerlijk was het. Onder het genot van een paar glazen Pastis lossen we ook nog de wereldproblemen op. Na middernacht brengt een Engelstalige sympathieke taxichauffeur ons naar het hotel. We betalen de helft van het bedrag dat we aan de eerste taxi hebben gegeven.

Morgen zitten we in Letland.

05/08/13 Na een redelijk ontbijt en een zware kop vertrekken we met zwaar bewolkt weer en 19 graden. We hebben er zin in en zijn benieuwd wat Letland ons te bieden heeft. Geen alcohol en niet meer dan drie sigaartjes vandaag dat is de afspraak die bij het ontbijt is gemaakt. We rijden nog tamelijk lang door Litouwen en zitten ongeveer een 25 kilometer van de grens met Wit-Rusland. Het landschap doet mij aan Finland denken, talrijke meren, weinig verkeer en zeer dun bevolkt. Het landschap is mooi golvend. In Finland zijn de wegen kaarsrecht hier hebben we gelukkig mooie bochten en tamelijk goed wegdek. De bewolking wordt steeds dikker, het is tijd voor om de regenkleding boven te halen. We hebben wat regen gehad maar niet van dien aard dat we doornat zijn geworden. Na een uurtje is het opgeklaard en krijgen we het zonnetje te zien die de temperatuur naar een aangename 25 graden brengt. Het is moeilijk om Litouwen te beschrijven. Wat opvalt zijn de vele houten huisjes met als dakbedekking eternieten golfplaten. Het is hier nochtans in de winter – 30 graden. Er is in de weilanden geen prikkeldraad te bekennen is ook niet nodig want een kudde koeien hebben we niet gezien. De koeien en paarden die hier en daar grazen staan met een ketting van een meter of twee vast aan een pin in de grond. Elke dag worden ze een stukje opgeschoven. De zijwegen van de hoofdwegen zijn bijna allemaal onverhard, de enkelingen die er over rijden veroorzaken geweldige stofwolken. Is het een lelijk land? Neen, eigenlijk niet maar het is zeker niet te vergelijken met bv. Frankrijk, Duitsland of België. Je moet er eigenlijk geweest zijn om er over te kunnen oordelen. Het is ook geen land om er terug naar toe te gaan. Maar het heeft net dat iets om er toch geweest te moeten zijn. We rijden over een weg die een groot kerkhof splitst. Ook typisch voor hier alle kerkhoven liggen op een heuvel. Aan de kant loopt een oud vrouwtje met een schrepel naar het kerkhof om een graf op te kuisen. We stoppen en ik vraag of ik een foto van haar mag nemen. Ze begrijpt geen fluit van al wat ik zeg, terwijl ze volop in een onverstaanbare taal aan het brabbelen is neem ik een foto. Ik laat het haar zien en ze is er van onder de indruk. Er komt een onvoorstelbare stroom woorden uit het vrouwtje die voor ons helaas compleet onverstaanbaar zijn. Na heel veel gebaren van het vrouwtje menen we te begrijpen dat er op het kerkhof een groot kruis staat met een mooi beeld van Jezus. Of ik daar geen foto van wil nemen. Omdat dit echt mijn genre niet is bedank ik daar vriendelijk voor en maken we dat we weg zijn.

De grens van Letland komt in zicht, de onvermijdelijke wegenwerken lopen tot pal op de grens. Alleen een bord welkom in Letland maakt ons duidelijk dat we inderdaad de grens zijn gepasseerd. Nog honderd kilometer en een drie sterren hotel gelegen aan een rivier staat op ons te wachten. Nog een uurtje, het zal de eerste keer zijn op deze reis dat we vroeg in de namiddag in het hotel aankomen. We verheugen ons er op want het begint tamelijk vermoeiend te worden. Die vermoeidheid hebben we zelf ook wel een beetje schuld aan door de uitspattingen van gisterenavond. Als we een tiental kilometer in Letland zijn is het opeens gedaan met het asfalt. De weg gaat over in aangereden steenslag, steenslag die tamelijk grof is en veel stof veroorzaakt. Met momenten zie ik Theo niet meer in mijn spiegel. Wegenwerken denken we. Tot onze verbazing is er echter niets van wegenwerken te bekennen en duurt de ellende een tiental kilometers. Ik hoor de Tri kreunen en steunen bij de inslagen van de keien die omhoog springen. Regelmatig heeft het achterwiel de nijging om weg te slippen op de plaatsen, waar het steenslag diep en los is. Theo ondervindt dezelfde problemen. Als we bij een onooglijk dorpje komen staat er een verkeersbord dat we nooit eerder gezien hebben. Op het driehoekig bord staat een stukje asfalt met witte lijnen getekend, het geeft aan dat we op normaal verharde weg komen. Als we op het asfalt komen stoppen we om even te bekomen. Natuurlijk wordt de belofte van een rookvrije dag hier onmiddellijk verbroken. Nog natrillend van de motors in bedwang te houden paffen e er op los. Onze motors zijn absoluut niet gemaakt om op dit soort onverharde wegen te rijden. De nieuwe Tri ziet er verschrikkelijk uit, over heel de motor ligt er een dikke laag stof ook onze kleren zijn niet meer om aan te zien. Gelukkig hebben staan we weer op asfalt en met goede moed beginnen we aan de laatste 80 kilometer. We rijden door het dorpje waar weinig of niets te zien is buiten de altijd goed onderhouden kerk en twee kraanvogels. Na een paar kilometer komen we ons nieuwe verkeersbord weer tegen. Nu om duidelijk te maken dat we weer op een steenslag weg komen. Godverdomme, dat kan toch niet waar zijn he. Ik rij hier met een motor van een week oud op een we die amper bereden kan worden door een crossmotor. E staan werkelijk in een soort niemandsland. Tot overmaat van ramp begint het peil van de benzine gevaarlijk laag te staan. In het volgende dorpje (na 20 km)komen we weer op asfalt. Nog 44 km, toch maar eerst een sigaartje. Als we willen vertrekken geeft de boordcomputer van mijn motor aan dat er nog nul kilometer gereden kan worden. Ik word bijna misselijk van de ellende. Wat nu, niets is er hier te zien. Aan de grens hebben we geen mogelijkheid gehad om geld om te wisselen. Met euro’s kun je hier ook niets beginnen. Probleem dus. Een jonge gast op een bromfiets komt nieuwsgierig aan getuft, hij spreekt wat Engels en we kunnen vragen of er ergens benzine te verkrijgen is. Dat is er na 40 km, en dan over steenslagwegen. Niet te doen dus, of hij voor een slang en een plastic fles kan zorgen. Geen probleem, in een mum van tijd was hij er met het gevraagde materiaal. Slang in de tank van Theo zijn motor en zuigen maar. Niets, noppes geen druppel was er uit de tank te krijgen. Het peil van de benzine stond te laag in de BMW. P&V bijstand bellen, maar we zitten ergens in Letland op een onverharde <eg in een dorpje dat zelfs niet op de kaart staat. We besluiten om verder te rijden tot de Triumph er mee stopt. Theo rijdt dan verder en gaat ergens in de bewoonde wereld benzine halen. Weg zijn we, nog eens 44 kilometer onverharde weg. Zwetend zwoegend rijden met motors die totaal niet geschikt zijn voor dit soort wegen. De weinige auto’ s die we tegen komen rijden als gekken over deze wegen, een vrachtwagen laat zoveel opwaaiend stof achter dat we nog amper een zicht hebben van 10 meter. Maar de Triumph haalt het, na 41 loodzware kilometers staan we bij een benzine station. Ik tank 25,65 liter terwijl de Triumph volgens het boekje een tankinhoud heeft van 25 liter. Nog drie kilometer en we zijn aan ons hotel. Drie sterren volgens de folder, we komen in een krot terecht onvoorstelbaar. Het is ondertussen 17 uur en we hebben zelfs de fut niet meer om te klagen over het hotel. Er komt warm water uit de douchekraan en meer moeten we nu niet hebben. Na de douche een paar borrels om te bekomen, de motor op aanraden van het personeel in het hotel gezet(diefstal) en eerlijk gezegd een goede maaltijd gekregen. Ik slaap op de begane grond, er hangt een sticker in de kamer waarop vermeld staat om s ’nachts de ramen te sluiten wegens groot gevaar voor inbrekers. Slaap wel en welkom in Letland.

06/08/13 Ondanks het oubollig gebouw en het slechte bed goed geslapen. Dit vooral door de stilte die hier is. We zijn dat niet meer gewend. Ook overdag is het hier stil, zo stil dat het ons verbaast.

 Over het hotel gaan we geen woorden vuil maken, het is beneden alle peil. Er wordt geprobeerd om een fatsoenlijk ontbijt op tafel te zetten maar zolang dit met zwart zuurdesem brood gebeurd hoeft het voor mij niet. Gisterenavond hebben we besloten om de binnenwegen te laten voor wat ze zijn, het is met de motors waarop wij rijden echt niet te doen. Jammer, maar het is zo. We gaan ons meer richtten op de stadjes en proberen om op geasfalteerde wegen te blijven. Er overnachten hier ook twee Zweden, ze komen speciaal naar de Baltische Staten om off-road te kunnen rijden. In dit milieu staan de Baltische Staten bekend om de onbegrensde mogelijkheden. Een foto van de motors van de Zweden zal duidelijk maken waarom onze motors niet geschikt zijn voor hier. We blijven na het ontbijt nog een beetje in het zonnetje zitten aan de rivier die achter het hotel loopt. Om negen uur rijden we over een smalle plank de motors uit het hotel en vertrekken naar Cécis over de A6-E22. Tot onze verbazing is de A6 een gewone weg met twee rijstroken op sommige plekken zwaar beschadigd is door het talrijke vrachtverkeer. De weg loopt dwars door dorpjes waar we dan van het ene stoplicht naar het andere moeten rijden. De maximum toegelaten snelheid op de A6 is negentig kilometer per uur.

De middagpauze wordt genomen in een wegrestaurant dat er goed uit ziet. Ook de menukaart kan ons bekoren, we bestellen en krijgen een heerlijke maaltijd. De lezers van de blog die op foto’s van de natuur zitten te wachten moet ik teleur stellen. Ze zullen het deze keer moeten doen met foto’s van gebouwen en standbeelden. Buiten de onvermijdelijk ooievaars en hier en daar een koe aan een ketting is er niet veel te zien en te melden. Over de pakkemannen valt ook niet veel te vertellen, we rijden bijna de hele dag door Letland en we hebben geen politie of flitscamera gezien. We maken plezier onderweg, we rijden graag met de motor en het weer blijft fantastisch. Meer is er dan ook niet te melden. Rond half vier komen we in Cécis aan waar een goed hotel met ruime kamers is gereserveerd. Na de douche gaan we het stadje verkennen. Kasteelpark bezoeken, ijsje eten en een terrasje waar we een lekkere soep bestellen. We sluiten de dag af met een heerlijke cocktail.

Morgenavond zitten we in Tallinn (Estland). Tallinn is het verste punt van onze reis. Omdat we niet te ver om willen rijden kunnen we niet anders dan morgen een stuk over de binnenwegen rijden.

07/08/13 Na een uitstekend ontbijt en goede nachtrust vertrekken we om 09 u voor een rit van 300 km. Geen gewone kilometers zoals we ondertussen al weten. Tot onze spijt zullen het weer uitermate saaie kilometers worden. Gelukkig hebben we ongelooflijk geluk met het weer. Moesten we regelmatig regen hebben ik denk dat we dan vervroegd naar huis zouden zijn gekomen. We komen aan de grens van Estland en moeten nog 230 kilometer rechtdoor rijden om in Tallinn te komen. 230 kilometers over de A4 in Estland en weg met stoplichten, snelheidsbeperkingen, fietsers en heel veel vrachtwagens en bussen. Af en toe zien we en stukje van de Baltische Zee maar over het algemeen zijn het aan beide kanten van de weg bomen. Rond de middag en stop om iets te eten, in dit geval een hamburger die best gesmaakt heeft. Ik kan met de beste wil van de wereld geen fatsoenlijk verslag geschreven krijgen om de eenvoudige reden dat er hier buiten ooievaars en een paar koeien aan een ketting op een stuk braakliggende grond niets maar dan ook niets te zien is. Geen uitzichten wegens geen bergen, geen bochten wegens lange rechte wegen. Op deze lange rechte wegen is ook niets te zien wegens de onvoorstelbaar veel bomen die aan beide kanten van de weg staan. Je moet in de Baltische Staten geweest zijn om het te begrijpen. Eerlijk gezegd kan ik het niemand aanraden. Maar als je echt helemaal niets anders te doen hebt en je wilt per se een eind van huis zijn en in uiterste nood dan kun je naar de Baltische Staten rijden. Om 15u30 komen we in het prachtige hotel aan. We zitten pal in het centrum van het oude stadsgedeelte. Een gezellige boel is het hier zeker met de blauwe hemel en schitterende zon. We halen weer zonder moeite 30 graden. Het oude centrum is echter piepklein en al redelijk snel zitten we dan ook op een groot terras. Een roofzuchtige meeuw is voor onze ogen een duif en kopje kleiner aan het maken. Ruwe natuur in de stad, we hebben wat beleefd vandaag. Het is heerlijk vertoeven op het terras mede door de prachtige vrouwen die hier constant lopen flaneren. Niet te geloven dat er zoveel mooie vrouwen op zo’n korte tijd langs komen. Trotse perfect geklede vrouwen met een Scandinavisch uiterlijk echt een lust voor het oog. We krijgen er zowaar dorst van en bestellen nog een half litertje.

Letland (Letvia) op de voertuigen staat LV hebben we nu ook gezien zowel op de binnenwegen als zogezegde autosnelwegen. Het valt op dat er heel veel stukken braakliggende gronden zijn. Er wordt niets mee gedaan. Industrie hebben we nauwelijks gezien. Wat wel aangenaam is in deze landen? De stilte, je kunt je niet voorstellen hoe stil het hier overal is. Het is precies elke dag zondag. Zodra je de hoofdweg verlaat kom je in de stilte. De vraag is natuurlijk moet je daar drieduizend kilometer voor rijden. Wij doen het maar we doen het ook maar 1 keer.

Morgen zitten we terug in Letland. De overnachting is in Riga een grote havenstad aan de Baltische Zee(Oost Zee). We zullen weer vol verwachting op de motor stappen en hopen op iets.

08/08/13 Eerst een foutje rechtzetten. Het is niet Letvia, maar Letvija. Goed geslapen, vroeg opgestaan en een paar foto’s genomen van Tallinn, dat ontwaakt. Het heeft vannacht stevig geregend, nu is het blauwe hemel en volop zon. Na en stevig en goed ontbijt zijn we rond de klok van negen vertrokken. Vandaag weer een pittige rit van 310 kilometer. We blijven nog altijd zo veel mogelijk op de hoofdwegen. Het gaat dan ook zeker geen spannende rit worden. 300 kilometer recht door met aan beide kanten van de weg bomen. We rijden over een brede twee baans weg hier noemen ze dit de A4. We krijgen op deze weg gezelschap van alles waar wielen onder zitten. Vandaag opvallend veel motorrijders. Vanwege de mede weggebruikers is het hier heerlijk motor rijden. Er wordt opvallens veel plaats gegeven om te kunnen passeren, ook de vrachtwagens die hier talrijk rond rijden geven de nodige ruimte. De maximum snelheid is 90 km per uur op sommige stukken 100 km per uur. Rond de middag zijn we aan de grens en verlaten Estland. De temperatuur is opgelopen tot 30 graden en het wordt zweten onder de helm. Op een gegeven moment zitten we op een stuk waar 100 kilometer per uur mag worden gereden. We hebben pech, komen achter een politiewagen te zitten die precies 99 km per uur rijdt. Theo die nog altijd zonder verlichting rijdt kruipt achter mij met de hoop een aanhouding te vermijden. We zitten nog geen minuut achter de politie wagen of de rechtse richtingaanwijzer begint te branden. Hier gaan we denk ik? Seffens het bordje voor de ruit dat we moeten volgen. Niets is minder waar, de agent doet teken om te passeren. We krijgen ruim baan om onze weg te vervolgen aan 115 kilometer per uur. We zien dit bij ons nog niet gebeuren.

Als we Riga naderen is de temperatuur opgelopen tot 35 graden. De Triumph die watergekoeld is laat regelmatig de ventilator draaien om extra koeling te geven. Zodra dit gebeurd komt er een ongelooflijke hitte onder de motor uit die langs mijn benen verdwijnt. In de winter zou ik zeer appreciëren maar nu is het net van het goede te veel. Theo heeft zijn helm eens goed gekuist en het scharniersysteem van zijn vizier gesmeerd. Het gevolg is dat het vizier niet meer open blijft staan. Dan wordt het bij deze temperatuur toch wel redelijk warm in de helm. Het resultaat is dan ook dat we drijf nat van het zweet in het hotel aankomen. We hebben weer een mooi hotel gelegen op stap afstand van het oude centrum. Na de douche gaan we dan ook op pad het is dan 16u30 en nog altijd bloedheet. We spreken af om minder alcohol te drinken dan de laatste dagen, het werd een beetje te gek en met deze temperaturen(het weerbericht geeft voor morgen tot 40 graden) is het ook niet verantwoord om met een duffe kop aan een motor rit te beginnen. Voor mij zijn er trouwens nog andere redenen om een beetje te minderen met het alcohol gebruik.

Riga blijkt een zeer aangename en gezellige stad te zijn met een prachtig park en sfeervolle verkeersvrije straten. Talrijke coffeeshops waar heerlijke koffie wordt geschonken. Prachtige gebouwen met werkelijk schitterende gevels. Ook hier weer vrouwen die een lust zijn om naar te kijken. Talrijke orkestjes sta op straat te spelen, er is sfeer, het is goed weer en eindelijk hebben we een vakantie gevoel. In een gezellig restaurant met live muziek sluiten we de avond af. (zonder alcohol) Om 22u30 zijn we terug in het hotel.

09/08/13 We hebben deze reis de weer goden wel mee. Vannacht wakker geworden van hevig onweer en gietende regen. Deze morgen was het weer stralend weer. Alles op het gemakje gedaan,  en geen duffe kop. Het is tien uur als we starten. Aangezien het een korte rit is gaan we nog eens proberen om over binnenwegen naar het volgende hotel in Litouwen te rijden. Het is vergeefse moeite, lange rechte wegen zonder noemenswaardige afwisseling. Met de wegbedekking is het in orde alhoewel er slechte stukken tussen zitten. Als we stoppen om te tanken gebeurd er weer iets vreemds. Theo zet aan om te tanken maar er gebeurd niets. Nochtans staan de cijfers van de pomp op nul. Ik ga naar de winkel waar moet afgerekend worden maar kan niet binnen. Opeens gaat er een klein luikje open en wordt ik door en dame die daar zit vragen aangekeken. Ik probeer uit te leggen dat we willen tanken maar dat het niet lukt. Ze kijkt me ijskoud aan, zegt niets en doet het luikje dicht. Theo staat nog altijd tevergeefs aan de pomp, hij haakt de slurf terug in en probeert nog eens maar er komt geen druppelbenzine uit. Nochtans hebben we een auto weg zien rijden die wel hed getankt. We zetten onze motors opzij en steken een sigaartje op. Binnen een paar minuten stopt er iemand om te tanken. Hij stapt uit loopt naar het kotje, luikje gaat open er wordt 10 euro gegeven en de mijnheer gaat tanken. Dit alles zonder dat er één woord wordt gewisseld. We hebben geen zin om aan die comedy mee te doen en rijden door zodra de sigaartjes zijn opgerookt. Garmien had aangegeven dat er nog benzinestations genoeg komen. En jawel, binnen enkele minuten komen we bij een modern benzinestation. Theo gaat tanken en Kees gaat zijn watervoorraad aanvullen. Theo probeert weer tevergeefs benzine in zijn motor te krijgen aar ook hier lukt het niet. Slurf inhaken en terug afhaken het helpt allemaal niet. De andere personen die aan het tanken zijn hebben echter geen problemen de benzine stroomt met volle teugen uit de slang. Theo begint zijn bekende kleur te krijgen die ik een paar keer heb gezien op onze reis naar het Midden-Oosten. Ten einde raad stormt hij naar de kassa met de vraag om die verdomde pomp in gang te brengen. Voor dat het zo ver was had hij al twee andere pompen geprobeerd. De dame achter de kassa kijkt hem verwonderd aan en haalt haar schouders op. Ze snapt niets van die woeste mijnheer, ze laat Theo dan ook staan en gaat verder met haar werk. Theo terug naar zijn motor, een mijnheer die wat Engels spreekt heeft het allemaal van op afstand aangezien. Hij gaat naar Theo en legt hem uit dat er eerst geld in een soort automaat moet worden gestoken? Nadat het geld er in is gestoken moet je op een klavier het pompnummer intikken en kun je tanken. Theo vraagt wat er gebeurd als er te veel geld in steekt. Daar is geen antwoord op gekomen. Dan maar in twee keer geprobeerd om wat benzine in de motor te krijgen en inderdaad het ging perfect. Je moet het alleen maar weten.

Het stikt hier nog altijd van de ooievaars. Als en boer aan het ploegen is lopen er zoveel ooievaars op het veld als bij ons meeuwen. Blijkbaar is het voor iemand in een dorpje nog niet genoeg. Er staat een paal in zijne hof met een wiel er op. Op het wiel heeft hij plastieken ooievaar gezet. Je struikelt hier werkelijk over de ooievaars maar daar zetten ze een afschuwelijke plastieken ooievaar in de hof. Niet te geloven. We rijden en rijden en ik kan geen zinnige zin schrijven over wat we er voor onze wielen wordt geschoven. Geen bergen, geen meren, geen bochten een slecht wegdek dorpjes waar je depressief moet worden als je daar geboren wordt. 1 opvallend verkeersbord waar we een foto van hebben genomen. Als één van de lezers weet wat het betekend laat het ons dan maar weten via de blog. Rond de middag komen we bij een mooi gelegen wegrestaurant. We stoppen dan ook voor het dagelijks soepje. We zitten dan ongeveer een zestig kilometer van een stad. We gaan binnen en worden meteen jaren terug in de tijd gegooid. Er komt een jonge dame om de bestelling op te nemen, we vragen de menukaart, ze kijkt ons aan met ogen zo groot als theeschotels en snapt echt niet wat we bedoelen. Dan eerst maar drinken proberen te bestellen, er lag een kaart op tafel met verschillen dranken op vermeld. Theo bestelt een bier ik een tonic. Weer een grandioos probleem het woord tonic of sweppes of bitter lemon stond absoluut niet in het woordenboek van d dame. Ze gaat met drie collega’s overleggen wat ze met die twee rare marsmannetjes moet doen. Een collega was toch zo slim om haar een menu kaart meet te geven. Ondertussen wordt de bestelde pint bier gebracht. Een raar mengsel met de kleur van tomatensap. Aah, zegt Theo, dat zal jouw drankje zijn. Er staat niets schuim op we ruiken en proeven maar krijgen er niets van gemaakt. Als ze de bestelling voor het eten op komen nemen proberen we er achter te komen wat de inhoud is van die halve liter. Inderdaad bier, volgens de kaart zou het plaatselijk bier zijn. Aangezien ik nog steeds niets te drinken heb gekregen vraag ik om limonade of water of iets zinder alcohol. Opeens krijgt ze een helder moment en vraagt of 7 up goed was. Walla geregeld. We zijn ook nog aan soep geraakt met zuurdesembrood. Kees groentesoep met kip; Theo de dagsoep. Het enige verschil van de soepen was de kleur. De hoofdmaaltijd heb ik laten passeren, Theo kreeg een bord rijst met wat varkensvlees.

We komen aan de grens, echter niet zonder eerst nog 10 kilometer onverharde weg aan ons been te hebben. Waarschijnlijk door de regen die vannacht is gevallen hebben we weinig stof. Om 15 uur arriveren we in ons hotel. Een typisch weg hotel waar kilometers in de omtrek geen bal te beleven valt. Komt goed uit voor de broodnodige rust. Morgen nog een kort ritje, we hebben dan een hotelletje gelegen aan een rivier. De grens van Rusland is het midden van de rivier.