Categorie: 2013 02 De Baltische Staten

10/08/13 Amai, wat heb ik lekker geslapen. Tot half acht in mijn nest gelegen. Geen probleem want we hadden afgesproken dat we om negen uur gingen ontbijten. Om tien zijn we weg voor een ritje van 150 kilometer. Het is zwaar bewolkt en de temperatuur is een karige zestien graden. Bij het eerste benzinestation gaan we tanken. Weer dezelfde procedure, binnen gaan vertellen hoeveel liter je wilt tanken, afrekenen en gaan tanken. Ook hier zijn ze nog onbeschoft, onbeleefd en zeer zwijgzaam. Er gaat iemand voor mij binnen om af te rekenen en knalt de deur voor mijn neus dicht. Echt gezellig. Wat ons opvalt is dat degene die achter ons komen wel op een normale manier kunnen tanken. Bakje volgooien en gaan afrekenen. Eigenlijk is het dus gewoon een beetje toeristen pesten. Onderweg valt er weinig te beleven,(de eerste foto's zijn getrokken aan de B&B) we zijn dan ook om 13u30 aan onze B&B. De gastvrouw was nog niet aanwezig, haar man liep hier wel rond. Hij sprak alleen Litouws, belde zijn echtgenote die een zoon bij had die dan weer wat Engels sprak. Gsm werd aan Theo gegeven en zo kwamen we te weten dat de gastvrouw rond 14u ter plaatse zou zijn. Mijnheer presenteerde ons een halve liter en inderdaad om stopt 14 u was de gastvrouw daar. Aangezien we nog niets gegeten hadden was onze eerste vraag of het mogelijk was om soep te krijgen. Theo is namelijk heel ongelukkig als hij zijn dagelijks soepje niet krijgt. De soep was geen probleem en smaakte goed.

Op het moment dat we naar onze kamers gebracht worden begint het te gieten dat het klettert. De lucht is donkergrijs en het blijft vollen damp regenen tot 20 u. Er wordt om 19 u een simpele doch smakelijke maaltijd geserveerd die we afsluiten een dikke sigaar en een goede kop koffie. Ik maak gebruik van een regenpauze om snel een paar foto’s te nemen. We zitten aan een grote rivier en kunnen Rusland aan de overkant zien liggen. Voor de geïnteresseerden, het dorpje heet; Smalininkai en licht in Litouwen.

Het spannendste wat ik vandaag heb beleefd is in Rusland pissenJ Morgen een rit van 275 kilometer dan zitten we als alles goed gaat in Polen.

11/08/13 Na een goede nachtrust en een redelijk ontbijt worden de motors rond de klok van negen gestart voor een rit van 230 kilometer. Het is 14 graden en zwaar bewolkt maar droog. De mist die er vanmorgen vroeg hing is verdwenen. Het landschap is iets heuvelachtiger geworden, we rijden lange tijd langs de Russische grens. Enorme vlaktes met landbouw onbegrijpelijk dat de koeien op de grasvlaktes aan een ketting staan van een meter of vijf. Nergens is er prikkeldraad te bespeuren. Rond de middag wordt er met emmers water gesleurd om de beesten drinken te geven. De ooievaars blijven ook hier talrijk rond paraderen. We hebben zelfs een koppel kraanvogels gezien, jammer genoeg te ver weg om er een fatsoenlijke foto van te nemen. Voordat we Polen bereiken rijden we een paar uur door een soort niemandsland met af en toe en dorpje dat uit wat krotwoningen bestaat. Rond de middag staan we aan de Poolse grens en maken we kennis met een voor ons nieuw verkeersbord. Zou dit bord betekenen dat we terug in de beschaving zijn? Of verboden te pijpen bij heet weer?

Vanaf de Poolse grens is het iets plezanter rijden zeer goed wegdek en zelfs af en toe een plezante bocht. Op de Tri staan ondertussen meer dan 4.000 kilometer, hij is amper veertien dagen oud. Het is een fantastische machine om mee te rijden, af en toe trek ik door tot 10.000 toeren hij vliegt dan als een pijl uit een boog vooruit. Aan de grens stoppen we voor ons dagelijks soepje, althans Theo neemt en ferm bord Goulashsoep met een heerlijke pistolet. Eindelijk nog een fatsoenlijke lekkere pistolet in plaats van het droge taaie zuurdesem brood. Kees laat de soep voor wat het is en neemt met genoegen twee heerlijke cappuccino’s. Het blijft droog en de temperatuur klimt langzaam richting 20 graden. Aan de talrijke goed onderhouden kerken is te zien dat we in één van de katholiekste landen van Europa zijn aanbeland, niet direct ons ding maar we storen doet het ons nu ook weer niet. De onverschilligheid en onbeleefdheid is ook hier zwaar aanwezig dit begint wel op onze heupen te werken. We geven het dan ook op om nog goedendag tegen de mensen te zeggen want je krijgt gewoonweg geen respons. Om 14u30 komen we in Olecko aan waar ons hotel voor deze nacht is geboekt. Olecko is een stadje, dat aan en prachtig meer ligt. Met en klein hartje komen we bij het hotel aan. Er is namelijk hier een één persoon kamer geboekt voor € 17 per nacht. Tot onze verbazing zijn de kamers volledig naar onze zin, een douche, wc, tv, degelijk internet en proper meer verlangen we niet. Rond 15u30 trekken we het stadje in. We stappen de eerste beste winkel in om te zien of ze sigaren verkopen. Theo zijn sigaren voorraad staat op een alarmerend laag pijl. Geen sigaren in deze winkel, we vragen heel beleefd of er in de buurt een bankautomaat is want we hebben weer Zloty’s nodig. Het antwoord was op zijn Pools. NEEN, zeer kort af en gedaan. Voor de zoveelste keer deze reis stappen we beduusd buiten en geloof het of niet honderd meter verder was er een bankautomaat. En zo is het met alles, deuren voor je neus dicht gooien, je finaal negeren en onbeleefd. We gaan op een redelijk terras zitten, steken een sigaartje op en wachten. Wachten, wachten en wachten. Er komt volk buiten er gaat volk naar binnen en dat is het. Volgens mij waren we onzichtbaar geworden. Sigaartje opgerookt en verder gegaan. Niemand heeft ons blijkbaar opgemerkt. Foto van de kerk, foto van de Paus en een paar foto’s in een mooi park. We komen op een plein waar een soort kasteelfeesten bezig zijn. Er is ook een valkenier bezig met een vogelshow. Er wordt een manneke van een jaar of tien uit het publiek gehaald krijgt een handschoen aan en een dood kuiken. De bedoeling is natuurlijk dat er een arend op zijn hand komt zitten. Ik zet me klaar om een foto te maken maar er gebeurd niets. Geen arend te zien. De valkenier fluit en roept en staat met dode kuikens te zwaaien maar die verrekte arend blijft hoog in een boom zitten. Nu moet ik wel zeggen als ik een Poolse arend moest zijn bleef ik zelfs nog niet in die boom zitten. Ik zou een gps rond mijn nek hangen en zo rap mogelijk naar België vliegen. Nog altijd het land van melk en honing. Kees is het wachten beu, hij kan trouwens geen foto meer trekken want hij staat te schudden van het lachen. Ik vind het fantastisch dat die arend denkt; den boom in jullie met die rot show. Ik vond het wel gemeen dat hij een prachtige landing maakte als ik mijn fototoestel had opgeruimd. We wandelen door het park, kopen een lekker ijsje en twee dozen fantastische Braziliaanse sigaren. Nemen op een ander terras een half litertje. Het is dan weeral tijd om te gaan eten. Vandaag is het Pizza geworden. We zitten in een mooi ingerichte kelder aan een verschrikkelijk grote Pizza, kijken elkaar aan, en vragen bijna tegelijk zijde gij nu ook zo moe? En inderdaad we zijn weer op het punt gekomen dat de moeheid niet meer uit het lijf gaat. We merken nu ook dat we drie jaar ouder geworden zijn na de reis naar het Midden-Oosten. Toen kwamen we na belachelijke weersomstandigheden, en pakken miserie op wegen en aan grenzen ook op eden punt dat die moeheid niet verdween. Allen was dat toen pas na een week of vijf. We zijn nu nog maar amper tien dagen onderweg. We worden verdomme oud.

Als ik van mijn avond wandeling terug kom zit Theo voor het hotel nog een sigaartje te roken. We blijven nog wat aan de praat tot Theo vraagt hoe laat het is. Al goed dat hij daar over begint, we komen tot ontdekking dat we onze tijd een uur moeten terug draaien. We zitten weer met de normale Belgische tijd, het is nu wel een uur vroeger donker. Morgen een rit van 280 kilometer we slapen in Warschau.

12/08/13Gisterenavond een zeer slechte internet verbinding. We waren nog al laat terug op de kamer wegens een gezellige uitstap in Warschau. Heb het reisverslag toch geschreven met de bedoeling het deze morgen op de blog te zetten. Met frisse tegenzin open ik deze morgen de blog om het verslag en de foto’s op de blog te zetten. Nu blijkt dat ik met mijn stomme kop het reisverslag  gisterenavond niet heb opgeslagen.

Na een karig ontbijt zijn we om negen uur gestart voor een rit over binnenwegen naar Warschau. Het wegdek gaat van goed naar slecht tot zeer goed. Evenzo het landschap, saaie kilometers maar af en toe mooie wegen met uitzichten. We hebben zelfs even heerlijke bochten voor onze wielen geschoven gekregen. Wat rijdt die Tri toch fantastisch. Messcherp neemt hij elke bocht , een waar genot om met deze machine te rijden. Pk’s in overvloed en een snelheid om bang van te worden. Het valt hier op dat er geweldig veel gedronken wordt. Op elke hoek van de straat staat er wel een drankwinkeltje dat halve liters bier in flessen en blikken verkoopt. Ook de nodige verschillende sterke dranken worden aan spotprijzen verkocht.  In Frankrijk loopt iedereen met een stokbrood te sleuren, hier lopen ze met minsten een liter bier rond te sjouwen met meestal een heupflesje sterke drank. Om zeven uur ben ik mijn bagage op aan het bergen en ik heb de eerste zatte Pool al aan mijn been. Als ze zat zijn hebben ze namelijk praat voor tien.

Onderweg zien we weer een groepje kraanvogels ook nu jammer genoeg te ver weg om er een fatsoenlijke foto van te kunnen maken. We stoppen op een parking die met een officieel bord aan een hoofdbaan staat aangegeven. We schrikken ons rot wanneer we de parking op rijden, we komen in puur los zand terecht, niet erge gezellig met een motor die over de driehonderd kilo weegt. In dit soort landen is het echt constant alert zijn of er gebeuren kuren. Een paar foto’s en we trekken verder stilaan uitkijkend naar een gelegenheid om ons dagelijks soepje te nuttigen. Die gelegenheid wordt gevonden onder de vorm van een omgebouwde boerderij. Mooi ingericht met een overvloed aan hout. We krijgen en menukaart die volledig in het Pools is opgesteld. Ondertussen weten we dat soep zupa is. We bestellen op goed geluk zupa, ik had soep met boschampions,  Theo met vlees. Het smaakte goed, de paar sneden keihard brood had iets verser mogen zijn. Aangezien de prijzen op  de menukaart belachelijk laag zijn proberen we op goed geluk een warme maaltijd te bestellen. Er wordt hier enkel Pools gesproken dus kiezen we weer op goed geluk. Op een bepaalde bladzijde van de menukaart staan er allerlei gerechten vermeld met het gewicht er achter. Dat zal wel vlees zijn denken we. Er staat iets dat voor ons aan een soort saté doet denken. Theo vertrouwd het eerst niet ar na veel gepieker neemt hij het ook. Dom,dom,dom natuurlijk . Een gerecht kiezen waar je geen ballen van snapt is nog te begrijpen, je moet tenslotte eten. Maar twee dezelfde gerechten kiezen waar je gen ballen van snapt is natuurlijk niet slim. Het komt er op neer dat er binnen een minuut of vijf met twee bordjes werden geserveerd met daarop een verschrikkelijk zoute pekelharing met rauwe ajuin. Echt niet te eten zo zout was die rommel. De hoop jonge katten die hier rondhuppelden zullen er blij mee geweest zijn.

Na een laatste sigarenstop maken we ons op om Warschau binnen te rijden. Het verkeer wordt drukker maar het valt nog mee, we kunnen met de motor redelijk vlot door de files filteren. Als we bijna in het centrum zijn schotelt Garmien me een moeilijk kruispunt voor. Ik twijfel, en vrees dat als ik een verkeerde afslag neem terug op de ring van Warschau terecht kom en dit wil ik absoluut vermijden.  Niet te geloven, meer dan drieduizend kilometer hebben we gereden zonder dat ik één keer verkeerd ben gereden. Net nu, in het centrum van Warschau neem ik de verkeerde beslissing en rij verkeerd. Niet naar de ring maar knal naar het drukke centrum. Garmien geeft razendsnel een andere route meer we verliezen door dit foutje toch zeker een kwartier. Niet zo heel erg, maar met een temperatuur van 26 graden en een helm op je doorweekte kop ook niet direct een situatie van hiep hiep hoera. Het hotel blijkt 200 meter van de Zoo van Warschau te liggen een prachtig hotel met een afgesloten ondergrondse parking voor onze trouwe bike’s. Om 16u45 staan we zo fris als aan hoentje(geweldige douche) voor het hotel. Onze eerste opdracht is Zlothy’s uit de muur gaan halen. Op het terras waar we aangeland zijn vragen we aan de kelner of er een bankautomaat in de buurt is. Ook hier het zeer korte antwoord, NEEN. We betalen en maken dat we daar weg zijn en komen tot de ontdekking dat er op een afstand van tweehonderd meter twee bankautomaten zijn. Echt gezellige mensen die Polen.

Geld uit de muur gehaald en een wokrestaurant overvallen om de honger te stillen. Heerlijk gegeten, drie bordjes laten wokken. Een terrasje voor de koffie met gebak (Kees) en een fijne Whisky (Theo) en verder de stad in. We zien een grote luchtballon aan een kabel omhoog gaan, blijft een minuut of tien hangen en komt terug naar beneden. Dat is spek voor onze bek. Binnen een tik en een wip hangen we in een luchtballon honderdtwintig meter boven het intussen verlichte Warschau. Na deze prestatie vinden we dat we wel een terrasje verdient hebben. Onder het genot van een half litertje en een aangenaam gesprek met een koppel jonge zeventigers die uit Nieuw-Zeeland komen en met de trein Europa doorkruisen wordt deze zeer aangename dag afgesloten. Vandaag een rit van 360 kilometer deels binnendoor, deels autosnelweg naar Wroclaw voor de laatste overnachting in Polen. Om 9u30 krijg ik eindelijk de kans om aan de blog te werken met een redelijk snelle verbinding. Alleen de foto's geven nog wat problemen.

13/08/13 Ik word na een goede nachtrust wakker van de regen die tegen het raam klettert. Het zou een wonder geweest zijn als Kees op zijn reis geen regen zou hebben. Na het ontbijt (zeer goed) besluiten we nog wat te wachten om te vertrekken. We zien het absoluut niet zitten om in de gietende regen uit Warschau te geraken. Tramsporen, kinderkopjes en wat nog allemaal voor dingen die de motorpret op een laag pitje zetten proberen we zeker te vermijden. Improviseren dus. Om 10 uur ziet het er redelijk uit, het is droog en er verschijnt een waterachtig zonnetje. De bagage zit al in de koffers, de motors staan heerlijk droog in de ondergrondse parking. Starten en weg wezen. De soep zal een uurtje later zijn dan gewoonlijk. We rijden door het centrum wat nog al wat tijd in beslag neemt. Aan een stoplicht heb ik nog tijd om rap een foto in Warschau te maken. Als we het vliegveld van Warschau zijn gepasseerd begint er eindelijk schot in de zaak te komen. We zijn dan ook al een half uurtje aan het rijden eer we de autosnelweg op kunnen. De rit is 256 kilometer lang vandaag met jammer genoeg maar 100 kilometer autosnelweg. Er liggen gewoonweg heel weinig autosnelwegen in Polen. Bij onze eerste tank en sigaren stop zien we een vrachtwagenchauffeur  zijn tweede halve liter bier binnen werken. Het is elf uur. Santé!!

Na honderd kilometer is het gedaan met het ontspannen motorrijden. We komen op de E67 een baan met twee rijvakken waar al het internationaal vrachtverkeer over moet. De weg baant zicht door allerlei kleine dorpjes waar iedereen even hard door knalt. We hebben weer een nieuw verkeersbord leren kennen. Het geeft aan dat je rijsporen in het wegdek kunt verwachten. En wat voor rijsporen, met momenten een centimeter of vijftien diep. De 156 kilometer die nog moeten worden afgelegd ontaard in een helse rit. Rijen vrachtwagens worden aan flinke snelheden ingehaald, we zeilen spoor in spoor uit. Felle rukwinden maakt het allemaal niet gemakkelijker. Trouwens de Tri heeft meer last van zijwind dan de Guzzi. Ik moet constant corrigeren wanneer ik een vrachtwagen heb ingehaald en terug volop in de wind terecht kom. We beginnen als Polen te rijden en heel wat verkeersreglementen worden aan de laars gelapt. We groeten de chauffeurs die ons doorgang geven en vloeken luidop voor degenen die de deur dicht houden (bewust dicht houden) Bij de inhaalmanoeuvres wordt de snelheid flink opgedreven. Theo wordt dan ook gewaar dat hij 50 pk minder onder zijn kont heeft dan Kees. Hij moet alle zeilen bij zetten om te volgen maar het lukt hem goed.  De rijervaring die we in het Midden-Oosten hebben opgedaan komt hier goed van pas. Met goed berekende risico’s worden er ontelbare vrachtwagens ingehaald, we vinden dat we niet onverantwoord rijden maar eisen wel onze plaats in het verkeer op. Als er iemand bij ons had achterop gezeten zou die er waarschijnlijk wel anders over gedacht hebben. Om 13 uur stoppen we aan een wegrestaurant voor onze soep, althans Theo neemt soep ik hou het bij een hamburger. Nog 90 kilometer te gaan. We hebben geluk met het weer, zien in  verte regelmatig buien hangen maar blijven van regen  gespaard. Nog zeventig kilometer moeten we gaan als het verkeer tot stilstand komt. Regelmatig een paar honderd meter rijden zonder tegenliggers en dan weer stilstand. Als het verkeer op ons baanvak stil stat komen er even tegenliggers, zodra die niet meer komen rijden we weer even. Het kan niet anders of er moet een ongeval gebeurd zijn.  Zodra de stroom tegenliggers weer stil valt profiteren wij er van om over het linkse baan een paar kilometer te winnen. Een tegemoet komende motorrijder doet teken dat er een zwaar ongeval is gebeurd. De E67 zit kilometers aan een stuk potdicht. Als we de plaats van het ongeval naderen zien we dat er een motorrijder bij betrokken is. De weg is afgezet en beurtelings laten de mannen van de brandweer het verkeer passeren. De motor ligt nog op de plaats van het ongeval en zoals hij er uit ziet moet het een harde klap zijn geweest. Bij het passeren vliegen de koude rillingen over onze rug. Geen fijn gevoel als je zoiets ziet liggen, zeker niet nu we aan helse rit bezig zijn. We moeten echter verder en proberen er niet te veel aan te denken. We rijden wel even met iets meer discipline en concentratie, maar om fatsoenlijk vooruit te komen moet er op zijn Pools gereden worden, we gooien ons dan ook weer geconcentreerd in de ratrace. Ondertussen komen er zware donkere wolken op ons af, de wind wordt nog heftiger en rechts van ons vliegen de bliksems in het rond. Als de eerste zware regendruppels beginnen te vallen passeren we een richtingsaanwijzer naar Wroclow via de S8. De S8 blijkt een splinternieuwe autosnelweg te zijn. We draaien de autosnelweg op en met een snelheid tussen de 140 en 150 kilometer per uur proberen we de zware bui voor te blijven. Het is een surrealistisch zicht, voor ons schijnt de zon, als we in de spiegels kijken is de lucht inktzwart. We halen al de paarden van stal en de snelheid wordt nog wat opgedreven. Eindelijk nog eens geluk we blijven de bui voor en rijden zelfs in de zon. Wroclaw is een grote stad en het hotel staat weer in het centrum. Zonder kleerscheuren  en met een beetje zweet onder de helm arriveren we rond 16 uur is ons hotel. Douchen, terrasje zoeken, kletsen over de rit en de omstandigheden die we vandaag gehad hebben. We komen tot de conclusie dat we op het scherp van de snede hebben gereden maar zeker niet onverantwoord. Het was weer wel genoeg voor vandaag. Een stadswandeling na het avondeten zit er wegens te moe niet meer in. 

Morgen nog 200 kilometer in Polen voordat we aan de grens met Duitsland zijn. In totaal een rit van 410 kilometer voor een laatste overnachting van deze reis.

14/08/13 Heerlijk geslapen. Ik word voor mijn doen tamelijk laat wakker, gordijnen open en een blauwe lucht zien met volop zon. Heerlijk, het ziet er naar uit dat het een fijne motor dag kan worden. Om halfnegen zitten we aan een goed ontbijt met veel keuze. Jammer dat het brood in Polen niet te vreten is. Eerlijk gezegd zien we eer naar uit om Polen te verlaten. Terwijl ik op Theo wacht neem ik een foto van het theater. Om half tien worden de motors gestart. We spreken af dat we eerst zo snel mogelijk uit de stad geraken om dan op de autostrade te tanken.  Door dat er weinig verkeer was en redelijke grote doorgaande wegen waren we op een klein half uurtje de stad uit. Na een paar kilometer autostrade geeft een bord aan dat er over tien kilometer en benzinestation is. We doen teken naar elkaar dat dit op het gepaste moment is. Ik maak dan ook geen gebruik van Garmien om een benzinestation te zoeken. Na vijf kilometer opnieuw een informatie bord maar er staat geen vermelding meer bij van een benzinestation. We passeren de bewuste parking waar volgens het eerste informatiebord een benzinestation zou moeten staan maar tot onze verwondering is er niets te bespeuren om te tanken. We rijden op dit moment op de E40 richting Duitsland. We rijden verder en ik vraag Garmien om een benzinestation te zoeken. Volgens Garmien zou er één zijn binnen vijf kilometer, gerustgesteld  rijden we verder en inderdaad , na een paar kilometer een informatiebord, nog drie kilometer en dat is er een benzinestation. Helaas , na een kilometer of tien nog steeds geen spoor van een tankstation. Als we 41 kilkometer gereden hebben zie ik Theo de pechstrook op gaan, het is halfelf , er zit geen druppel benzine meer in de tank. Volgens Garmien zou er op zes kilometer een tankstation zijn. Te ver om te lopen en ik zie het niet zitten om door te rijden om benzine te gaan halen. Ik moet dan heel de weg terug af leggen om opnieuw aan de goede kant van de autostrade te komen. Gelukkig heeft Theo de pechbijstand bij P&V verzekeringen onderschreven in die polis is ook de waarborg opgenomen als je zonder benzine komt te zitten. P&V gecontacteerd , dossier geopend en binnen een uurtje zou  er iemand van de pechverhelping langskomen. Na een reeks telefoontjes in het Frans en Engels komt er uiteindelijk om 12u45 een depanagewagen aan. Natuurlijk hebben we ons Pools geld gisteren soldaat gemaakt, we zitten tenslotte maar 150 kilometer van de Duitse grens. P&V betaald wel de depanage kosten maar niet de benzine die wordt geleverd  wat vrij normaal is. 41 Zloty’s wordt er voor de benzine aangerekend. Ik heb er nog dertig Theo heeft niets meer . Na een korte discussie aanvaard de pechverhelper 10 euro en wordt er eindelijk 5 liter benzine in de motor gegooid. Inpakken en als de gesmeerde bliksem naar het benzinestation dat Garmien heeft aangegeven. We moeten hier voor de autostrade verlaten maar dat pakken we er graag bij. We komen bij het benzinestation aan maar geloof het of niet het was afgebroken. Terug naar de E40 gereden en nog maar eens een opdracht aan Garmien gegeven. Binnen tien kilometer weet ze te vertellen, ook weer van de autostrade. Op het gepaste moment de E40 verlaten, de aanwijzingen van Garmien gevolgd tot we een bordje zien staan met een pijl die verwijst naar een station. Garmien gelaten voor wat het was en een tiental kilometer verder komen we inderdaad bij een benzinestation waar we gelukkig met een kredietkaart kunnen betalen. Het is ondertussen 13 uur en we hebben dan 41 kilometer van onze geplande rit van vandaag gereden. Nog 369 kilometer te gaan voordat we aan her gereserveerde hotel zijn. Geen soep, geen sigarenpauze, de snelheidsmeter  op honderddertig en rijden maar. Er komt zware bewolking opgezet en de wind wakkert aan, dikke regendruppels spatten uit elkaar op het vizier van de helm gelukkig niet van lange duur. We hebben een onaangename temperatuut van 16 graden, leuk is het allemaal niet op dit moment. We blijven doorrijden tot er weer getankt moet worden. Ondertussen rijden we in Duitsland, de buien volgen elkaar nu redelijk snel op en we rijden over een kletsnat wegdek. De Duitsers blijven echter aan hoge snelheden doorrijden, ook de vrachtwagens kunnen er wat van. We moeten nog over de ring van Berlijn en dat zie ik met dit weer niet zitten. Uit ervaring weet ik dat dit een zeer drukken ring is waar men zelden zonder file kan door rijden. Terwijl we aan het rijden zijn beslis ik op eigen houtje om de laatste 150 kilometer binnendoor te rijden. We vermijden dan Berlijn en als we morgen van uit het hotel vertrekken zijn we voorbij Berlijn. Garmien geeft zoals altijd razendsnel een nieuwe route. Binnen vijf kilometer gaan we de autostrade af en rijden we binnendoor naar het hotel. Het heerlijk in Duitsland is dat je op de binnenwegen honderd kilometer per uur mag rijden. Er is weinig verkeer we schieten dan ook goed op. De lucht trekt open , de zon laat zich terig zien en er is zelfs tijd voor een korte sigarenstop. Tijdens de stop leg ik Theo uit waarom we binnendoor zijn gaan rijden, hij is het er volledig mee eens. Uiteindelijk arriveren we rond 18 uur in het hotel. Het hotel ligt prachtig gelegen aan de oever van de Elbe. Een mooi terras met uitzicht over de Elbe, rustig, goed eten en een goed glas bier meer moeten we nu niet hebben. Onder het genot van een goede snapps en een dikke sigaar kaarten we nog wat na over deze dag en de reis in het algemeen. We vinden het alle twee ondanks alles nog redelijk positief. Er worden  al snode plannen gemaakt voor een volgende reis. Morgen de laatste kilometers naar huis. Voor Theo zijn het er 628 Kees moet er nog 91 bij tellen. Ook nu zijn we weer benieuwd wat de dag van morgen zal brengen.

15/08/13 Heerlijk maar echt heerlijk geslapen. Is niet moeilijk bij jou zegt Theo, je slaapt maar een paar uurtjes per nacht. Ik vind het nogal mee vallen. Gisterenavond om 24 uur in bed gekropen wegens verschrikkelijk klooien om de foto’s op de blog te krijgen. Deze morgen om 05u45 opgestaan rap een douche genomen en dan naar buiten om te genieten van de opkomende zon en de stilte. Boven de Elbe hingen mistflarden die door de opkomende zon werden gekleurd. Zwaluwen komen in de Elbe drinken en hier en regelmatig springt er vis uit het water om een mug bij zijn lurven te nemen. Puur genieten is het zo vroeg in de morgen. De Tri staat te druppen van de dauw die er op ligt. Met een handdoek(niet van het hotel) wrijf ik hem zoals elke morgen droog. Binnen de kortste keren staat hij heerlijk te blinken in de ochtend zon. Een laatste keer de bagage inpakken en het is tijd voor het ontbijt. De tafel staat gedekt inclusief een gekookt eitje. Sms’je naar Theo met de vermelding dat het eitje klaar staat, met zicht op de Elbe nuttigen we het ontbijt. Om negen uur zijn we weg onder en stralende zon voor een tamelijke zware dag. Zestig kilometer binnendoor en de rest van de dag in het helse verkeer op de Duitse autosnelweg. Bij het eerste benzinestation dat we tegenkomen worden de tanks gevuld. We spreken af dat we na elke honderd kilometer stoppen. Eerste honderd kilometer sigaren stop, tweede honderd kilometer een tankstop. Het blijkt te werken, de stops breken de eentonigheid van het rijden op de autosnelweg. Het is razend druk, met veel vrachtverkeer. Op de stukken waar geen snelheidsbeperking is wordt er op de linke rijstrook onverantwoordelijk hart gereden. Het is voorduren in de spiegels kijken om niet verrast te worden door de snelheidsduivels van de linkse rijstrook. Van ontspannen rijden is hier geen sprake. Aan de onvermijdelijke wegenwerken belanden we een paar keer in een file. Gelukkig wordt er plaats gemaakt en kunnen we telkens tamelijk vlot door de file rijden. Een ongeval met twee vachtwagens zorgt ook nog even voor wat oponthoud maar ook hier kunnen we vrij vlot doorrijden. We nemen de tijd om een fatsoenlijke middagpauze zodat we op ons gemak kunnen eten en een koffie drinken. Het is even schrikken van de prijzen ongeveer maal vier dan wat we de laatste dagen gewend waren. De vriendelijkheid aan de kassa was een verademing na de norsheid van de laatste dagen. Ondertussen is de temperatuur opgelopen tot en aangename 24 graden, we gaan dan ook volop voor de zomerkleren.

Iedereen die mijn reizen een beetje volgen vragen zich nu natuurlijk af, en de regen waar blijft de beruchte regen die er op elke reis nog geweest is? Maak je geen zorgen, een kilometer of vijftig voor de Belgische grens krijgen we opeens de volle laag? Het is niet te geloven veertien dagen prachtig weer en in het zicht van de stal moeten we toch nog een klets water incasseren. Op de eerst volgende parking stoppen we om de regenkleding aan te trekken. Ik begin onderhand te geloven dat er een soort wezen bestaat die mij telkens als ik op reis ben met mijn pietje aan het spelen is. We rijden amper tien minuten met onze regenkleding aan en het is poeier droog. Niet alleen poeier droog ook de temperatuur stijgt langzaam maar zeker van een frisse achttien graden naar vier tot vijfentwintig graden. Een heerlijke temperatuur om in zomerkleding te rijden! We zien het niet meer zitten om ons nog eens om te kleden voor die laatste honderd kilometer en rijden in één ruk naar Ham. Theo heeft vandaag precies 634,4 kilometer gereden. Als Kees thuis is staan er voor vandaag exact 728,5 kilometer op de teller. Het was dan ook ondanks de regelmatige pauzes een vermoeiende rit. DE leeftijd zal er ook wel voor iets tussen zitten. We worden ouder en beginnen het te voelen.

Was deze reis de moeite waard om te ondernemen? Zeker wel om verschillende redenen. Reizen zijn altijd de moeite waart mits een goede ingesteldheid van de reizigers. Je kunt pas een mening vormen over en land wanneer je er geweest bent, er wordt in geen boek zou hard overdreven als in een reisgids je moet er dus geweest zijn om te oordelen. Het verrassende, het boeiende, de saaiheid, de bevrediging van de nieuwsgierigheid, het motor rijden, het zien, ruiken en proeven van de bezochte landen, dat is reizen. Het doel van deze reis was de Baltische Staten ontdekken, wat ons betreft zijn we daar in geslaagd. Met en weekje langer hadden we meer mogelijkheden gehad, maar de essentie van deze reis hebben we gehad. We kunnen een oordeel vormen over deze landen, een zeer goed oordeel zelfs. Meer moet dat niet zijn. Theo, weer maar eens bedankt voor het gezelschap, de discussies, de lach salvo’s en vele andere leuke en minder leuke ervaringen van deze reis.

Het motor seizoen loopt ten einde, het zal voorlopig stil worden op de blog. In de winter sparen om in de zomer mijn allerliefste hobby te kunnen uitoefenen, reizen, reizen en nog eens reizen. Het vertrek van de eerstvolgende grote reis (bij leven en welzijn natuurlijk) zal 01/05/2014 zijn. Het plan is om een reis rond de Zwarte Zee te maken. Vertrekken in Essen om in Odessa de toer rond de Zwarte Zee te starten . Zes weken, ongeveer 12.000 kilometer en natuurlijk weer te volgen op deze blog. De voorbereiding voor deze reis zijn al gestart.

Dank aan de lezers van de blog en de reacties die ze geplaatst hebben.