Archief

Rietvelden

Wijngaarden en Donau

De bergen

Vannacht lekker doorgeslapen. Om half elf in bed gekropen en doorgeslapen tot een uur of zes. Ook nu weer heldere hemel. Eindelijk krijg ik bij het ontbijt een smakelijke omelet. Ik zit samen aan tafel met en Kroaat die ik gisterenavond heb ontmoet. Aangezien we op de kamer geen internetverbinding hadden zat hij ook aan de receptie, dar was wel een verbinding. Hij is hier twee dagen voor zijn werk en woont in Zagreb. Dit jaar gaat hij op vakantie naar Jordanië om Petra te bezoeken. Ik vertel hem dat ik daar in 2010 met Guz ben geweest. Geïnteresseerd vraagt hij hoe het dar met de hotels is gesteld. Of er vlakbij Petra hotels te vinden zijn. Ik vertel hem dat wij in hotel Venus hebben gelogeerd. Dit hotel ligt aan de ingang van Petra. Hij noteert de naam van het hotel. Na nog wat over koetjes en kalfjes te hebben gesproken nemen we afscheid. Om stipt acht uur wordt Guz gestart en met de zon op ons bolletje zijn we weer weg. Zodra we het stadje Valenii de Munte uit zijn beginnen we te klimmen. Guz krijgt als ontbijt ontelbaar veel haarspeldbochten te verwerken. Wat de beklimming redelijk spannend maakt zijn de ontelbare vrachtwagens die deze weg ook nemen. Ze kunnen veel bochten niet nemen zonder op over de weghelft te komen. Zeker in de haarspeldbochten is het verdomd goed uitkijken. Ik probeer dan ook zo ver mogelijk vooruit te kijken. Nog een probleem is de mazoutplekken in de bochten. Deze komen van de vrachtwagens die in een bocht met een volle tank regelmatig war verlies hebben via de overloop van de tank. Als we op een hoogte van 1.300 meter zitten is het nog elf graden. We komen van twintig graden in het dal. Het wordt dan ook te koud ik doe mijn fleece aan onder mijn zomerjas. De afdaling gaat heel geleidelijk, we blijven meer dan honderd kilometer op een hoogte rijden tussen de vier en zeshonderd meter. Het wordt er net warmer dan vijftien graden. Toch is het een strakke blauwe hemel met vol op zon. We rijden over perfect wegdek, als je niet beter wist zou je denken dat we al in Oostenrijk aan het rijden waren. Links van de weg hebben we een mooi decor van besneeuwde bergtoppen. Rechts uitgestrekte grasvelden waarop diverse kuddes gehoed worden. Het is zoals de glooiende weiden in de Alpen. Tijdens een stop probeer ik altijd het motorrijden even opzij te zetten. De concentratie op nul, laat de gedachten maar een beetje dwarrelen. Er wordt wat gedwarreld als je al een tijdje op je dooie eentje weg bent. Ik kleed me terug aan om te vertrekken, helm en handschoenen. Maar ik kan mijn tweede handschoen toch niet vinden zeker, rond Guz gelopen, in tanktas gekeken niets, geen handschoen te vinden. Allee, zeg ik tegen mezelf, dat kan toch niet. Ik werd zelfs op beetje nijdig. Eens goed nadenken waar ik mijn handschoen heb gelegd. Ik sta daar wat over te piekeren en zie dat ik al een handschoen aan heb. Zo hard kun je dus je gedachten laten dwarrelen als je alleen op pad bent.

We rijden nog steeds op een hoogte van rond de vijfhonderd meter. Het prachtige decor va de besneeuwde bergtoppen is echter aan het verdwijnen in de dreigende wolken die langzaam aan komen drijven. Aan beide kanten van het dal hangt er nu flink wat bewolking. IK denk dat de bewolking wordt tegengehouden door de bergtoppen want in het dal waar wij rijden blijft het blauwe lucht. Plots staat er een bord op de weg dat de richting aangeeft naar Reservatia Naturala. Dit is spek naar de Kees zijn bek. Ik twijfel dan ook gen seconde om de route te verlaten. Garmien weet niet waar ze het heeft. De weg staat niet op haar kaarten en het is weer van kerewere. We rijden over een goed wegdek en volgen de borden die het reservaat aangeven. Weg van de vrachtwagens en de drukte, zwevende roofvogels en mooie vergezichten meer moet dat niet zijn. Het is tenslotte nog verlof. Na een kilometer of zes kom ik op een parking. Hier staat een groot wit bord. Resrvatia Naturala. Indien ik verder wil zal het met de benenwagen zijn want de weg eindigt hier. Bij ons zouden ze waarschijnlijk een bordje gezet hebben dat er geen doorlopende weg is. Even een pauze genomen het fototoestel ingesteld een paaltje gezet en ingesteld op 12 seconden zodat ik van Guz en mezelf een foto kon trekken. Ik rij langs dezelfde weg terug, kom nog wel op enkele kruispunten waar ik een andere richting kan nemen maar aangezien de wegen niet op de kaart van Garmien staan en ik niet hopeloos wens te verdwalen blijf ik dezelfde weg volgen. Na een halfuurtje zitten we weer op de geplande route. In de verte daagt er een prachtig gebouw op in de bergen. Naar het schijnt het voormalig buitenverblijf van die dictator. Ik krijg zijn naam niet uitgesproken laat staan geschreven.

De weg waar al heel de dag op rijden is de verbinding tussen Brasov en de Hongaarse grens. In Sibiu maak trek ik een foto van een prachtige kerk. Het is in Roemenië eigenaardig met kerken. In dezelfde stad staan zowel katholieke, gereformeerde als ortodoxe kerken. Hier en daar ook nog een moskee. Een prachtige weg om te rijden, jammer dat er ontzettend veel vrachtverkeer overkomt. Af en toe zitten er stukken vierbaans tussen waar de snelheid naar honderd kilometer per uur gaat. Tientallen dorpjes zijn in tweeën gedeeld door deze baan. Dag en nacht dendert het vrachtverkeer door de dorpjes. Hier is volgens mij bij het aanleggen van deze baan weinig rekening gehouden met het eventueel protest van de bewoners van die dorpjes. Er staan tientallen motels en hotelletjes langs de baan. Echter niet voor lang meer. Uit de Europese pot is men bezig om een snelweg aan te leggen van een paar honderd kilometer. De viaducten staan er al en sommige stukken zijn al geasfalteerd. Het zal een hele rust zijn voor de bewoners als de snelweg binnen afzienbare tijd in dienst wordt genomen. Het is het maar te hopen dat deze oude weg dan door de toeristen ontdekt wordt. Het is namelijk een prachtige weg door een heel mooi landschap. Indien deze weg niet door de toeristen wordt genomen zullen er veel van de hotelletjes verdwijnen. Ook de tientallen kraampjes die naast de baan staan en allerlei soorten kaas en fruit verkopen zullen dan gedoemd zijn te verdwijnen. Grote graafmachines, vrachtwagens, betoncentrales en centrales om asfalt aan te maken staan als littekens in het landschap. De schaapherder die in de verte zijn kudde laat grazen, zal er zijn gedachten wel over hebben. Natuurlijk geen wegenwerken zonder files. Ik sta dan ook rond en uur of twee in een kanjer van een file. Ondertussen zijn we zover gedaald dat we bijna op zeeniveau zitten. De temperatuur stijgt evenredig met het dalen en het is nu drieëntwintig graden. Echt niet zo prettig om dan een klein uurtje in een file te staan. Ik kan er ook niet voorbij door het tegemoet komend vrachtverkeer is er geen plaats om te filteren.

Het was de bedoeling dat ik in Sebes blijf overnachten. Ik zit echter nog fris en het is nog geen drie uur daarom besluit ik door te rijden. Een twintigtal kilometer voorbij Sebes staat er een bord van viersterren hotel. Aangezien ik nog weleens een fatsoenlijk bed en een fatsoenlijk diner wil hebben volg ik de borden van het hotel. We rijden de bergen in, het hotel Germisara ligt in Geoagiu Bai. Het staat nog op de kaart ook. Rond 16 uur zit ik op een nette kamer, mag ik eventueel gebruik maken van het zwembad en de sauna en kan ik om 19 uur mijn pootjes onder tafel schuiven. Tijden het schrijven van het verslag is de was gedroogd in een heerlijk zonnetje. Jammer dat er alleen internet is aan de receptie. In de kamer zogezegd ook maar met een kabeltje op breedband aansluiting. Heb wat zitten klooien maar dat werkt van geen kanten. Morgen haal ik waarschijnlijk Hongarije.

Wegenwerken

Nationaal park

In de bergen

In de regen

Fijn geslapen in het viersterren hotel. Weliswaar vier sterren naar Roemeense normen. Hierboven zit er iemand die dat waarschijnlijk niet heeft kunnen verdragen. Ik word wakker met het geluid van gietende regen. Je zult het zien, net nu ik midden in de bergen zit op kleine rot weggetjes staat het hier te gieten. Aangezien het ontbijt pas om acht uur wordt geserveerd hoop ik dat het tegen dan opgeklaard is. Het is nu half zeven. Het ontbijt wordt niet om één minuut voor acht geserveerd maar wel degelijk om acht uur. In het hotel ruik, voel en beleef je nog de tijd van het vorige regime. Op de parking Audi, BMW en Mercedes. Het is mooi om te zien hoe de oude partijbonzen zich hier nog eens kunnen uitleven. Natuurlijk hebben de meesten nog een goed betaalde baan aan het verleden overgehouden. Maar toch voel je dat ze het missen, die goede ouwe tijd. Om kwart over acht Roemeense tijd vertrekken we, er hangt zware bewolking maar het is praktisch droog. Een frisse 12 graden, de elektrieke jas wordt dan ook bovengehaald. Ik doe deze onder mijn zomerjas aan, en zet hem op het maximum. De regenkleding blijft in de koffer. De wegen zijn zeiknat dus is het oppassen geblazen. We rijden dan ook kalm door wederom een mooi landschap. Na een paar uur zijn we uit de bergen en komen op een goede verbindingsgsweg. Het asfalt is perfect en de maximum toegelaten snelheid is honderd kilometer per uur. Ook hier weer veel vrachtverkeer. Ik geef Guz de sporen en we snorren tientallen vrachtwagens voorbij. Opeens krijg ik een ferme waarschuwing van Guz. Meestal laat hij me hel subtiel weten dat het iets te hard gaat. Niet deze keer, het was meer een waarschuwing om er een hartstilstand aan over te houden. Ik wil op het natte wegdek nog maar eens een vrachtwagen inhalen, schakel terug en geef net iets te veel gas, Guz protesteert heftig door zijn achterwerk flink te laten wegschuiven. Hij wil me echt wel duidelijk maken dat we over de limiet aan het rijden zijn in deze weersomstandigheden. Aangezien ik naar niemand zo goed luister als naar Guz werd de inhaalmanoeuvre abrupt afgebroken. Netjes blijf ik in de rij en wacht ik op droger wegdek. In de verte zie ik de nieuwe snelweg waarvan ik gisteren in het verslag melding heb gemaakt uitnodigend liggen wachten. Er is hier al een honderdtal kilometer in gebruik genomen. Ik laat het voor wat het is. Op een snelweg wordt je ook nat. Droger wegdek kwam er niet, integendeel het begon harder te regen en het werd noodzakelijk om van kleding te wisselen. Zomerjas in de koffer en regenjas en broek boven gehaald. De temperatuur is nog niet boven de twaalf graden geweest, en met de nattigheid er boven op werd het te koud. Zelfs met de elektrieke jas. Ondertussen naderen we de grens van Hongarije, het is inmiddels een uur of twaalf. Als we na een pauze Arad uit rijden stop ik bij het eerst volgende benzinestation om met mijn laatste Roemeense centen Guz zijn drinken te geven. Ik heb nog zevenentachtig Lei of tegenwoordig Ron (ze hebben een nieuwe munteenheid) is ongeveer € 22. Ik tankte Guz vol voor 85,50 lei. Na Arad kunnen we aan het landschap zien dat we Hongarije naderen. Niets bergen meer te zien, we zijn overgegaan naar de eindeloze Hongaarse vlakten. Het is nu echter zo hard beginnen te regenen dat ik de waterdichte hoes over de tanktas moet trekken. Dit wil dan ook zeggen geen foto’s en sigaartjes mee. Ik neem nog een laatste onbenullige foto. De handschoenen worden ook ingeruild voor de waterdichte handschoenen die ik bij heb. Het is een heel geklooi om de hoes op zijn plaats te krijgen. Hij moet goed rondom de tanktas sluiten zodat er niet te veen rijwind onder kan komen. Ik rij zo veel mogelijk in het midden van de baan. In de spoorvorming die door het intens vrachtverkeer is gevormd staat soms tot vijf cm water. Niet bepaald ideaal als je daar op twee wielen door moet. Van het tegemoetkomend vrachtverkeer krijg ik regelmatig een gratis douche door het opspattend water. Van filmen met de helmcamera is er dan ook geen sprake meer. De nieuwe helm die ik gekocht heb voordat ik vertrok bewijst nu zijn geld waard te zijn tot de laatste cent. Er zit een antidampscherm in dat perfect werkt in deze weersomstandigheden. Ook heel blij dat ik op al die jaren de nodige ervaring heb opgedaan om in deze weersomstandigheden op dergelijke gevaarlijke wegen te kunnen rijden. Maar het blijdste ben ik dat Kris er niet meer bij is. Ik wil echt geen dikke nek hebben van, wat kan ik goed rijden, maar met Kris erbij had ik onmiddellijk een hotel gezocht en geen meter verder gereden in deze omstandigheden.

Een twaalftal kilkometer voor het grensstadje Nadlac kom ik in een file terecht. Ik denk direct aan een ongeval. Langzaam passeer ik de file en het blijkt dat het enkel vrachtwagens zijn die stilstaan. Ongeveer twaalf kilometer vrachtwagens passeer ik voordat ik in Nadlac ben. Daar staat de eerste vrachtwagen van de file stil. Tegengehouden door de politie. In Nadlac is het dan ook zeer rustig. Van Nadlac naar de grens is het 3,5 km. Een kilometer voorbij Nadlac weer een rij vrachtwagens en dit tot aan de grens. De politie in Nadlac houdt het vrachtverkeer voor het stadje tegen om te voorkomen dat al het verkeer in het stadje vast loopt. Zodra er een paar vrachtwagens de grens gepasseerd zijn laten ze een paar vrachtwagens door het stadje rijden. Nog nooit zo een spectaculaire rij vrachtwagens zien staan. De langste rij die ik ooit gezien heb was in Finland, daar stond een rij van een kilometer of vijf vrachtwagens die naar Rusland moesten. Om half één passeer ik de grens in de gietende regen, na een blik op mijn paspoort mocht ik doorrijden.

In het stadje Morahalom 23 km voorbij de stad Szeged geef ik de pijp aan Maarten .  Ben nu buiten een paar korte pauzes (gen lunch) zowat zeven uur aan het rijden en heb 315 km op de teller gezet. Ik moet er voor zorgen dat mijn kleren morgen weer droog zijn. Het scherm van Guz en mijn helm moeten dringend proper gemaakt worden en ik verlang naar een warme douche. Ik stop bij het eerste hotel dat ik tegenkom in het stadje. Hotel Thermal Panzio, eigenlijk iets boven mijn budget. Ongelooflijk maar na de douche is het terug prachtig weer. De thermometer geeft 25 graden. Binnen de kortste keer lig ik dan ook heerlijk in het grote buitenzwembad om vervolgens me te laten verwen in een zwavelbad dat gevoed wordt door een natuurlijke bron. Om af te sluiten kruip ik nog even in de sauna. Guz staat lekker in het zonnetje op te drogen. Ben mijn budget allang vergeten. Nog een wandelingetje en een heerlijk ijsje,  de regen is vergeten.

Amai, wat heb ik lekker gegeten na de brol in Roemenië. Een overheerlijke Goulash soep, twee grote stukken vlees met gebakken aardappelen in de schil en een lekkere Dame-Blance als dessert en een paar flesjes water. Voor de prijs moet je het niet laten. (€ 12)

 Ik twijfel nog, door Slovenië of door Kroatië. Het zal ongetwijfeld te lezen zijn in het verslag van morgen.

Voorlopig de laatste bergen

Het wordt kouder
Goed geslapen, maar veel te laat naar bed. Stipt om zeven uur wordt een goed ontbijt genuttigd. Eindelijk nog eens pistolets. Om acht uur vertrekken we onder een zwaar bewolkte hemel met 13 graden. Toch vertrek ik in zomerkleding met de elektrieke jas onderaan. In de zomerbroek is het redelijk fris maar hopelijk stijgt de temperatuur nog. De eerste vijftig kilometer is er geen bal te beleven wat in het verslag thuis hoort. De eerste twee fotos tonen de weg en het landschap dat hier en daar tussen de bomen te zien is. Moest er nu een kudde olifanten de baan oversteken dan kon ik daar wel een bladzijde of twee over schrijven. Niet dat ik me verveel,zie altijd wel iets, speur naar vogels en probeer te raden welke gewassen er in het veld staan. De ontelbare donker rode klaprozen blijven ook mooi om te zien. Ook hier moet het gisteren flink geregend hebben. Er staan grote plassen op de velden. In een van de plassen zit een koppel zwanen te genieten van de jonge scheuten die uitkomen. Na een uurtje rijden is de temperatuur nog elf graden en zit ik al een kwartier te verrekken van de kou. Ik lijk wel gek, in de koffer van Guz zit heerlijke warme kleding. Zodra ik een plekje tegenkom waar ik Guz kan parkeren ga ik me dan ook omkleden. De jeansbroek wordt uit de rugzak gehaald. De motorbroek die ik over de jeans aan doe haal ik uit de koffer samen met een paar warmere handschoenen. Terwijl ik in mijn onderbroek aan de kant van de weg sta stopt er een auto met drie mooie vrouwen. Ze vragen of ze me kunnen helpen. Vind ik wel een goed idee, jammer dat het maar een fantasie is. We rijden verder, nu in de kleding die je in Belgie bijna altijd aan hebt. Als we Baja binnen rijden staat er op een rotonde een grote soepketel boven een kampvuur. In dit soort ketels (wel wat kleiner nutuurlijk) maken de herders op de poesta hun Goulaschsoep. In Baja gaan we over de Donau. Via allerlei kleine wegen geraken we aan het water. We komen op een hellend vlak, ik denk dat er vroeger hier een veerpontje aanlegde. Eigenlijk een uitstekende plaats om het grootste vuil van Guz te verwijderen. Guz wordt tot tegen de rand van het water gereden en hij krijgt een ferme wasbeurt. Terwijl ik tientallen muggenbeten oploop begint Guz op te scheppen, welke BMW, Yamaha of Honda kan zeggen dat hij een wasbeurt heeft gekregen met water rechtstreeks uit de Donau? Hij staat dan ook te glinsteren van jewelste.We rijden beiden met een grote smile over een prachtige weg de natuur in. De ooievaars zitten op de nesten,een roofvogel valt als een steen uit de hemel om zijn prooi te pakken, of net niet. Een reiger staat in een sloot te vissen, het zonnetje komt hier en daar door de veel lichtere wolken en in de verte doemen de bergen op. Moet ik echt al naar huis komen? Een paar kilometer voorbij Baja gaan we de bergen in. Over een goed wegdek rijden we op het gemakje door het mooie landschap. Op een bruggetje kan ik mijn camera op de rand van een balustrade zetten en zo nog eens een foto van heel het gezin nemen. Na de foto tuffen we verder en komen voorbij een beeldhouder die aan het werk is onder een afdak. Ik stop en in gebarentaal wordt er goedendag gezegd en gevraagd of er een foto mag genomen worden. Geen probleem, hij was zelfs trots. Hij neemt me mee naar een schuurtje waar tientallen beelden en houtsnijwerken staan. Er wordt een groot stuk naar buiten gesleurt, volgens mij moet het de heilige drievuldigheid voorstellen. Hij doet teken dat ik er een foto van kan nemen, ik vraag hem om er naast te gaan staan zodat ik een mooi beeld heb van deze beeldhouder. Ik word uitgenodigt om en kijkje in zijn woning te nemen. Hierop ga ik niet in, er lopen drie grote honden woest te blaffen achter het hek. Na de beeldhouder komen we op een weg die goed zou volstaan om voor een proef te dienen bij het afleggen van een examen om het motorrijbewijs te behalen. Werkelijk de ene bocht tegen de andere. Vloeiende bochten, haarspeldbochten,schroefbochten enz. Het wegdek is van uitstekende kwaliteit dan weer erbarmelijk slecht. Zand, grint en afgewaaide takken komt men tegen. Hier leer jewel vooruit kijken anders knal je van de ene put in de andere. Na dit weggetje komen we op de doorlopende baan richting Pecs. Rond twaalf uur rijden we Pecs binnen. De beelden worden er gemaakt met de helmcamera. Het is te druk om foto's te maken, en  er is te weinig parkeergelegenheid om Guz aan de kant te zetten. Na Pecs komen we terug in de natuur. Op een lang stuk rechte baan komen we in een mini zandstormpje. Het wordt veroorzaakt door de harde wind die letterlijk de schrale grond van de akkers weg doet waaien. Aangezien ik onderweg regelmatig de route heb veranderd om op kleine wegen te blijven weet ik niet goed meer waar we zitten. Opeens komen we een bordje Zoll tegen. Volgens mij betekent dat grens. Raar denk ik, we zitten op een verlaten weg, Terwijl ik daar over aan het denken ben staan we plotseling aan de Hongaarse grensovergang. Een blik op het paspoort is voldoende om Hongarije uit te rijden. Een paar bochten verder een immens grote grensovergang om Hrvatska binnen te rijden. Al goed dat ik weet dat dit Kroatie is, ik zou er anders geen benul van gehad hebben in welk land ik had gezeten. Een vriendelijke jonge dame komt naar buiten , vraagt waar ik vandaan kom em knalt de zoveelste stempel in mijn paspoort. Het is kwart over drie, er staan 320 km op de teller en we zijn in Koprivnica aan gekomen, Garmien heeft direct een hotel gevonden. Om half vier ben ik op de kamer. Morgen Slovenie, misschien halen we Oostenrijk.

Beeldhouwer