Archief

14/08/13 Heerlijk geslapen. Ik word voor mijn doen tamelijk laat wakker, gordijnen open en een blauwe lucht zien met volop zon. Heerlijk, het ziet er naar uit dat het een fijne motor dag kan worden. Om halfnegen zitten we aan een goed ontbijt met veel keuze. Jammer dat het brood in Polen niet te vreten is. Eerlijk gezegd zien we eer naar uit om Polen te verlaten. Terwijl ik op Theo wacht neem ik een foto van het theater. Om half tien worden de motors gestart. We spreken af dat we eerst zo snel mogelijk uit de stad geraken om dan op de autostrade te tanken.  Door dat er weinig verkeer was en redelijke grote doorgaande wegen waren we op een klein half uurtje de stad uit. Na een paar kilometer autostrade geeft een bord aan dat er over tien kilometer en benzinestation is. We doen teken naar elkaar dat dit op het gepaste moment is. Ik maak dan ook geen gebruik van Garmien om een benzinestation te zoeken. Na vijf kilometer opnieuw een informatie bord maar er staat geen vermelding meer bij van een benzinestation. We passeren de bewuste parking waar volgens het eerste informatiebord een benzinestation zou moeten staan maar tot onze verwondering is er niets te bespeuren om te tanken. We rijden op dit moment op de E40 richting Duitsland. We rijden verder en ik vraag Garmien om een benzinestation te zoeken. Volgens Garmien zou er één zijn binnen vijf kilometer, gerustgesteld  rijden we verder en inderdaad , na een paar kilometer een informatiebord, nog drie kilometer en dat is er een benzinestation. Helaas , na een kilometer of tien nog steeds geen spoor van een tankstation. Als we 41 kilkometer gereden hebben zie ik Theo de pechstrook op gaan, het is halfelf , er zit geen druppel benzine meer in de tank. Volgens Garmien zou er op zes kilometer een tankstation zijn. Te ver om te lopen en ik zie het niet zitten om door te rijden om benzine te gaan halen. Ik moet dan heel de weg terug af leggen om opnieuw aan de goede kant van de autostrade te komen. Gelukkig heeft Theo de pechbijstand bij P&V verzekeringen onderschreven in die polis is ook de waarborg opgenomen als je zonder benzine komt te zitten. P&V gecontacteerd , dossier geopend en binnen een uurtje zou  er iemand van de pechverhelping langskomen. Na een reeks telefoontjes in het Frans en Engels komt er uiteindelijk om 12u45 een depanagewagen aan. Natuurlijk hebben we ons Pools geld gisteren soldaat gemaakt, we zitten tenslotte maar 150 kilometer van de Duitse grens. P&V betaald wel de depanage kosten maar niet de benzine die wordt geleverd  wat vrij normaal is. 41 Zloty’s wordt er voor de benzine aangerekend. Ik heb er nog dertig Theo heeft niets meer . Na een korte discussie aanvaard de pechverhelper 10 euro en wordt er eindelijk 5 liter benzine in de motor gegooid. Inpakken en als de gesmeerde bliksem naar het benzinestation dat Garmien heeft aangegeven. We moeten hier voor de autostrade verlaten maar dat pakken we er graag bij. We komen bij het benzinestation aan maar geloof het of niet het was afgebroken. Terug naar de E40 gereden en nog maar eens een opdracht aan Garmien gegeven. Binnen tien kilometer weet ze te vertellen, ook weer van de autostrade. Op het gepaste moment de E40 verlaten, de aanwijzingen van Garmien gevolgd tot we een bordje zien staan met een pijl die verwijst naar een station. Garmien gelaten voor wat het was en een tiental kilometer verder komen we inderdaad bij een benzinestation waar we gelukkig met een kredietkaart kunnen betalen. Het is ondertussen 13 uur en we hebben dan 41 kilometer van onze geplande rit van vandaag gereden. Nog 369 kilometer te gaan voordat we aan her gereserveerde hotel zijn. Geen soep, geen sigarenpauze, de snelheidsmeter  op honderddertig en rijden maar. Er komt zware bewolking opgezet en de wind wakkert aan, dikke regendruppels spatten uit elkaar op het vizier van de helm gelukkig niet van lange duur. We hebben een onaangename temperatuut van 16 graden, leuk is het allemaal niet op dit moment. We blijven doorrijden tot er weer getankt moet worden. Ondertussen rijden we in Duitsland, de buien volgen elkaar nu redelijk snel op en we rijden over een kletsnat wegdek. De Duitsers blijven echter aan hoge snelheden doorrijden, ook de vrachtwagens kunnen er wat van. We moeten nog over de ring van Berlijn en dat zie ik met dit weer niet zitten. Uit ervaring weet ik dat dit een zeer drukken ring is waar men zelden zonder file kan door rijden. Terwijl we aan het rijden zijn beslis ik op eigen houtje om de laatste 150 kilometer binnendoor te rijden. We vermijden dan Berlijn en als we morgen van uit het hotel vertrekken zijn we voorbij Berlijn. Garmien geeft zoals altijd razendsnel een nieuwe route. Binnen vijf kilometer gaan we de autostrade af en rijden we binnendoor naar het hotel. Het heerlijk in Duitsland is dat je op de binnenwegen honderd kilometer per uur mag rijden. Er is weinig verkeer we schieten dan ook goed op. De lucht trekt open , de zon laat zich terig zien en er is zelfs tijd voor een korte sigarenstop. Tijdens de stop leg ik Theo uit waarom we binnendoor zijn gaan rijden, hij is het er volledig mee eens. Uiteindelijk arriveren we rond 18 uur in het hotel. Het hotel ligt prachtig gelegen aan de oever van de Elbe. Een mooi terras met uitzicht over de Elbe, rustig, goed eten en een goed glas bier meer moeten we nu niet hebben. Onder het genot van een goede snapps en een dikke sigaar kaarten we nog wat na over deze dag en de reis in het algemeen. We vinden het alle twee ondanks alles nog redelijk positief. Er worden  al snode plannen gemaakt voor een volgende reis. Morgen de laatste kilometers naar huis. Voor Theo zijn het er 628 Kees moet er nog 91 bij tellen. Ook nu zijn we weer benieuwd wat de dag van morgen zal brengen.

15/08/13 Heerlijk maar echt heerlijk geslapen. Is niet moeilijk bij jou zegt Theo, je slaapt maar een paar uurtjes per nacht. Ik vind het nogal mee vallen. Gisterenavond om 24 uur in bed gekropen wegens verschrikkelijk klooien om de foto’s op de blog te krijgen. Deze morgen om 05u45 opgestaan rap een douche genomen en dan naar buiten om te genieten van de opkomende zon en de stilte. Boven de Elbe hingen mistflarden die door de opkomende zon werden gekleurd. Zwaluwen komen in de Elbe drinken en hier en regelmatig springt er vis uit het water om een mug bij zijn lurven te nemen. Puur genieten is het zo vroeg in de morgen. De Tri staat te druppen van de dauw die er op ligt. Met een handdoek(niet van het hotel) wrijf ik hem zoals elke morgen droog. Binnen de kortste keren staat hij heerlijk te blinken in de ochtend zon. Een laatste keer de bagage inpakken en het is tijd voor het ontbijt. De tafel staat gedekt inclusief een gekookt eitje. Sms’je naar Theo met de vermelding dat het eitje klaar staat, met zicht op de Elbe nuttigen we het ontbijt. Om negen uur zijn we weg onder en stralende zon voor een tamelijke zware dag. Zestig kilometer binnendoor en de rest van de dag in het helse verkeer op de Duitse autosnelweg. Bij het eerste benzinestation dat we tegenkomen worden de tanks gevuld. We spreken af dat we na elke honderd kilometer stoppen. Eerste honderd kilometer sigaren stop, tweede honderd kilometer een tankstop. Het blijkt te werken, de stops breken de eentonigheid van het rijden op de autosnelweg. Het is razend druk, met veel vrachtverkeer. Op de stukken waar geen snelheidsbeperking is wordt er op de linke rijstrook onverantwoordelijk hart gereden. Het is voorduren in de spiegels kijken om niet verrast te worden door de snelheidsduivels van de linkse rijstrook. Van ontspannen rijden is hier geen sprake. Aan de onvermijdelijke wegenwerken belanden we een paar keer in een file. Gelukkig wordt er plaats gemaakt en kunnen we telkens tamelijk vlot door de file rijden. Een ongeval met twee vachtwagens zorgt ook nog even voor wat oponthoud maar ook hier kunnen we vrij vlot doorrijden. We nemen de tijd om een fatsoenlijke middagpauze zodat we op ons gemak kunnen eten en een koffie drinken. Het is even schrikken van de prijzen ongeveer maal vier dan wat we de laatste dagen gewend waren. De vriendelijkheid aan de kassa was een verademing na de norsheid van de laatste dagen. Ondertussen is de temperatuur opgelopen tot en aangename 24 graden, we gaan dan ook volop voor de zomerkleren.

Iedereen die mijn reizen een beetje volgen vragen zich nu natuurlijk af, en de regen waar blijft de beruchte regen die er op elke reis nog geweest is? Maak je geen zorgen, een kilometer of vijftig voor de Belgische grens krijgen we opeens de volle laag? Het is niet te geloven veertien dagen prachtig weer en in het zicht van de stal moeten we toch nog een klets water incasseren. Op de eerst volgende parking stoppen we om de regenkleding aan te trekken. Ik begin onderhand te geloven dat er een soort wezen bestaat die mij telkens als ik op reis ben met mijn pietje aan het spelen is. We rijden amper tien minuten met onze regenkleding aan en het is poeier droog. Niet alleen poeier droog ook de temperatuur stijgt langzaam maar zeker van een frisse achttien graden naar vier tot vijfentwintig graden. Een heerlijke temperatuur om in zomerkleding te rijden! We zien het niet meer zitten om ons nog eens om te kleden voor die laatste honderd kilometer en rijden in één ruk naar Ham. Theo heeft vandaag precies 634,4 kilometer gereden. Als Kees thuis is staan er voor vandaag exact 728,5 kilometer op de teller. Het was dan ook ondanks de regelmatige pauzes een vermoeiende rit. DE leeftijd zal er ook wel voor iets tussen zitten. We worden ouder en beginnen het te voelen.

Was deze reis de moeite waard om te ondernemen? Zeker wel om verschillende redenen. Reizen zijn altijd de moeite waart mits een goede ingesteldheid van de reizigers. Je kunt pas een mening vormen over en land wanneer je er geweest bent, er wordt in geen boek zou hard overdreven als in een reisgids je moet er dus geweest zijn om te oordelen. Het verrassende, het boeiende, de saaiheid, de bevrediging van de nieuwsgierigheid, het motor rijden, het zien, ruiken en proeven van de bezochte landen, dat is reizen. Het doel van deze reis was de Baltische Staten ontdekken, wat ons betreft zijn we daar in geslaagd. Met en weekje langer hadden we meer mogelijkheden gehad, maar de essentie van deze reis hebben we gehad. We kunnen een oordeel vormen over deze landen, een zeer goed oordeel zelfs. Meer moet dat niet zijn. Theo, weer maar eens bedankt voor het gezelschap, de discussies, de lach salvo’s en vele andere leuke en minder leuke ervaringen van deze reis.

Het motor seizoen loopt ten einde, het zal voorlopig stil worden op de blog. In de winter sparen om in de zomer mijn allerliefste hobby te kunnen uitoefenen, reizen, reizen en nog eens reizen. Het vertrek van de eerstvolgende grote reis (bij leven en welzijn natuurlijk) zal 01/05/2014 zijn. Het plan is om een reis rond de Zwarte Zee te maken. Vertrekken in Essen om in Odessa de toer rond de Zwarte Zee te starten . Zes weken, ongeveer 12.000 kilometer en natuurlijk weer te volgen op deze blog. De voorbereiding voor deze reis zijn al gestart.

Dank aan de lezers van de blog en de reacties die ze geplaatst hebben.

Het is prachtig weer vandaag, zonde om de motor op stal te laten staan. Armin bellen met de vraag of hij het ziet zitten om een toertje te gaan rijden. Zal wel zijn, mijn motor staat al een uur in de stal te snuiven en te stampen. We hebben al redelijk snel een doel gevonden waar we naar toe kunnen rijden. Vlissingen gaat het worden, voor de ongeveer duizendste keer sedert we een motor hebben. Maar nu hebben we een reden, Vlissingen organiseert in het kader van de Michiel De Ruyter dagen Sail Vlissingen. Van uit heel Europa liggen er zeilboten in de haven. Je kan er zelfs tickets kopen om een rondvaart met een zeilboot te beleven. De prijzen beginnen aan €50 pp tot €89,50 pp. Je mag dan wel twee uur mee varen.(niet voor onze beurs) Om negen uur zitten we in het zadel. Rita, de echtgenote van Armin rijdt ook mee. Op de N289 richting Goes is er een landbouwer die danig in de war is. Als je de foto's bekijkt heeft hij daar ook meer dan genoeg redenen voor. We bekijken het even en maken dat we weg zijn. De kleinste polder weggetjes opgezocht waar we langs boomgaarden rijden waar de bomen ontelbaar veel vruchten dragen. Om 11 uur een koffie annex sigaren stop en via de Sloe haven naar Vlissingen
We geraken makkelijk aan een parkeerplaats voor onze motors, voor alle zekerheid toch maar aan oom agent gevraagd of we er mogen staan. Het was voor deze oom geen probleem. Kleren in de koffer, sigaar in de kwek en bootjes gaan kijken.
Als Armin een foto genomen heeft zie je Rita denken; oei, wat heeft hij nu voor een foto getrokken.
Er staat een koppel te klooien met een tablet of weet ik veel hoe zo'n ding heet. Nou Jaap zegt ze, als ik een foto wil nemen dan valt die flap telkens voor de lens. Hallo Miep, bij mij lukt het ook niet. Wat een ellende zeg.
We lopen verder langs een stel lawaaimakers die proberen om op potten, pannen, plastic tonnen en andere rare snuisterijen muziek te maken. Volgens mij moeten ze nog zeker oefenen tot de volgende Michiel De Ruyter dagen(binnen 20 jaar) voor dat het wat wordt. Hier en daar nog een foto en we hebben het wel bekeken. Kees komt echter nog iets tegen en wil daar natuurlijk zoals zo dikwijls de onnozele weer uithangen. Nog een terrasje op de boulevard van Vlissingen en dan langs de kust naar Vrouwenpolder om een welverdiende maaltijd. We rijden via Schouwen-Duiveland naar huis.

 04/09/13 Tot mijn grote geluk blijft het mooie weer aanhouden. Als je dan graag met een motor rijdt, en als je dan ook nog eens een motor in de garage hebt staan, dan kan de pret niet op natuurlijk. Ik heb al en paar jaar het plan om naar de Vogezen rijden met name Bussang al waar de bron van de Moezel ligt. Volgens mij moet het en mooie route zijn om de Moezel af te rijden tot Koblenz waar de Moezel in de Rijn komt. Van de bron tot de Rijn is het ongeveer 560 km. Door omstandigheden is dit verschillende keren uitgesteld. Nu met dit late zomerweer en de gezondheid die redelijk is kon ik natuurlijk niet thuis blijven. Ik kon ook het gehuil en gestamp van de Tri niet meer aanhoren, hij moest naar buiten. Vandaag dus, om half acht gestart met een frisse 13 graden. Het verwarmde Gerbing vest heeft met deze temperatuur geen probleem, aan het knopje draaien en het lichaam wordt heerlijk verwarmd. Het landschap is nog in mistflarden gehuld, dit samen met de zon die er redelijk aan het doorkomen is geeft mooie beelden. Het is dan ook weer vanaf de eerste kilometers genieten. Niet zo rond Antwerpen en Brussel waar je natuurlijk in de onvermijdelijke files terecht komt. Met de glimlach nemen we dit er bij.

Na 500 saaie autosnelweg kilometers, wat heet saai, ben blij dat ik op een motor zit, komen we in de Vogezen aan. Prachtig weer, heldere strakke blauwe lucht en een graadje of achtentwintig. Al redelijk snel is er een beklimming van het eerste colletje. Col  De La Croixdes Moinats. 891 m hoog. Eindelijk kan ik eens bochten rijden met de Tri. Op de reis naar de Baltische Staten is daar weinig van gekomen wegens kaarsrechte wegen. Het is toch wel wennen met de Tri. Vooral de snelheid tegen over de Guzzi is niet te onderschatten. Ik ga echter nog niet vol uit wegens te mooie vergezichten. Na de afdaling rijden we door het mooie La Bresse, Cornimont, Ventron, Kruth en Oderen waar col d’Oderen ligt te wachten ook niet hoger dan een 850 m. Aangezien de weg over dit colletje omzoomd is door bossen kan ik me hier wel concentreren op het motor rijden. We gaan hier dan ook volle bak om eens echt te voelen hoe de Tri zich in de bochten gedraagt. En, bochten waren er hier. Zelfs van die schroeven die redelijk verrassend op je af komen zodat ik ook het remsysteem moest/kon testen. De conclusie is dat de Tri geen krimp geeft, volgens mij moet ik ver over mijn limiet gaan om de Tri in moeilijkheden te brengen. Elke bocht wordt keurig strak gereden, ik kan doen wat ik wil Tri wijkt geen millimeter van zijn lijn. Heerlijk rijden is het.

Om14u45 uur staan we aan de bron van de Moezel in Bussang. Er staat een bordje dat dit de bron is dus het zal wel waar zijn. Er komt echter minder water uit dan de waterval van Coo, daar komt tenminste nog een emmertje per minuut naar beneden. Hier geen druppel, de bron staat zo droog als een ……………..zelf in te vullen. Er loopt van af de bron een mooi weggetje, dat uit komt in het centrum van Bussang. Ik vind het nog te vroeg om in een hotel te gaan zitten dus wordt de toer van de Moezel op Garmien gezet. We rijden nog een uurtje over goede wegen en door mooie landschappen om rond 16 uur in Rupt-Sur-Mosel aan te komen. Een grote kerk en dertig huisjes. Hier vinden we onderdak in het Hotel du Centre. Het terras is er klein maar de pint groot en fris meer moet dat niet zijn.  We hebben vandaag precies 590 km op de teller gezet. Als alles volgens plan verloopt krijg ik morgen heel de dag het gezelschap van de Moezel.

05/09/13 Eindelijk heb ik eens van de geroemde Franse keuken kunnen proeven. Gisterenavond een fantastische maaltijd voorgeschoteld gekregen. Tagliatelle met een gesneden eendenborst en een overheerlijke saus. Het voorgerecht was een heerlijke salade en het nagerecht een fantastische chocolademousse. Het ontbijt zullen ze in Frankrijk nooit leren dus daar gaan we het verder niet over hebben. Het weer is zoals bij jullie, ook hier hoef ik het verder niet over te hebben. Wat heb ik een prachtige route gereden vandaag. Echt het authentieke Frankrijk gezien. Dorpjes waar de tijd is stil blijven staan. Prachtige weggetjes met amper verkeer. Ik heb veel werk gehad met de route voor te bereiden. Reisgidsen geraadpleegd en met een vergrootglas de kleine weggetjes gezocht op de Michelin kaarten. Regelmatig terug aangepast en dan maar hopen dat het inderdaad een mooie route gaat zijn. Wat ben ik blij dat ik er zo veel werk van heb gemaakt. Het plezier dat ik er nu aan beleef maakt dat die moeite niet voor niets is geweest. In Epinal liggen veel bruggen over de Moezel mooi maar helaas ook afschuwelijk lelijke. Als we Touls naderen verlaten we de route om het oude stadsgedeelte te bezoeken. Het is zeker de moeite, alhoewel, een klein kommetje zwarte koffie met niets erbij € 3,00.  Rond 13 uur zijn we in Pont a Mousson. Een gezellig stadje met diverse terrasjes rond het plein. Het is de hoogst tijd voor de insuline spuit en een hapje. Aangezien ik de terrasjes hier ken van een vorige reis moet ik niet zoeken om een gezellig en betaalbaar terras te vinden. Een heerlijke Croq en een goeie kom koffie meer moet dat niet zijn. Nog een liter of vier water gaan halen en we zijn weer vertrokken. De Moezel is in Frankrijk niet te vergelijken met het stuk dat door Duitsland loopt. In Duitsland is het natuurlijk ook mooi maar het stikt er van de toeristen, op de wegen is er veel meer verkeer en het is allemaal op het toerisme gericht. In Frankrijk niets van dit alles,  het is er veel authentieker gebleven, rustiger en ongelooflijk mooi. Talloze sluisjes op het Moezelkanaal waar door de pleziervaart gretig gebruik van gemaakt wordt. Je hebt geen grensovergang nodig om te weten dat je Frankrijk uit bent gereden. Het eerste stuk in Luxemburg valt wat tegen. Het moment om wat kilometers op de teller te krijgen. Eens we wat verder in Luxemburg zijn is er  wel een grote verandering. De Moezel is er breed, statig en bevaarbaar. Op de hellingen zijn er de druiven dit zal kilometers aan een stuk zo blijven. Van druiven was in Frankrijk geen sprake Zo heeft dus elk stuk van de Moezel zijn charme. Om 16u30 zijn we in Duitsland hoogste tijd om een hotel te zoeken. Het eerste hotel dat we tegenkomen is goed van prijs en ligging (zicht op de Moezel) ik blijf hier dan ook overnachten. Na 310 km zijn we in Langsur aangekomen. Na het eten wordt de dag afgesloten met een wandeling langs de Moezel terwijl de zon langzaam onder gaat. Hoe de laatste 203 km naar Koblenz zullen zijn zal ik jullie morgen kunnen vertellen. (bij leven en welzijn natuurlijk en internettoegang))

06/09/13 Ongelooflijk, maar het was in het Midden-Oosten gemakkelijker om op internet te geraken dan hier in Frankrijk en Duitsland. Ik snap niet dat dit in 2013 nog mogelijk is. Ik heb twee keer in de verschillende hotels gevraagd of er internet aanwezig was, het antwoord was in beide hotels geen probleem. Maar er was met geen mogelijkheid op het internet te geraken.

Na een degelijk ontbijt zoals we dat gewend zijn in Duitsland vetrekken we voor de laatste 220 km langs de Moezel. Het is maar 13 graden bij het vertrek dus de verwarming wordt weer aangezet. De beste aankoop van mijn motorkleren is zeker het Gerbingvest. Heerlijk als je bij wat mindere temperaturen dit vest kunt verwarmen. De Moezelvallei in Duitsland is volgens mij door iedereen gekend. Cochem wordt alle weekenden overspoeld door toeristen en motorrijders. Je rijdt door het dal naast de Moezel tot in Koblenz waar de Moezel in de Rijn stroomt. Aangezien het seizoen op zijn einde loopt was er weinig verkeer zodat we de snelheid er goed in konden houden. Tussen de dorpjes is de maximum snelheid 1OO km per uur wat prettig rijden is op deze bijzonder mooie baan. In Cochem is het tijd voor de middagpauze, eten en drinken een sigaartje en we kunnen er weer tegenaan. Rond 12u30 komen we in Koblenz aan. Via veel omwegen wegens wegwerkzaamheden kom ik op het punt waar de Moezel in de Rijn stroomt. Het is hier over de koppen lopen van de toeristen. Aangezien ik hier al verschillende keren ben geweest zet ik de Tri ergens in een hoekje zodat ik een paar foto’s kan nemen. Dit was echter niet naar de zin van ene smurfparkeerwachter. Hij sommeerde mij om onmiddellijk het voertuig te verplaatsen. Ik stribbelde nog wat tegen, het is maar voor twee minuten maar hij had er geen oren naar. Als ik de Tri niet zou verplaatsen ging hij een boete schrijven. Ikke de Tri op een officieel parking gezet, dit was nog niet voldoende moest een parkeerticket kopen. Hallo, mijnheer smurf, waar moet ik dat ticket dan leggen? Steek het maar ergens tussen was het antwoord. Ja, sorry mijnheer smurf als ze dan mijn gekochte ticketje pikken dan heb ik alsnog een boete aan mijn been. Mijnheer de motorrijder, doe alstublieft niet zo dom, u scheurt het bovenste deel van uw ticket en houd dit bij u als bewijs dat u een ticket hebt gekocht. Als u een boete zou krijgen kunt u hier mee bewijzen dat u en ticket hebt gekocht. Dank u mijnheer smurf, ik zal er ver mee komen als ik een boet opgestuurd krijg naar België. Mijnheer de motorrijder, u bekijkt het maar, goedendag. Toch maar een ticket gekocht, om de Tri gelegd en er een foto van genomen. Ondertussen is het 13u30, ik was van plan om langs de Rijn terug naar huis te rijden (605 km) maar de goesting was er niet meer. Ben dan ook rechtstreeks van Koblenz naar huis gereden. Weer en mooi reisje tot een goed einde gebracht.