Archief

Vervolg foto's Durness

Het basic ding waar we hebben geslapen is niet voor herhaling vatbaar. Mijn trouwe Tri was zeer tevreden met een goede afgesloten plaats maar dat is dan ook het enige lichtpunt van deze overnachting.
Slecht bed (ben er door gezakt) slechte douche die het water op je kop laat druppelen, vuile kamer en een ontbijt dat je met de beste wil va de wereld geen ontbijt kunt noemen. Maar de zon schijnt dus wat kan het me schelen.

We rijden een stuk langs de prachtige kust en een stuk door de Highlands. Het waait verschrikkelijk hard, het weerbericht geeft een waarschuwing voor windstoten tot 90 km per uur. Aan de kust was het nog te doen op de relatief goede wegen. Voordat we de Highlands in gaan nemen we een koffiepauze op een uitstekende plaats met een mooi uitzicht.

Eenmaal in de Highlands was het een ander pannetje eten. Smalle weggetjes met grind en op veel plaatsen gras en mos op de kruin van de weg. Er was eigenlijk maar een meter van de weg beschikbaar om fatsoenlijk te rijden. Niet simpel als je regelmatig een stevige windstoot krijgt. De gemiddelde snelheid is amper dertig km per uur. Wat ben ik blij dat ik toch wel wat ervaring en motorbeheersing heb opgedaan op de tijd dat ik met een motor rij, dit komt hier goed van pas. Tijdens het rijden vraag ik me wel geregeld af waarom ik altijd de meest onnozele weggetjes moet opzoeken. Als ik gewoon de kustweg had gevolg zou er geen enkel probleem geweest zijn. Maar dan had ik natuurlijk de stilte en de pracht van de Highlands niet op deze manier kunnen ervaren. Ook had ik de grote kudde herten niet gezien enz.enz.

Na een uurtje of twee zijn we niet tot mijn spijt terug op de kustweg. De route die we rijden is zonder te overdrijven fantastisch. Ik zou al durven zeggen dat er meer afwisseling van landschappen is dan in Noorwegen dat ik nochtans ook een prachtig land vindt.

Als we bij de Smoo Cave grot aankomen hebben we tegenslag. We kunnen tot aan de ingang van de grot komen maar de grot zelf kunnen we niet bezoeken. Wegens de stormachtige zuid westen wind gaat het lage tij niet ver genoeg af en daardoor blijft het waterniveau in de grot te hoog. Natuurlijk moet mij dit weer overkomen. De waterval die de rivier vormt door zich in de grot te storten is wel te zien vanuit de ingang van de grot. Filmpje op fb.

Goed op tijd komen we in de aangename B&B aan. Aangezien er geen restaurant in de buurt is en ik absoluut geen zin meer heb om nog met de Tri op pad te gaan in dit weer wordt er een brood en wat toespijs in de plaatselijke Spar gekocht. Het avondeten is dus doodgewoon een boterham met een koffie in de ontbijtruimte van de B&B.

Morgen naar Ullapool.

Vandaag een rit naar Ullapool, er hangt een zware bewolking maar het is droog. Er staat nog wel een felle wind.
Ook nu rijden we weerdoor een prachtige streek met mooi afwisselende landschappen. De pret kan helemaal niet meer op als het wolkendek open trekt en we een heldere blauwe hemel krijgen, de kleuren zijn opeens veel intenser.

De soeppauze wordt genomen in het mooie dorpje Lochinver. Op het terras in het zonnetje zitten een paar Vlamingen die met de auto door Schotland aan het toeren zijn.(het moeten niet altijd Nederlanders zijn die je tegenkomt hé) Als de twee vertrokken zijn stopt er een Vlaamse motorrijder om ook een soepje te nemen, de pauze is dan ook iets langer uitgelopen dan de bedoeling was.
Goed op tijd komen we onder een stralende zon in Ullapool aan. Een gezellig stadje met diverse eet en drinkgelegenheden aan het water. Er heerst hier een gezellige zomerse sfeer natuurlijk met dank aan het mooie weer. Snel inchecken in de B&B, douchen, zomerse kleren aantrekken en het stadje gaan verkennen. Eindelijk is het genieten van zomerse temperaturen.

Na een heerlijke maaltijd nog een wandeling langs de haven die ondertussen door het hoge tij is volgelopen en deze tot nu toe fijnste dag van deze reis zit er weer op.
Hopelijk morgen ook zo'n stralend weer als we naar Kyleakin rijden een stadje dat op een schiereiland ligt.

Er staat een bezoek aan de Corrieshalloch, een canyon van honderd meter diep op het programma. Als het weer het toe laat rijden we via een omweg over de Applecross pas één van de hoogste passen van Schotland.

Na een heerlijke dag in Ullapool starten we vandaag weer met regen en veel wind.

Onze eerste stop is aan de Corrieshalloch. Een kloof van een honderdtal meters diep en de moeite om er wandeling naar te maken. Het is zelfs angstwekkend om over de brug te lopen die over de kloof ligt. Er is ook een uitkijkpunt gemaakt die een paar meter over de rand van de kloof hangt.
Het bezoek aan Inverewe Garden wordt niet gedaan wegens te duur en te druk. Een wandelingetje in de buurt gedaan was zeker zo gezellig was
Wegens de slechte weersomstandigheden wordt de Applecross pas niet genomen.(te veel wind en regen)Toch nog wat mooie foto's kunnen trekken.

Via een mooie brug komen we op het schiereiland aan waar onderdak is gevonden in Kyleakin.
Aan de receptie van het hotel is de ontvangst niet hartelijk te noemen. Een pinnige dame geeft een korte uitleg en verteld er ook bij dat het restaurant van het hotel is gesloten vandaag. Ik vraag of het mogelijk was om morgen het ontbijt wat vroeger te nemen, het antwoord is zeer kort, No. Zelfs ik kon dat met mijn gebrekkig Engels heel goed verstaan.
Op de kamer aangekomen cv open gedraaid pillen en pillen gepakt want ik heb ondertussen een tamelijk zware verkoudheid opgelopen. Na de douche een half uurtje te voet door de storm en regen om een restaurant te vinden. Weer dikke pech, er is hier vandaag een aankomst van een rally met oldtimer vrachtwagens. Alle restaurants zitten propvol. In de buurt van het haventje toch iets gevonden waar een heerlijke maaltijd is geserveerd.

Morgen een zware rit van 530 km naar New Castle.Na een heerlijke dag in Ullapool starten we vandaag weer met regen en veel wind.

Deze morgen zo ziek als een hond opgestaan. Emmers snot en een hoest om u tegen te zeggen dat beloofd voor vandaag. Gisterenavond heeft een vriendelijke jongen beloofd om tegen 06u30 een ontbijt klaar te zetten om mee te nemen.
Voor de verandering vertrekken we nog maar eens met regen en stormachtige wind.(met het ontbijtzakje)

Veel kan ik over deze rit niet vertellen maar het was alles behalve leuk. Slechte wegen, gelukkig weinig verkeer koud mist en regen herfstweer dus.

Het is eigenlijk ongelooflijk maar de laatste 20 km begint de zon te schijnen en gaat de temperatuur van zo'n acht graden naar een graadje of twintig. Helemaal groggy gereden komen we rond 15 u in de haven aan. Er zijn al een twintigtal motorrijders(de meeste zijn Nederlanders) aangekomen ze staan allemaal in een t shirt van het zonnetje te genieten. Ze hebben een week in het zuiden van Schotland gereden en prachtig weer gehad.

Vroeg gaan eten op de ferry, pillen gepakt en als een blok rond 20 u in slaap gevallen. Om 22u30 wakker geworden met mijn kleren nog aan dus moet ik inderdaad toch wel redelijk aan het einde van mijn krachten hebben gezeten.

Goed uitgerust opgestaan, buiten een heerlijk zonnetje en een strakke blauwe lucht. Een foto genomen van een groep zwanen die de oversteek proberen te maken van Nederland naar Engeland.
Op tijd in IJmuiden aangekomen, tientallen motors die van de ferry komen verspreiden zich alle kanten uit op weg naar huis. Altijd een speciale sfeer, er wordt onderweg dan ook duchtig naar elkaar gezwaaid. 

Ook wij hebben de rit naar huis van 200 km zonder problemen kunnen rijden.
Het zit er weer op en ook deze keer mag ik wel zeggen dat het weer niet echt heeft meegewerkt. Hopelijk volgende keer beter.

De volgende reis is in voorbereiding. We gaan dan de Wild Atlantic Way in Ierland rijden. Ik weet het weer een regenland maar ik wil deze route absoluut rijden voordat ik in het rusthuis terecht kom.

Weeral bedankt voor de reacties en mails die ik gekregen heb op deze reis.

Om stipt zes uur deze morgen de Tri gestart en vertrokken voor de eerste 250 km onder een zwaar bewolkte hemel. Maar het is droog dus geen klachten. Op ring rond Antwerpen natuurlijk in de file echter geen paniek hier heb ik op gerekend dus ik ga zeker niet te laat in Calais aankomen.

Eenmaal voorbij Antwerpen trekt de hemel de hemel volledig dicht en valt er een miezerige motregen. Het is niet dat je er zeiknat van wordt maar heel gelukkig toch ook niet. Na 150 km een stop om te tanken en we knallen verder naar Calais waar we onder een nog altijd miezerige regen ruim op tijd aankomen. Geen lange wachttijden en problemen bij de paspoortcontrole, we staan dan ook rond kwart over negen in line 103 tussen een tiental andere motorrijders te wachten om in te checken. Om kwart over tien kunnen we aan boord en is het ook gedaan met regenen.

Na een rustige overtocht zijn we redelijk snel Dover uitgereden. Het wolkendek trekt open en we krijgen zelfs prachtig weer. Dite komt goed uit want er moeten nog 365 km afgemaald worden voordat we in Cardiff zijn waar we overnachten in het Park Inn Radison Hotel.
Om 16u30 sta ik aan de receptie om in te checken dat overigens zonder problemen verloopt. Voor mijn trouwe Tri is er een ondergrondse parking voorzien waar ik met een tamelijke zure glimlach € 10 voor moet ophoesten.

Na de douche de stad in, het is nog altijd goed weer het perfecte moment om de eerste pint Guiness achterover te slaan. Na een flinke wandeling en een goede maaltijd is het de hoogste tijd om na deze toch wel zware dag tussen de lakens te kruipen.
Morgen een rit van 160 km naar Pembroke, daar de ferry op voor een overtocht op de Ierse zee naar Rosslare. De aankomst in Rosslare is voorzien om 18u45. Dan een rit van 170 km naar Dublin waar we twee nachten blijven. Rond 21u hopelijk in het hotel.

Na het matig diner(alhoewel de paté was overheerlijk) en omdat het hier een echte heerlijke zwoele zomeravond is ben ik een uurtje gaan wandelen. Een mooie wandeling langs het canal de Briare en de rivier Le Loing. Het wandelpad loopt tussen de rivier en het kanaal.

Heel ontspannen vertrokken deze morgen. Ontbijten, krantje lezen koffers inpakken en rond halfacht vertrokken. Het is nog tamelijk fris maar met de voering in mijn zomerjas is het goed te doen. Aangezien ik naar het zuiden rij en ik weer heel optimistisch ben zitten er geen truien, geen hemden met lange mouwen geen dikke kousen in de koffers. Ik ga er gewoon vanuit dat ik nu eindelijk eens een reisje zonder slecht weer zal krijgen. Toch wel voor alle zekerheid neen regenjas ingepakt 

Na de dagelijkse files op de Antwerpse en Brusselse ring te hebben verteerd wordt de cruise control op de wettelijke snelheid gezet en snorren we richting Ardèche. Wat is het plezant als je de temperatuur langzaam maar zeker graadje voor graadje ziet stijgen op de thermometer. Als we Wallonië binnen rijden zitten we aan 18 graden.

Het weer is uitstekend en ik zit comfortabel in het zadel, na tweehonderd km snelweg heb ik het hier dan ook wel gezien. Ik schakel op de gps de tolwegen en snelwegen uit en laat Garmien een nieuwe route berekenen. Ik ga er vandaag eens een echte motordag van maken. De nieuwe route is maar een 50 km langer maar in tijd komt er toch wel een paar uur bij. We blijven op de A2 tot we aan de Franse grens zijn. En inderdaad er zijn weer grenzen in Europa. Het gebouw van de douane en politie is terug bemand. Er zijn wegversperringen gezet, het vrachtverkeer wordt gescheiden van het personenvervoer. Er staat een file van een kwartiertje en er wordt streng gecontroleerd zeker bij de chauffeurs met een donker uiterlijk. We zijn jaren terug in de tijd gegaan en de vraag is wanneer zal het weer normaal worden.

In Valenciennes verlaten we de snelweg en rijden we via D en N-wegen naar Montargis de bestemming voor vandaag.
Rond de middag zien we Laon liggen een mooie stad die op een heuvel is gebouwd. Het is heerlijk rijden hier, mooie afwisselende landschappen. Hier en daar wel eens een saai stuk maar ik rij liever hier een saai stuk dan dat ik voor de honderdste keer de Noorderkempen route rij of nog maar eens koffie ga drinken op de boulevard van Vlissingen.

Rond 16 u zijn we in Montargis, we hebben 533 km op de teller staan. Acht uur en drie kwartier onderweg waarvan ongeveer zeven uur effectief gereden. Bij aankomst is het 30 graden, echter geen probleem op de kamer waar de airco de temperatuur goed onder controle heeft.

Morgen een rit van 475 km de overnachting is in Thueyts we zitten dan midden in de Ardèche vlakbij de bron van de Loire.

Het weerbericht geeft tot zaterdag fantastisch weer.

Na een zeer goed ontbijt vertrekken we onder een heldere hemel voor toch wel een zware rit van 475 km. Al redelijk snel rijden we door Bourgogne tussen de druivelaars. Niet over de onverharde weg die op de foto staatnatuurlijk. Rond de middag komen we in Clermont Fernand aan en is het tijd voor de soep. Het gaat als volgt; Hallo mevrouw, voor mij soep a.u.b. Soep meneer, hebt u ergens pijn, bent u misschien onderweg gevallen of ontsnapt uit een instelling. Euch nee toch niet. Hoe komt u er dan bij om soep te vragen bij een temperatuur van 30 graden? Niet aan gedacht doe maar een pannini met kip en kaas en een goeie hete koffie.

Na de lunch moeten er nog 200 km gereden worden. Langzaam aan veranderd het landschap en komen we in een bergachtige streek, we gaan tot een hoogte van 1.200 m. De Try rijdt heerlijk en we leven ons eens goed uit in de talrijke bochten. Wat kan motorrijden toch fantastisch zijn.

Als we de Ardèche naderen beginnen we ingesloten te raken door dreigende wolken. In de verte zie ik regelmatig bliksemflitsen. Stoppen en toch maar een regenjas aangetrokken. Geen tien minuten later klettert de regen tegen mijn scherm. De temperatuur zakt van 29 graden naar 17 graden. In een mum van tijd staat er 3 tot 5 cm water op de weg. Er wordt een kwartiertje met dicht geknepen billen gereden. Stoppen heeft geen zin want er zit absoluut geen beweging in de bui, die kan hier nog uren blijven hangen. Met een motor door donder en bliksem rijden is weer eens wat anders. Na een half uurtje is het ergste voorbij.

Als er nog acht km gereden moet worden is het weer van dat. Hagelstenen en felle regen donder en bliksem echt bangelijk. Gelukkig zit ik juist in een dorpje en kan ik in een café gaan schuilen. Uiteindelijk ben ik om 16u in Thueyts. Een mooi dorpje aan de Ardèche. Het weer is opgeklaard en na de douche kan er in de korte broek gewandeld worden. Er zijn hier diverse uitgezette wandelingen maar zeker geen gemakkelijke. Jammer dat ik morgen hier weeral weg ben.

Wat is het hier een prachtige streek. Regen of geen regen ik amuseer me te pletter en de dagen vliegen voorbij. Tijdens de verkenning van het dorp een fijn restaurantje gevonden waar ik een heerlijk avondmaal krijg voorgeschoteld voor een zeer democratische prijs.
Leven als God in Frankrijk het bestaat echt.

Morgen nog één keer een zware rit van ongeveer 300 km. We zoeken dan de bron van de Loire. De overnachting is in Roanne.