Archief

De emoties van gisterenavond met de verdwijning van mijn motor hebben toch wat dieper gezeten dan ik had gedacht. Ik sta namelijk na een tamelijke goede nachtrust om 06u30 op en ben nog zo moe als een hond. Een stevig ontbijt genomen en om acht uur zijn we aan het rijden. Amai, wat ben ik blij dat ik weer op mijn trouwe Tri zit.

Het verkeer in Barcelona is hectisch, de scooters zoemen als muggen rond je hoofd en ze zijn even vervelend. Ook de taxi’s zijn niet te onderschatten ze wanen zich baas in Barcelona. Als je niet een beetje agressief rijdt kom je geen meter verder. Garmien is in goede doen en binnen een half uurtje hebben we de grootste drukte achter ons. We zitten nu op de ring van Barcelona en het is file filteren geblazen, gelukkig krijg ik redelijk wat ruimte van de Spanjaarden maar toch vergt het met deze warmte een tamelijke inspanning en concentratie.

Na tachtig km zijn we eindelijk op de wegen waar ik graag rij namelijk de bergen vanaf nu is het constant klimmen en dalen. Bij de eerste mooie vergezichten gaat het al een stuk beter met de vermoeidheid. Enthousiast neem ik mijn gsm om de eerste foto van de dag te maken. Maar gsm wil vandaag weer niet meewerken, er is geen sikkepit leven in te krijgen. Ik heb ondertussen op deze reis wel geleerd om kalm te blijven, met vloeken en tieren krijg ik nu éénmaal die gsm ook niet in werking. Daar krijg je het alleen maar warm van want zelfs in de bergen is het 32 graden.
Ik zie geen andere oplossing dan af en toe een foto te maken met de laptop waar ik een verschrikkelijke hekel aan heb maar het is nu niet anders.

Marokko was echt heel mooi om te rijden, maar om nu te zeggen dat het hier maar gewoontjes is dat zou fel overdreven zijn. De zuidkant van de Midi Pyreneeën zijn echt prachtig, je kunt het simpelweg niet vergelijken met Marokko. De landschappen zijn totaal anders, misschien kun je zeggen dat je na tweehonderd km Pyreneeën sneller begint te vervelen. Het zijn dikwijls dezelfde landschappen en het is veel vermoeiender om hier te rijden. Maar toch niet vergeten dat je hier door de typische bergdorpjes rijdt, langs rivieren met ongelooflijk helder water en regelmatig een watervalletje, tientallen zwevende roofvogels boven je hoofd, de paarden, koeien en schapen op de baan het is allemaal even prachtig maar zeer vermoeiend.

Rond 16 u kom ik In Seix aan waar ik een overnachting heb geboekt. Steendood van vermoeidheid stap ik van de Tri, ik verlang hevig naar een frisse douche. Het hotel wordt door Vlamingen uit Limburg uitgebaat, ze hebben het een jaar of vier geleden van Nederlanders gekocht. Als ik vertel dat ik vandaag uit Barcelona naar hier ben gekomen kunnen ze het amper geloven. Eindelijk kunnen we dan aan het officiële gedeelte beginnen, ik geef mijn reservering af en vraag om de sleutel voor de kamer. Helaas zal dit niet voor vandaag zijn, de kamer blijkt voor morgen gereserveerd te zijn. Het is ongelooflijk aan het worden op deze reis, elke dag is het wel iets waar ik me in druk kan maken. Ik ben te moe om te gaan discussiëren, geef maar een andere kamer dan betaal ik maar dubbel. Helaas het is hier in Frankrijk ook een verlengd weekend en het hotel is volgeboekt. Hij begint rond te bellen en vind een kamer in een dorp waar ik voorbij gekomen ben, terug op de Tri en rijden weer maar. Het komt erop neer dat ik om 17u15 een douche kon nemen. Ongelooflijk, als ik uit de douche kom staat mijn gsm aan zonder dat ik er aangekomen ben. 

Na ded douche, twee pinten en een pstis gaat het weer wat beter met de Kees. Vandaag toch maar op tijd naar bed.

In het dorpje waar ik nu zit passeert dit jaar de Tour de France. Het zal klimmen zijn voor de renners.

Morgen weer een zware rit van 300 km door de bergen naar Souillac. Ben benieuwd wat het nu weer gaat worden.

Vervolg foto's

Om 08u30 zijn we na een goed ontbijt weg uit dit heerlijke hotel. Gisterenavond vroeg gaan slapen en een hele goede nachtrust gehad, we kunnen er weer tegenaan.

We volgen de D37 een klein onooglijk weggetje dat door de bergen loopt, het is prachtig maar we schieten voor geen meter op. Na een uur hebben we 37 km gereden. Na de koffiepauze bij een mooie kerk worden de wegen wat beter we kunnen een hele tijd redelijk doorrijden. Ook vandaag rijden we weer door een mooie streek. We hebben het altijd over de Ardèche maar er zijn zeker nog andere streken in Frankrijk die zeker niet onder moeten doen voor de Ardèche en het voordeel is hier dat je niet over de toeristen struikelt en alles nog redelijk betaalbaar is.

De foto’s worden minder, de ritten worden langer en de verslagen korter maar ik kan jullie verzekeren dat het plezier even hoog blijft zoals het al op heel de reis is geweest. Nog steeds verveel ik me geen seconde en rij ik elke meter met ongelooflijk veel plezier. Buiten een vliegje in mijn oog waar ik een uurtje of twee last van heb is het eindelijk nog eens een normale dag zonder allerlei toestanden.
Bij een brug over de rivier La Dordogne stop ik voor een rookpauze en kijk ik naar de vele kajakkers die langs komen gevaren. We rijden al kilometers door het mooie dal van de Dordogne.

Rond 16u komen we in Souillac aan waar we vandaag overnachten. Er staan 315 km op de dagteller. Het is ook vandaag weer bloedheet (34 graden) en na de douche zit ik dan ook snel op een heerlijk terras aan een lekkere frisse halve liter Kronenburg. Die heb ik vandaag wel verdiend.

Na de halve liter is het nog te vroeg om te gaan eten. Ondanks dat ik twee cm groter ben geworden van de dikke blaren die op mijn voeten staan besluit ik toch om nog maar eens te gaan wandelen. Aangezien we vlakbij (althans dat dacht ik) bij La Dordogne zitten dacht ik daar maar naar toe te wandelen. Het kan niet moeilijk te vinden zijn, als je blijft dalen moet je wel bij die rivier komen. Ik kom langs een riviertje en volg die stroomafwaarts, logischerwijze moet  dat riviertje in de Dordogne uitkomen. De echte wandelaars hebben mij altijd proberen wijs te maken dat je met blaren op je voeten gewoon door moet lopen dan gaat de pijn van eigens over. Of ik ben heel kleinzerig of ik heb andere voeten dan de echte wandelaars maar na drie kwartier wandelen kan ik echt niet zeggen dat ik geen pijn meer heb. En, als ik nog eens drie kwartier wandel om terug in het dorp te komen kun je hetgeen wandelen meer noemen maar is het meer strompelen van de pijn. Maar, ik ben wel aan de rivier geweest. Ik trakteer mezelf voor deze prestatie op een frisse halve liter, sla een grote entrecote met frites en sla in mijn nek en neem een heerlijke pech melba als dessert. Dan steken we een speciale sigaar (ik heb een doosje heerlijke sigaren in Marokko gekocht) op en rook die zeer rustig op bij het genot van een lekkere straffe koffie. Of ik nog een maandje langer weg zou willen blijven? Het zal wel zijn.

Morgen een rit van 335 km over D wegen we zijn de bergen uit dus ik denk dat die afstand niet veel problemen zal opleveren.
We overnachten in Bourges.

Gisteren schreef ik nog dat we de bergen uit waren, maar ik had beter geschreven dat we geen cols meer moeten doen. Want vandaag rijden we heel de dag door een streek die je kunt vergelijken met de Ardennen bij ons. Iets hoger, 350m tot 850m. In het begin nog tamelijk kleine wegen, later mooie doorlopende wegen met vloeiende bochten. Het is weer stralend weer, geen flitspalen en af en toe liggen de bochten zo uitnodigend dat er toch weleens aan snelheden wordt gereden die niet helemaal wettelijk zijn.

We rijden door talloze mooie typische Franse dorpjes komen voorbij diverse marktjes en ik kan het dan ook niet laten om regelmatig te stoppen aan een bar tabac met een uitnodigend terrasje om een koffie te drinken.
De laatste veertig km, het is ondertussen weer bloedheet geworden, rijden we door eindeloos landbouwgebied over kaarsrechte wegen. Het verveeld niet, maar erg bevorderlijk voor de concentratie is het nu ook weer niet. Ik ben dan ook blij dat we rond 16 u in Bourges Nord-Saint Doulchard aankomen. We overnachten hier in een Campanile hotel. Ik weet uit ervaring dat ze in de restaurants van deze hotelketen heerlijke desserts hebben met fantastische vanille saus.

Het zit erop, ik heb een fantastische reis gehad. Een geweldige ervaring, er staat misschien een tiende op de blog van wat ik allemaal heb meegemaakt. Ik heb zeker niet overdreven in hetgeen op de blog verschenen is. Integendeel zou ik zeggen, het was bijzonder zwaar ook wel door de hitte. Ik heb zeker mijn slechte dagen gehad maar die wegen niet op tegen al wat ik onderweg beleefd heb.

Ik rij ontzettend graag met een motor en liefst door de vreemdste landen, en zo lang mogelijk. Maar als er eelt op je kont begint te komen van in het zadel te zitten dan is het tijd om weer eens even naar huis te gaan. Ook mijn kleren kunnen onderhand wel een goede wasbeurt gebruiken. De Tri, die het ook op deze reis weer fantastisch heeft gedaan kan ook wel een paar nieuwe filters gebruiken en wat olie zonder zand. Hij moet dringend grondig schoongemaakt worden en er zijn diverse punten die best wat smeerolie kunnen gebruiken.
Ik ben tegen mijn zin uit Marokko vertrokken, ik ga met frisse tegenzin Frankrijk verlaten maar ik rij morgen vol goede moed de laatste 650 km van deze reis naar België.

Als ik thuis ben zal ik de blog nog eens na lezen en alles een beetje laten bezinken. Het gaat namelijk ontzettend snel voorbij als je elke dag onderweg bent. Ik blijf een maandje thuis en dan vertrek ik weer voor een drietal weken. Deze keer ga ik met mijn Limburgse motormaat den Theo Montenegro verkennen en nog een stuk of tien andere landen denk ik. Het vertrek is op 01/07/17

Bedankt voor de reacties op de blog, de mails die ik ontvangen heb en de likes op face book.

Groetjes,
Kees

Gisteren een vlotte rit gehad, enkel wat file rond Parijs en een paar km file rond Antwerpen. Toch is 654 km waarvan ongeveer 100 km over binnenwegen een hele trek. Ik zou dan ook liegen moest ik zeggen dat ik niet moe was bij aankomst in Essen. Ik lag dan ook vroeg in bed en heb heerlijk geslapen.

Vandaag op tijd terug opgestaan want amai wat ziet mijn motor eruit, ook mijn motorkleren en helm hebben een grondige schoonmaakbeurt nodig. Ik heb me dan ook niet verveeld vandaag.

Ik heb ook een paar mankementen aan de Tri ontdekt die hersteld moeten worden. De claxon heeft zoveel zand te slikken gekregen dat er geen geluid meer uitkomt. Minder leuk is dat de rechtse remklauw aan het voorwiel redelijk wat olie lekt, die olie komt op de remschijf en de band terecht niet direct aangenaam om zo te rijden. Morgen dus met de Tri naar de dokter.

Deze week begint de voorbereiding van de volgende reis weeral. De planning is er al in grote lijnen maar ik moet de routes nog wat verfijnen en de belangrijkste bezienswaardigheden zoeken die we eventueel tegenkomen.

Op 01/07/2017 vertrek ik met den Theo naar de Balkanlanden.

Het is bijna zo ver. Overmorgen gaan we weer op pad voor een reis van een kleine 5000 km. Deze keer blijf ik binnen Europa en mijn Limburgse motormaat Theo rijdt nog eens mee. Eerlijk gezegd ben ik nog maar goed en wel bekomen van mijn prachtige reis naar Marokko maar ik begin toch weer de spanning te voelen die bij elk vertrek opkomt. Het is raar dat ik dat gevoel blijf houden ondanks de tientallen reizen naar de meest vreemde landen die ik al gemaakt heb. Het reizen is gelukkig nog geen routine geworden.

De cronologische volgorde van de landen waar we door rijden is als volgt; Belgie, Duitsland, Oostenrijk, Hongarije, Roemenie, Bulgarije, Griekenland, Macedonië, Kosovo, Montenegro, Bosnie-Herzegovine, Slovenie, Oostenrijk en Terug naar Belgie.

Het eerste probleem is te verwachten in Dusseldorf . We rijden namelijk naar Dusseldorf om daar op een autotrein te stappen die ons naar Wenen brengt. Het bespaart ons tijd en een eindeloze rit over de autostrade. Het probleem is dat dit jaar in Dusseldorf de Tour De France start met een tijdrit. Het parcours van de tijdrit ligt nog geen twee kilometer van het station waar wij moeten zijn. Ben benieuwd hoe we daar gaan doorkomen. Ik heb de route al wat verlegd maar we zullen toch door de drukte moeten

Het tweede probleem verwacht ik aan de grens Servie-Kosov. Kosovo is namelijk afgescheurd van Servie maar de staat Kosovo is in Europa nog altijd niet erkend. Onze groene kaart (verzekering) is dan ook niet geldig in Kosovo. Een hele slimme zal dan zeggen/denken rij onder Kosovo door via Albanie maar ook in dit land is de Europese groene kaart niet geldig Lang leve de politiek. We zullen ons plan wel trekken als we aan de grens zijn.

Nog iets leuks meegemaakt na mijn reis naar Marokko; steeds meer mensen beginnen te vragen naar het adres van de blog.

01/07/2017 Rijden we om 19u de trein op we komen 02/07/2017 om 8u30 in Wenen aan.

Mijn trouwe vriend de Tri staat te blinken en te trappelen van ongeduld om te vertrekken.

Op mijn bureau wordt het weer, zoals altijd een dag voor het vertrek, een gezellige bende van allerlei soorten bagage dat meegenomen dient te worden. Zeker niet te vergeten de reparaties set om banden te herstellen, een motor heeft nu eenmaal geen reservewiel. We moeten bij een lekke band een plug in de band zien te krijgen, dat lukt meestal vrij gemakkelijk maar dan sta je natuurlijk nog met een lege band. Er zit dan ook een pomp in de bagage die op 12 volt werkt. De voorraad insuline moet berekend worden, deze wordt opgeslagen in een koeltasje want de insuline mag niet warmer dan 20 graden worden. Er moeten een paar honderd pillen verdeeld worden waarvoor ik twee zeer gemakkelijke pillendozen heb waar ik de dagelijkse dosissen pillen in kan verdelen. Natuurlijk mag ik ook mijn bloedmeter niet vergeten deze meter meet het suikergehalte in mijn bloed, op basis van die metingen bepaal ik de hoeveelheid insuline die moet worden ingespoten. Een honderdtal naalden voor de insulinespuiten, een honderdtal naalden om bloed te prikken en een honderdtal strips om in de bloedmeter te steken. Druivensuiker en een paar pakken koeken met veel koolhydraten om eventuele hypo’s op te vangen. Paspoort, internationaal rijbewijs en verzekeringsbewijs van de motor kunnen we ook maar beter niet vergeten. Allerlei kabeltjes en stekkers om al de elektronische toestanden die we tegenwoordig meesleuren op te laden zoals, een laptop, gsm, gps, intercom van de helm. Ook niet onbelangrijk mijn wasdraad en zeep voor een handwas. Het is onmogelijk om voor drie weken kleren mee te nemen op een motorfiets. En om na drie dagen al met stinkende kleren te gaan rondrijden is nu ook niet bepaald prettig dus moet er onderweg gewassen worden. Ook een reserve bril heeft zijn nut in het verleden al eens bewezen. Ook heel belangrijk zijn de sigaren, gelukkig telt dit voor Theo ook, we moeten af en toe een sigaartje kunnen opsteken. Als er een doos of vijf bij de plaatselijke Spar besteld wordt vraagt Sandra altijd; Waar gaat hij deze keer naar toe?

Als ik dat allemaal heb kan ik aan de normale bagage beginnen. Je moet toch maar graag reizen he!!!!!!!!

We zijn nog niet vertrokken en het eerste probleem dient zich al aan. Ik krijg een mail van een hotel dat ik in Roemenië heb geboekt; De reservatie kan niet doorgaan voordat ik een update heb gedaan van mijn creditcard. Ik bel naar Hotels.com die de reservatie geregeld heeft, die nemen contact op met het hotel maar kunnen blijkbaar nietsdoen, ik moet zelf maar contact opnemen.

Ik bel naar Roemenië en leg uit dat er niets aan de hand is met mijn creditcard, ik geef ze het nummer van de kaart en de vervaldag. Hallo meneer, zegt die pipo we hebben ook uw geheime code nodig die vanachter op uw kaart staat. Ik val bijna van mijn stoel en vraag of ze daar denken dat ze met een achterlijke te doen hebben. Waarom is dat een geheime code meneer vraag ik hem. Stilte, geen woord nog stilte hallo meneer, roep ik rood aanlopend hoe zit het met mijn reservatie. Na veel vijven en zessen wordt de reservatie aanvaard zonder geheime code.

Als dat een voorteken is van deze reis kan het nog plezant worden om de blog te volgen.

Deze reis wordt weer geweldig. Gisteren heel de dag regen, vandaag zitten we in een trein die nu 2 uur vertraging heeft. We zullen pas rond de middag in Wenen zijn terwijl we normaal vanmorgen om 9 uur in Wenen moesten aankomen. Blijkbaar waren er problemen met een illegaal die zich op de trein had verstopt.

01/07/17
Rond elf uur is het wat minder gaan regenen, ik heb al veel in de regen gereden maar echt wennen zal het nooit. Maar het is niet anders en de trein in Düsseldorf wacht niet op ons dus regen of geen regen we zullen moeten rijden. Veel valt er niet te vertellen over vandaag. Als ik bij Theo aankom regent het nog altijd en dit zal blijven tot we in Düsseldorf zijn.

We komen zeer gemakkelijk in het centrum ondanks dat gier vandaag de start van de Tour De France is. We zitten nochtans dicht bij het parkoers van de tijdrit we kunnen zelfs omroeper horen. Om 17u30 zijn we op de plaats waar de autotrein geladen wordt. Er is hier absoluut niets te zien, we zitten ver van het station van Düsseldorf.
Stipt om 19u kunnen we onze motors op de trein rijden, gelukkig is het gestopt met regenen want we moeten over metalen platen rijden. Helm ophouden en diep over het stuur gebogen rijden we de wagon op. De motors worden vakkundig vastgesjord en wij zoeken onze slaapcoupe op.
De coupe is klein maar we hebben alles wat we nodig hebben er ligt zelfs een verwelkomingspakketje klaar. Omkleden, een kom goulaschsoep met brood bestelt bij de steward en we kunnen er weer tegen voor vandaag.

Het ontbijt is besteld voor morgenochtend om zeven uur, rond half negen komen we in Wenen aan.

Daar starten we voor een rit van 250 km om aan te komen in Szekesfeherfaz een dorpje in Hongarije waar we overnachten.