Archief

En of de Kees geslapen heeft. Als een lijk in bed gevallen en als herboren opgestaan. Wat ben ik blij dat ik er weer tegenaan kan.
Na een werkelijk voortreffelijk ontbijt wordt er nog een sigaartje gerookt op het balkon bij Theo. Theo komt echter in de problemen met zijn sigaren er dringt zich een zwaar tekort van sigaren op. Theo begint dan ook lichte paniekverschijnselen te krijgen.

We hebben besloten om het oude stadsgedeelte van Ohrid te gaan bezoeken. Langs kleine smalle straatjes rijden we dit gedeelte dat op een berg ligt in. Mooie uitzichten zijn onze beloning en we blijven er langer treuzelen dan was gepland. Er moeten nog 273 km gereden worden, het is dan ook echt te laat aan het worden. We komen op het schitterende idee om Garmien, een nieuwe route te laten berekenen. We krijgen een route voorgeschoteld van 200 km. We rijden niet naar Pristina zoals in het verslag van gisteren vermeld stond, we overnachten namelijk in Prizren een stad vlakbij de Albanese grens.

Gezwind verlaten we Ohrid, Kees zit zo fris als een hoentje op zijn Tri en de lucht is weer zoals we al dagen gewend zijn strakblauw. Rond de middag komen we bij een tankbeurt twee Italianen tegen die vanuit Sardinië komen om hier een rondje Balkanlanden te maken. We vinden een goed en gezellig restaurant, waar volgens Theo zijn gevoel de Albanese maffia thuishoort. Hert ten is er lekker en goedkoop, we hebben voorlopig nog geen last gehad van de Albanezen. Ook hier blijven we weer te lang hangen en de tijd begint te dringen, rijden weer maar.
Een twintigtal km verder val ik bijna van mijn motor als ik zie dat we bij een grensovergang aankomen, Garmien heeft een toer gemaakt die van Zuid naar Noord door Albanië loopt. Onze papieren zijn niet in orde om door Albanië te rijden. Om de een of andere belachelijke reden die niemand weet willen de Belgische verzekeringsmaatschappijen geen groene kaart geven die geldig is in Albanië. Ook voor Kosovo wensen die achterlijke maatschappijen geen verzekeringsdekking te geven.

Met een lichte zweetbui geef ik mijn papieren af aan het loket, motor wordt ingeschreven, paspoort gekopieerd en dat was het. Bij Theo gaat het even vlot.
Nu beste vrienden, wat zijn wij blij dat we door en toevalligheid door Albanië aan het rijden zijn. Werkelijk prachtig, 150 km bochten, vergezichten en prachtige meren en rivieren. Deze rit zit zeker in de top drie van de mooiste ritten die ik al heb gereden. Het is de Transfagarasan maar dan maal vijf.
In Albanië stoppen we nog voor een verfrissing want we rijden met een temperatuur van 39 graden, en het is werkelijk de ene bocht tegen de andere. Met een gemiddelde snelheid van ongeveer 50 km per uur schiet het niet echt op en is er jammer genoeg geen tijd genoeg om achter elke bocht en foto te nemen.
Albanië uit Kosovo binnen, het is ondertussen 18u geworden als we aan de gres van Kosovo staan. Zonder problemen zijn we Albanië uitgereden, en worden we ingeschreven in Kosovo. We moeten aan een ander loket voor € 10 een verzekering afsluiten die geldig is in Kosovo.

Om 18u30 zijn we aan het hotel, waar het terras er zo uitnodigend bij ligt dat we daar eest onze dorst gelaafd hebben met het heerlijke Kosovaarse bier.
Rond 20 u trekken we de stad in, eten en sigaren hebben we nu nodig. Middernacht is weeral gepasseerd als we op onze kamer terug zijn.
Morgen het verslag en foto’s van een avondje uit in Kosovo dat ons zeer aangenaam is meegevallen.

De rit voor morgen is 185 km we komen dan aan in Montenegro. Daar is eindelijk een rustdag voorzien, alhoewel er dringend moet worden gewassen en Theo de culturele activiteiten op aan het stapelen is.

Prizren is een gezellige bruisende stad in Kosovo waar je geen enkel moment de indruk hebt dat je in een Moslimland bent. Geen mannen in lange jurken, prachtige jonge vrouwen die zeer sexy gekleed zijn en niet uitgescholden worden voor sletten. Groepjes jongeren waar van enkelen een gekleurde vrolijke hoofddoek dragen die niet uitgesloten worden. Geen sombere mannen met lange baarden, geen loeiende luidsprekers die twintig minuten gebral uitbrullen om naar de Moskee te komen voor het gebed. Hier is een oproep van maximum twee minuten, we zijn tijdens het gebed in een Moskee gaan kijken er waren vijf mannen aanwezig.

De terrasjas zitten vol, zowel met mannen als met vrouwen en er heerst een heel aangename sfeer. Daar kunnen de politiekers en de moslims in België nog iets van leren. Er is hier van verzuring absoluut geen sprake.

Aangenaam verrast wandelen we langs de rivier die door de stad loopt en snuiven we de sfeer op. Van onze goede bedoelingen komt weer niet veel in huis. Als je rond 20 uur een gezellige stad intrekt is het bijna onmogelijk om rond 22 uur terug naar je kamer te gaan. De terrassen zitten nog overvol en de temperatuur is nog heerlijk. Het is dan ook een stuk over middernacht dat we terug in het hotel zijn, we kijken echter weer vol goede moed naar de dag van morgen.

Ik heb Theo gevraagd om een verslag te schrijven waarin hij uitlegt hoe hij hier de moslims ervaart tegenover België. Hopelijk komt dit er vandaag of morgen aan.

De frisheid van gisteren was vanmorgen als sneeuw voor de zon verdwenen. Het ontbijt was niet slecht maar we hebben er toch niet ten volle van kunnen genieten. Het slaapgebrek is weer al voelbaar. We vertrekken op een redelijk uur maar hebben de verdomde pech dat de eerste 95 km van ongekende saaiheid is, rechte baan niets te zien een traag rijdend en stinkend verkeer. Na meer dan een uur hebben we amper veertig km gereden, de hitte is er ook nog steeds en zonder rijwind is er amper verkoeling. Integendeel zelfs de hete lucht die de motor afgeeft wordt bij dit tempo ook slecht afgevoerd zodat je de volle laag krijgt. Na een uurtje stoppen we dan ook om een verfrissing te drinken. (Geen alcohol) Er wordt hier nergens geen woord Engels gesproken en we moeten met handen en voeten uitleggen dat we een flesje plat water willen en een flesje bruiswater. Het komt zelfs zover dat we naar binnen moeten gaan om het aan te wijzen. Het toerisme is hier dan ook, in velden of wegen te bekennen.

Rond de middag nemen we onze soeppauze in een groot restaurant met weinig klanten. Een menukaart is er niet en er zijn maar aan paar gerechten te verkrijgen, geen soep. We hebben zijn de gezonde toer opgegaan door een salade met brood nemen. Ook hier weer geen woord Engels, de ober wist wel én van onze weinige sigaartjes te bekomen.

Voordat we aan de bergen beginnen gaan we tanken zodat we niet ongerust hoeven te zijn over de inhoud van onze tanks. Als we de bergen in gaan is het gedaan met het drukke verkeer, de laatste kleinen honderd kilometer is het dan ook weer dolle pret op de motor. Het asfalt is tamelijk goed alhoewel we hier en daar tamelijke grote stenen op de weg tegenkomen die van de bergen afgerold zijn.
Bij het passeren van de grens zitten we op een hoogte van 1.800 m en is de temperatuur gedaald naar 18 graden. Wat een verademing na dagen van 35 graden en meer. Bij het verlaten van Kosovo wordt voor de eerste keer het verzekeringsbewijs dat we voor Kosovo gekocht hebben gecontroleerd, we kunne zonder problemen de grens over. Montenegro binnen rijden geeft ook geen problemen. Ik heb wel twee stempels meer in mijn paspoort staan, altijd een mooie herinnering.

Om 15u30 komen we in Bijelo Poelje aan waar we deze nacht overnachten. Er is werkelijk geen bal te beleven en ook het hotel waar we verblijven heeft zijn beste tijd gehad. Met moeite vinden we een restaurant waar we min of meer iets kunnen eten. Het uitzicht van op de kamer viel wel mee.

Morgen trekken we verder Montenegro (175 km door de bergen) in we hebben dan twee overnachtingen in Niksic dus dat betekent een vrije dag die zeer welkom is.

Na een goede nachtrust en een zeer matig ontbijt zijn we weer vertrokken. We rijden heel de dag door de bergen en de temperatuur is nog altijd boven de dertig graden.
Onze eerste stop is bij een monument, bij het vertrek rijden we rijden we verkeerd zodat we een andere route rijden dan de bedoeling is. Veel verkeer en onnozele snelheidsbeperkingen, 50 km per uur buiten de dorpskom en op prachtige wegen.

We bezoeken één van de vele natuurparken betalen € 3 inkom en rijden langs een kronkelende baan naar boven tot aan een meer. Het staat er vol met bussen en er is eigenlijk weinig te zien. Aangezien het nog te vroeg is voor de lunch maken we dat we hier wegkomen. Onderweg zien we op de toppen van de bergen verschillende bosbranden, af en toe hebben we zelfs last van de rook die in het dal hangt. Er wordt niet geblust althans we zien daar niets van.

De lunch die we onderweg nemen is al even matig dan het ontbijt wat we deze morgen hebben gekregen. De route is mooi we rijden door een landschap dat te vergelijken is met de Ardèche in Frankrijk. Na een koffiestop besluiten we om een omweg te maken naar Podgorica een tamelijk grote stad waar helaas ook niet veel te beleven valt, ik heb er een foto getrokken van een orthodoxe kerk en dat was het.

Rond 16u zijn we in Niksic onze bestemming voor twee dagen. En inderdaad, het stadje heeft zijn naam niet gestolen, onze eerste indruk is dat er hier ook niks te zien is. Het hotel is piekfijn in orde, het eten heerlijk en de rode wijn niet te versmaden.

Morgen een vrije dag, ik moet een grote was doen van stinkende onderbroeken maar heb ontdekt dat er een was-service in het hotel is. Voor de Kees zal het dus een echte vrije dag worden.

Een echte rustdag vandaag, aangezien er volgens ons hier geen bal te zien is worden er geen plannen gemaakt. We zien het ook niet zitten om een toer met de motor te gaan rijden dus zitten we hier te zitten. Maar een hele dag zitten kan ik echt niet volhouden, na de middag begin ik aan een wandeling van een kilometer of vijf in de hoop iets tegen te komen dat de moeite waard is om te bezichtigen. Helaas verloren moeite, ik heb met de moed der wanhoop een paar foto’s getrokken die eigenlijk niet de moeite waard zijn om op de blog te zetten. Een kerk, een soort bazaar met heel veel rommel in openlucht en een monument waar ik geen bal van snap. Maar het is wat het is en het kan nu eenmaal niet dat elke dag een topdag is.

Het avondeten is prima, een glaasje wijn en een koffie met een sigaar, ja ja hier mag nog gerookt worden in een restaurant en vroeg naar de kamer. Over het hotel zijn er absoluut geen klachten, een goed bed en s' nachts absolute stilte.

Na het avondeten praten we nog wat met de dame aan de receptie die hier woont. Ze is het absoluut niet met ons eens dat er hier niets te beleven is, ze verdedigt vurig haar stad maar kan ons toch niet overtuigen. We bespreken de rit van morgen met haar en ze beweert dat het een heel mooie rit zal zijn. We komen dan in de buurt van de kust en rijden langs de grens van Albanië door de bergen naar het zuiden van Montenegro.

We overnachten in Cetinje. Het wordt een rit van 190 km.

Na een zeer matig ontbijt, het brood was werkelijk niet te vreten zijn we goed op tijd vertrokken. We rijden vandaag weer heel de dag door de bergen, nog steeds zien we regelmatig rookpluimen van de bosbranden hoog op de bergtoppen. Als we Niksic uit zijn komen we op een mooie brede slingerende weg we met plezier nog eens kunnen gassen. Gelukkig worden we goed op tijd gewaarschuwd door tegenliggers dat we naar een snelheidscontrole aan het rijden zijn. We passeren de controle met een snelheid van de toegestane 60 km per uur en gedragen ons als twee communicantjes tot we uit het zicht van de politie zijn.

Als we een bord tegenkomen dat naar een toeristische attractie verwijst verlaten we onze route en volgen we de pijlen over een mooie weg door de bergen. De attractie zou een klooster moeten zijn maar blijkt een kerkje te zijn dat enkel te bereiken is door een fikse wandeling bergop vanaf een parking. De Kees heeft het al direct bekeken en past hiervoor, Theo gaat verder om er toch een paar foto’s te nemen. Eigenlijk was het allemaal en beetje verloren moeite. Na het bezoek blijven we in een prachtig landschap rijden.

Theo heeft echter vandaag zijn dipje, zeg maar dip hij is moe en ziet het niet zitten om de ganse dag door de bergen te rijden. Tijdens de lunch beslissen we dan ook om de route te veranderen en een kortere weg naar de kust te nemen. Met veel moeite forceert Theo een lach voor de foto, na een bord afschuwelijke vissoep zijn we weer weg.

We willen vandaag het schiereiland Sveti Stefan bezoeken dat aan de Adriatische zee ligt. Het is er druk, je moet betalen om op het schiereiland te komen en er is geen verkeer toegelaten. De temperatuur aan zee is dertig graden, we gaan dan ook die wandeling naar het schiereiland niet doen. Het stikt hier van de rijke Russen en ander volk dat meer geld heeft dan de gemiddelde mens. We hebben het dan hier ook redelijk snel gezien.

We rijden rechtstreeks naar Cetinje, de vroegere hoofdstad van Montenegro. Als we eraan komen valt het ook hier weer enorm tegen. Ik kom in een middeleeuwse kamer terecht en de ontvangst is alles behalve prettig. Theo moet douchen met koud water maar heeft tenminste een douche en wc op zijn kamer. Ik moet mijn plan trekken met en douche en een wc op de gang, we beginnen Montenegro min of meer te verafschuwen.
Gelukkig maakt de avondmaaltijd en wandeling veel goed. We komen op een gezellig plein, we strijken neer op een terras van een restaurant en hebben voor de eerste keer een ober die fatsoenlijk Engels spreekt, waar we een aangenaam gesprek mee hebben gehad voornamelijk over Montenegro. We komen dan ook tot het besluit dat we deze landen niet te gemakkelijk moeten veroordelen met onze vooroordelen.

Morgen een zware rit van 265 km met vier cols. We rijden naar Bosnie Herzegovina en overnachten in Mostar, een stad die veel geleden heeft met de oorlog.

Goed geslapen, aangezien er geen ontbijt geserveerd wordt zitten we al vroeg op de motor. Het is heel de dag klimmen en dalen, zodra we Cetinje uit zijn gaat het dan ook via diverse haarspeldbochten de hoogte in. Echter niet voor lang, na een half uurtje rijden komen we bij wagen werken aan en wordt de weg verspert door een vrachtwagen die dwars over de weg staat. Er is geen doorkomen aan, na wat informatie te hebben genomen komen we te weten dat de weg om 10 u opengesteld wordt. De weg is pal voor een café afgesloten, we nemen dan hier ook het ontbijt.

Om precies 10 u wordt de weg opengesteld en beginnen we terug aan een fantastische rit. Af en toe heel technisch veel haarspeldbochten en fantastische vergezichten. Als we langs het Lovensh natuurpark rijden zijn we beneden ons de baai van Kotor liggen, vanaf hier een heel mooi zicht. Ook hier rookpluimen in de bergen van de branden die er nog steeds zijn. Na 25 haarspeldbochten komen we Kotor aan. Het val door de drukte wat tegen, het is één lange file van auto’ en bussen die zich door het stadje wringt. Weinig of geen parking, zelfs voor een motor is het een probleem om te parkeren. Het is ondertussen 33 graden en we maken dat we hier wegkomen. Een paar km voorbij Kotor vinden we een weggetje langs het meer waar we wat foto’s nemen met Kotor op de achtergrond. We stoppen bij een restaurantje voor de soep maar zijn te vroeg, we moeten nog minstens een half uur geduld hebben en dat hebben we niet.

We rijden nog een half uur over een drukke weg langs het meer voordat we terug de bergen in gaan om naar Bosnië-Herzegovina te rijden. Het verkeer wordt een pak minder, en we kunnen eindelijk een beetje tempo aanhouden. Als we bijna bij de grens zijn stoppen we aan een restaurantje voor onze soep, ook hier serveren ze geen soep, ze serveren zelfs niets meer. We naderen de grens, rijden voorbij de file die staat te wachten en zetten onze motor vlakbij het grenskantoor om daar onze papieren af te geven. Er zijn geen problemen toch duurt het meer dan een uur voordat we de grens over zijn. Een Italiaan met een Yamaha die zo dom is om met een copy van zijn verzekeringsbewijs te rond te rijden heeft iets meer problemen dan wij. Het is 14u als we eindelijk aan de soep zitten, na de soep rijden we dan ook het snot voor onze ogen om op een redelijk uur in Mostar te zijn.

Rond 17 u komen we in Mostar aan. Mostar heeft een heel gezellig oud stadsgedeelte waar niet veel meer te zien is ven de oorlog die zich hier heeft afgespeeld. Na het bezoek aan de oude stad praten we nog even na op het dakterras van ons hotel. Om 21 u is het hier pikkedonker en tijd om in bed te kruipen.

Morgen naar Banja Luka een rit van 240 km door Bosnië-Herzegovina.

Slecht geslapen, het is bloedheet maar heel de nacht de airco aanlaten is ook niet bepaald de beste oplossing. Na het ontbijt blijven we dan ook niet lang hangen, dit komt ook wel omdat we weer een chronisch gebrek aan sigaren hebben. Bij het vertrek is het weeral 28 graden

Theo heeft nog iets gevonden dat we eerst gaan bezoeken, namelijk het Dervish House een nationaal monument uit de vijftiende eeuw. (Tekija Blagaj)Zeer interessant om dit eens te googelen. Het is prachtig gelegen in de bergen en omringt door watervalletjes.
Na het bezoek gaan we tanken en rijden maar, bochtige wegen met een goed wegdek, het eerste deel zeer druk verkeer van vrachtwagens en bussen. Tot aan de soeppauze is het werkelijk werken op de motor en voeren we de ene passeerbeweging na de andere uit. De soep eten we in het gezelschap van een paar schapen die niet veel meer te klagen hebben ze hangen namelijk boven een spit te rollen wat er voor mij niet direct tamelijk fris uitziet. Geen voedselinspectie in Bosnië en Herzegovina.

Na de soeppauze splits de weg zich, links naar Banja Luca en rechts Sarajevo waar het meeste verkeer naar toe gaat. Vanaf hier kunnen we af en toe een foto nemen van het mooie landschap waar we heel de dag doorrijden. Veel tijd hebben we hier niet voor want de gemiddelde snelheid door de bergen valt toch wel wat tegen.

Een twintigtal km voor Banja Luka staat er een bord dat verwijst naar de bron en watervallen van de Vrbas een rivier die we de hele dag hebben gevolgd. Aangezien we redelijk op tijd zijn rijden we ernaartoe, en gelukkig maar het is was zeer de moeite. Er staat een watermolentje dat nog in bedrijf is. Er wordt graan gemalen waarmee ter plaatse een soort oliebollen worden gebakken. Theo wil er een paar kopen maar we komen absoluut niet te weten wat ze kosten. Hij geeft anderhalve euro aan het oude vrouwtje en krijgt een zak met tien van die grote vettige bollen en een potje met kaas die een zeer scherpe smaak heeft. De bedoeling is dat de kaas op een bol wordt gesmeerd en dan hap hap. Er was er één over. Ik heb er een hilarisch filmpje van maar moet nog met Theo onderhandelen of ik het op fb mag zetten.

Rond halfvijf zijn we in het hotel, en kunne we aan het dagelijkse ritueel beginnen. Bezwete kleren wassen, douchen, sigaren zoeken die er niet zijn zeer goed eten en een lekkere pint drinken en hopen dat we een goede nachtrust gaan hebben.

Morgen rijden we 320 km door Kroatië om te overnachten in Maribor de tweede grootste stad na Ljubjana in Slovenië.

Redelijk geslapen, Theo iets minder wakker geworden van de douche op de kamer naast hem. Ik weet zeker dat dat vroeg was want ik sliep daar en stond om 05u30 onder de douche. Gisterenavond is het niet gelukt om sigaren te kopen. Je zou dan denken we geven het op, in dit land zijn geen sigaren te vinden. Wie Theo echter een beetje kent zal weten dat hij redelijk koppig kan zijn en bij bepaalde zaken zich moeilijk wil neerleggen. Hij heeft dan ook heel het internet afgezocht om adressen te vinden waar ze sigaren verkopen. En jawel, hij heeft twee adressen gevonden in Zagreb, ik kan het moeilijk geloven maar als we vertrekken laat ik de gps een route berekenen die ons naar één van de adressen brengt.

Het is weer een strakke blauwe lucht en een temperatuur van 28 graden als we vertrekken. De temperatuur zal in de loop van de dag oplopen tot 35 graden. Weer kleren wassen vanavond, ik heb voldoende ondergoed bij om één keer in de week te wassen, met deze temperaturen ben je echter verplicht om elke dag te wassen. Indien je de ongewassen kleren in een snikhete koffer van je motor steekt is de stank na een dag niet meer te verdragen. Een gouden raad als je met een motor een week of drie op pad gaat, neem zo weinig mogelijk keren mee, je moet elke dag in en uitpakken en als het wat te warm wordt ben je toch verplicht om elke dag je kleren te wassen.
Na een twintigtal km steken we vlot de grens over en rijden op een bijna lege autostrade Kroatië binnen, we beginnen stilletjes aan naar het westen te komen dus tol betalen, duurdere benzine, dure koffie en slechte soep waterachtige soep.

Na 160 km rijden we Zagreb binnen, natuurlijk ligt de winkel die we moeten hebben midden in het centrum van Zagreb dat de hoofdstad van Kroatië is en een vrij grote stad. Als we op het adres aankomen blijkt er niets meer over te zijn van een winkel het is een leeg onderkomen pand zoals je op de foto kunt zien. Theo weet van geen opgeven, we wandelen een winkelstraat in en vinden een kiosk waar ze een paar doosjes sigaartjes met filter hebben niet direct onze eerste keus maar we hebben dan toch iets. Ook dit gaat niet door, er worden geen euro’s aanvaard en ook met een creditcard kunnen we niet betalen. Nog geeft Theo het niet op, we rijden vijf km verder de stad in naar zijn volgende adres dat hij van het internet heeft gehaald. Het is vijfendertig graden, we rijden zwetend van stop licht naar stop licht, Zagreb is trouwens een mooie open stad met verschillende prachtige gebouwen en parken. Als we op het adres aankomen blijkt er geen sigarenwinkel meer te zijn maar worden er schoenen verkocht. Door het drukke verkeer kan ik echter geen foto maken.

Door alle ergernis vergeten we om een soepje te nemen in Zagreb, we maken dat we zo snel mogelijk terug op de autostrade zitten en nemen bij het eerstvolgende restaurant aan de snelweg de slechtste soep die we ooit gegeten hebben. Twee koffies zes euro a.u.b. Nog zeventig km naar Maribor, ook de grens naar Slovenië gaat zeer vlot maar door zeer grote wegenwerken die hier aan de gang zijn sukkelen we in een file. Als we Maribor binnen rijden is het leed nog niet geleden ook hier wegenwerken en omleidingen om 16u30 zijn we eindelijk in het City Centrum hotel.

Theo heeft weer een adres gevonden waar we te voet naar toe kunnen, het is een megagroot winkelcentrum waar we met veel geluk een paar doosjes kleine niet al te beste sigaartjes hebben kunnen kopen. Eten, koffietje drinken sigaartje roken en een pintje drinken, zo is deze avond ook weer voorbijgevlogen. Als ik morgen op tijd wakker ben wil ik hier nog een wandeling maken. Het hotel staat aan de rivier Drava in een mooie omgeving.

Morgen rijden we naar Oostenrijk een rit van 250 km naar Sankt Lorenzen. We vertikken om een vignet in Oostenrijk te kopen en rijden dan ook niet over de autostrade.

Heerlijk geslapen, geen ochtendwandeling, ontbijt op het dakterras van het hotel en na het ontbijt lekker luieren is heerlijke ligzetels met een cappuccino en sigaren. Als dat geen vakantie is. 250 km door Slovenië en Oostenrijk wie maalt er om we zullen wel zien wanneer we aankomen. We nemen koffie en fruitsap zoveel we willen en blijven tot 9u30 op het terras genieten. Stilletjes aan is het dan toch tijd om op te gaan vertrekken. Eer we ingepakt hebben en betaald is het over tien uur. We rijden met stralend weer door het mooie Slovenië, fantastische stuurwegen waar elke motorrijder va kan genieten. We zitten zo goed in ons ritme van bochten pakken dat er van foto’s maken niet veel in huis komt. Jammer voor de blog, maar het zwaarte punt ligt vandaag bij het pure motorrijden.

Zonder problemen rijden we de grens over en komen in het altijd mooie Oostenrijk. In het eerste dorpje dat we tegen komen nemen we onze eerste koffie stop. Heel toevallig vlak bij een sigarenwinkel waar Theo zijn voorraad terug aanvult met lange lekkere dikke sigaren. Na de koffiestop is het weer bochten nemen, we hoeven niet op onze snelheid te letten want op de doorgaande wegen is een snelheid toegelaten van 100 km per uur. Dit halen we nooit op deze wegen waar de ene bocht na de andere komt. In de mooie dorpjes respecteren we de snelheid van vijftig km per uur, zeker nadat ik een bericht van het thuisfront heb gekregen dat ik op mijn laatste reis weer een proces heb gekregen in Frankrijk van € 50 wegens 5 km per te hard te hebben gereden.

Rond de middag is het tijd voor onze soeppauze, in een klein restaurantje hebben ze heerlijke zwiebelsuppe en fantastische koffie. Het belangrijkste was echter dat we tijdens de koffie Theo zijn nieuwe voorraad sigaren konden aanspreken zonder dat we als misdaders werden behandeld. Geen kwade gezichten, geen lullige opmerkingen wanneer er wolken sigarenrook boven onze tafel verschijnen. We vragen zelf of ze liever hebben dat we naar buiten gaan, het antwoordt was heel simpel; als we er last van krijgen zetten we een raam open. Zo simpel kan het zijn, we hebben dan ook een extra kom koffie genomen want de sigaren zijn wel heel lang en dik.
De mooie vergezichten volgen elkaar op in Oostenrijk, ook hier komt het er niet van om de nodige foto’s te nemen. Trouwens ik neem aan dat iedereen Oostenrijk wel een beetje zal kennen. We profiteren maximaal van deze gelegenheid om eens flink wat plezier te maken op onze motors.

De laatste zestig km worden saai, druk verkeer, stoplichten, stapvoets rijden bij een temperatuur van 35 graden hier is het plezier ver te zoeken. Als we rond 16u30 aankomen in het hotel zijn we ook deze keer weer tot op onze onderbroek nat van het zweet.
Na een goede maaltijd moeten we om 21u30 van het terras vluchten wegens hevig onweer en heel veel regen. De afkoeling is welkom, maar ook voor morgen worden er felle onweersbuien voorspeld.

Morgen de laatste 190 km naar Wenen waar we de auto-nachttrein nemen naar Düsseldorf. Voor Theo is het dan nog 150 km naar huis voor de Kees 250 km. Geen verslag morgen wegens geen wifi op de trein. Zaterdag of zondag het verslag van de allerlaatste kilometers.