IJsbloemen...

'k Zit hier alleen aan tafel
de kerst en nieuwjaarskaarten te schrijven
en kijk dromend naar de mooi versierde kerstboom.
Het is hier gezellig en rustgevend in huis
net als in een droom.
Als ik nu eens de kerstvrouw was
en u meenam in mijn arreslee
en we vlogen eens de wereld rond.
Maar ben nu eenmaal de kerstvrouw niet
ben helaas maar een gewone vrouw.
Maar een goede raad kan ik je wel geven
doe iets leuks die dagen en geniet
maar vergeet al de andere mensen niet.
Ik kijk naar de kerstboom met zijn kleurige bollen
en zijn flikkerende lampjes.
ik geniet van die gezellige sfeer in huis.
Met deze vers geschreven kaart wens ik u 
een Zalig Kerstfeest en een Gelukkig Nieuwjaar.
Een goede gezondheid met veel liefde en geluk
voor u voor hem voor haar voor iedereen...
 Hilda 25/12/1997
 

Misschien schrijft bijna iedereen zo zijn eigen levensverhaal.
We verzinnen het terwijl we leven,
en noteren het op papier
Maar andere lijken!
levens te hebben die al zijn gevormd en gepland.
Onontkoombaar.
Volmaakt als een cirkel.
Sommige levens vormen een volmaakte cirkel,
andere ontwikkelen zich onvoorspelbaar of onbegrijpelijk.
Verlies is een deel van mijn reis geweest,
maar het heeft me ook geleerd wat waardevol is.
En dat deed ook de liefde waar ik alleen maar dankbaar voor kan zijn.
Hilda 11/06/1998

   
Ik zet alles op papier
en niets kan mij daarin beletten
ik schrijf niet om erbij te horen
maar voor mijn gevoel.

Wat ik voel en denk
kan ik op dit blanke papier kwijt
ik ben geen dichter
maar ik beleef er veel plezier aan.

Zoals met mijn liefste om me heen
ben ik niet eenzaam en alleen
met hem om me heen is als een  feest
maar met pen en papier toch het meest...
Hilda 14/06/1998
 

   

Ken jij het gevoel
van eindeloos zweven
op een witte wolk met enkel jou gedachten.

Om met een ander je leven te delen
in een eindeloos sprookje
waar enkel de liefde je hart kan stelen.

Een raar gevoel binnen in je buik
een gevoel dat je niet kan plaatsen
je hart neemt dan een grote sprong.

Een gevoel van twijfel in je hoofd
om de liefde van die ander
die liefde die nu bezit van je neemt ...

Ken jij ook dat gevoel...
Hilda 18/09/1996

Nog niet zo heel lang geleden
was er iemand op messenger die mij zei.
Een gedicht schrijf je vanuit je hart
met veel gevoel en emoties
en niet met je verstand.

Gevoel voor taal moet ge niet hebben
en ook niet de juiste
pen of potlood in je hand
is het nu in het rood of het zwart
of je jong of oud bent
en je links of rechts schrijft
komt er niet op aan.

Maar kijk binnen diep in de kern van je hart
en je schrijft de mooiste gedichten
en weet je
ergens heeft hij wel gelijk... 
Hilda 02/09/2003
   

Als er nooit meer een morgen zou zijn
ben ik verlost van het verdriet en de pijn.
Mijn leven is niks meer waard
dat brengt me totaal van de kaart.

Kon ik maar zeggen wat ik echt voel
dan zou je weten wat ik bedoel.
De wereld is beter af zonder mij
en ik met jou aan mijn zij.

Dit gedicht is dan ook speciaal voor jou
omdat ik zo ontzettend veel van je hou.
Voor mij is het volgens mij tijd om op te geven
misschien kan ik dan wat rustiger leven.

Maar iets in me zegt dat ik het niet moet doen
komt het soms door die ene zoen.
Het leek dat we over veel dingen hetzelfde dachten
maar dat helpt me niet om de pijn te verzachten.

Ik word gek van de wanhoop en pijn
waarom kan het niet een dag anders zijn.
Een leven zonder jou valt niet te bedenken
maar de liefde die ik nodig heb zal jij mij nooit kunnen schenken...
Hilda 12/07/1999

Ik zit vast
vast met grote problemen.
en heb iemand nodig
waarmee ik altijd praten kan
en mij ook helpen kan 
als ik het weer eens even moeilijk heb
en weet wel dat die echt bestaat
en weet zeker dat die ergens waar is
maar heb die persoon nog niet gevonden
zo praten met iemand anders kan ik niet
kom gauw A.U.B en help mij
want ik heb je nodig...
Hilda 03/05/1998

Soms is het leven niet
zoals je zelf wil
en je dan zie dat rondom je heen
alles donker is en kil.

Je moet hard knokken
om weer verder te willen gaan.
of misschien anders wel
een hele nieuwe weg in slaan.

Het heeft geen zin
om te blijven treuren en te lijden.
je laat ondertussen wel mooi
heel je leven aan je voorbij glijden.

Daarom geniet van het leven
en doe die dingen welke je zelf wil
je zal dan gauw merken
dat het leven niet zo donker is en kil...
Hilda 15/02/2004

Ik hoor de vogeltjes weer  fluiten
ook de zon schijnt weer door mijn ruiten 
de vriendschap tussen de mensen valt mij terug op
en zie het leven niet meer als een strop.

Heb jaren door een donkere tunnel gekropen
maar kan nu weer door het zonlicht lopen.
genietend van de zon en de mensen
wat kan ik mij nu nog beter wensen.

En pak het dagelijks leven terug weer op
ik stop niet meer alles op in mijn krob
en wil er weer dagelijks zijn
dat is voor mijn vrienden ook fijn.

Het leven gaat met veel onevenheden
een paar jaar terug was ik er over uitgegleden.
maar heb alles bij het vuilnis gezet
en maak vanaf vandaag alleen maar pret...
Hilda 23/12/2004

Mijn hart is te klein
voor al mijn groot verdriet
En de zon te ver
om mij te verwarmen.
De zee te ondiep
voor al mijn bittere tranen
En mijn rug te smal
om al deze zware lasten te dragen
Omdat mijn leven te kort
om zo verder te moeten gaan
Maar waarom!
waarom begrijpen ze mij dan niet...
Hilda 28/08/1999

Kijk mij nu eens
Sprak de morgen
Ik ben nog zo moe.

Ik kap ermee
Verzuchte de middag
Ben aan een middagdutje toe.

Zie mij dan maar eens
Zo sprak de avond
Ik ben alweer zo moe.

Ik waak wel
Zo wiegde zacht de nacht
En zegt, doe je oogjes maar toe...
 Hilda 03/07/1976 

Als je even de ogen sluit
dan hoor je vast en zeker een vogel die fluit
vaak zingt hij zijn hoogste lied
en kent al onze zorgen niet.

Vrolijk fladdert hij van tak naar tak
en dat allemaal op zijn dooie gemak
zijn leventje is korter dan dat van ons
hij draagt geen kleren alleen een vederdons.

Want wij mensen hebben vele eisen
en kunnen dikwijls onterecht naar anderen wijzen
een voorbeeld is die vogel toch onbewust
het lijkt wel of hij ons daarmee sust.

Laten wij een beetje als die vogel zijn
en steeds niet denken aan het mijn en rein
laat ons vrij en onbevangen te leven
en je onbevooroordeeld onder mensen begeven.

Dan word je leven rijk van zin
maak daarom vanaf vandaag een nieuw begin...
20/12/2005

Ik zou graag een vogel willen zijn dan kon ik vliegen over zeeën en stromen
om te kijken in welk land ik terecht zou komen.
Ik zou graag een vis willen zijn dan kon ik in de grote oceaan zwemmen
om zomaar de water elementen te temmen.

Ik zou graag een zwaan willen zijn dan kon ik statig de vijver bezien
om te kijken of ik mooi wit ben bovendien.
Ik zou graag een bever willen zijn dan kon ik dammen  bouwen
om met zware takken te schouwen.

Ik zou graag een uil willen zijn dan zou ik veel wijsheid willen uitstralen
omdat de meeste mensen dikwijls balen.
Maar ik als mens wil aan iedereen alle liefde en hulp geven
omdat er veel het slechter hebben in dit leven...

Ik heb gedachten
kunt jij dat van mij verwachten
ik heb er goede maar ook rotslechte
maar deze dat zijn de echte.

Zo van die gedachten
waarvan ge zou denken
zou ze die niet even aan mij willen schenken
dan moet ik zowat niet uit mijn eigen bedenken.

Ik heb zo van die gedachten
waar ik lang op moest wachten.
het zijn er geen acht
maar veel meer dan verwacht

Zo van die gedachten
die goed zijn maar ook die rotslecht zijn
ge krijgt ze niet zomaar bij een gijn
maar ook niet bij hartepijn.

Ik heb zo van die rare gedachten
waarvan je zal denken                  
hoe komt zij daar nu weer aan
moet ik het u nu proberen uit te leggen
maar 't is misschien beter te zwijgen...
Hilda 25/02/1999

Eenzaam en alleen
kijk door het raam.
En zie de mensen
al lachend voorbij mijn raam gaan.
Ik wou dat ik dat ook nog kon
het lijkt me zo fijn.
Maar neen ik ben eenzaam en alleen
en dat bezorgd mij
alleen maar verdriet en pijn.

Ben zo alleen
geen mens nog om me heen
en voel me triest.
En vraag me soms af
waarom is er niemand
die mij nog beziet.

Is het omdat ik ziek ben
en niet meer mee kan met de maatschappij.
Dikwijls werd er met mij gelachen
en ze zeiden
uw ziekte zit alleen maar in uw gedachten.

Voel mij verdrietig
en stel me dan de vraag
Waarom wil er niemand mij nog te vriend zijn
waaraan heb ik dit toch verdiend.
Dit is geen leven
een leven vol verdriet, pijn en eenzaamheid
zonder vreugde en andere geneugden.
Heb dikwijls de zin
om dit allemaal op te geven.

Wie zou er wel om geven
als ik niet meer verder wil gaan met dit leven
ik kan het niet meer aan
om alleen verder te moeten gaan
zelfs niet meer voor even
zwijg stil voor nog een heel leven...
Hilda 18/04/2004

Iedereen weet wel wat eenzaamheid is,  
ook weet iedereen wat hartepijn hebben is.

Je kan je evengoed eenzaam,
voelen tussen de mensen.
Waarvan er niemand is,
die je echt kent.

Ook kan je u eenzaam voelen,
als ze u niet gegrijpen willen.
En als je weet,
dat het leven maar kort is.

En je kan je ook eenzaam voelen,
in een wild vreemd land.
Waar alles anders is,
dan je eigelijk gewend bent.

Ook kan je eenzaam zijn,
als je telkens wordt gediscrimineerd.

En je kan ook eenzaam zijn,
als je door uw vrienden.
En door je eigen familie,
niet wordt geaccepteerd zoals je bent.

Maar je kan ook heel eenzaam,
en triest zijn.
Als je een geliefde verliest,
een persoon die u heel nauw aan het hart lag.

In de eenzame uren weet je pas echt,
hoe gelukkig je toen was...
Hilda 25/09/1990

Eens was ik een klein meisje
verdrietig en alleen
ik liep van huis weg
en niemand wist waarheen.
Ik weet het juist niet meer
was toen nog zo klein
en weet dat ik weer eens alleen was
altijd alleen zijn dat deed zo'n pijn.
Niemand hield van mij
mijn ouders waren niet eens blij met mij
ik liep toen heel hard weg
en liep er maar op los
plots stond ik voor het groot en donker bos.
In dat groot en donder bos
daar was ik al vaker gaan spelen
soms even met mijn grote broers erbij
maar de meeste tijd heel alleen.
Het was op een bewuste dag
ik weet het even niet meer
en was zo'n jaar of zes
kon het toen nog niet overzien.
Vermoeid ging ik even zitten
en keek triest om mij heen
maar deze plaats kende ik niet
en voelde mij alweer alleen.
Met mijn knuffelbeertje
angstig tegen mijn hartje gedrukt
liet ik mijn traantjes de vrije loop
en maakte mijn knuffeltje helemaal nat.
Er was niemand die mij zag
en niemand die mij hoorde
ik had zo'n verdriet
en weende bittere traantjes.
Er werd toen naar mij gezocht
ze liepen door heel het bos
en doorkruisde elk pad
ik hoorde ze mijn naam roepen
en zochten zelf tussen het kreupelhout.
Ik hoorde ze wel
maar dacht ga maar weg
laat mij hier maar achter
zoek maar naar een ander kind
een kind dat wel gewenst is...
Tot een buurvrouw mij vond
maar voor mijn ouders was ik beter weg gebleven
even daarna werd ik uit huis gehaald
en op een internaat geplaats
tussen anderen kinderen die ik niet kende.
Maar toen was ik beter af
en kreeg wat ik hebben moest 
behalve de liefde
waar ik al die jaren op wachten
en tijdens mijn verblijf daar 
heb ik mijn ouders niet meer gezien.
Nu vele jaren later
is mijn geheime plekje
waar ik mij als kleine meisje verstopte
dat plekje waar niemand mij vond.
Daar waar ik mij toendertijd
verstopte als ik verdrietig en alleen was
is nu voorgoed verdwenen
ze hebben mijn plekje gevonden.
daar op die plek staat nu een groot gebouw...
Hilda 26/11/2002

Een nieuw begin.
Geef niet op
ik weet dat het moeilijk is
en heb het zelf ook meegemaakt
zonder waarschuwing
ging het ook bij mij plotseling mis.

Maar voor mij is het nu al lang geleden
ik heb die ellende ook gehad
geloof me! het duurt lang
maar uiteindelijk
echt waar
verandert dat.

Er zijn zoveel mensen
die van de ware liefde dromen
eens komt de dag eraan
dat je zo iemand zal ontmoeten
het is mij
gelukkig ook overkomen.

Dus wees sterk
en neem de tijd
kom tot rust.
En hier mijn belofte aan jou
dat verleden
raak je uiteindelijk kwijt...
Hilda 26/06/1996

Vaarwel mijn geliefde
vaarwel mijn mooie dromen 
vaarwel die uren van samen zijn
wij hadden het samen zo fijn
konden wij alles maar alles eens overdoen
nu heb ik niets meer om voor te leven
en niets meer om te geven
mijn hart is leeg
leeg zonder jou
geen doel meer om te leven
en geen doel meer om te streven
ik heb niets meer om van te houden
samen met jou verdween zelf de zomerzon
die eens samen met jou begon
ik voel die warmte niet meer om mij heen
wat ik voel is alleen leegte en gemis
en eenzaamheid in de duisternis
ik ben bang zo alleen
zal ik ooit nog een nieuw leven beginnen
en terug gelukkig worden
samen met iemand waar ik op kan bouwen
en mijn hart kan toevertrouwen
een iemand net zoals jij
nu alleen heb ik nog die tranen in mijn ogen
en mijn hart doet pijn
steeds moet ik aan jou denken
jij alleen kon mij die liefde schenken
nu is mijn leven dood zonder jou
ik ga u nu laten
vaarwel mijn liefste vaarwel...
Hilda 05/01/1990