Er was er een tijd...
Plots heel onverwacht
moet ik huilen
al heb ik een glimlach
op mijn mond.
Dan stromen de tranen
recht uit mijn hart
als een waterval
gewoon over mijn wangen.
Er was er een tijd dat ik niet huilen kon
met die muur van steen om mij heen
die door niets of niemand te slopen was
en voelde mij toen vaak alleen.
Maar huilen heb intussen wel geleerd
en ben ik vreselijk opgelucht
het is een teken van breekbaarheid
en het maakt een mens van mij...
Hilda 23/06/1998


7 reacties op dit bericht
Mooi geschreven Hilda! Heb een mooie spreuk voor je meegebracht! Veel liefs nog van ons mams xxx
dag blogvriendin,mooi geschreven
maartse buien vandaag
late avond groetjes
Groetjes van Corry
Bijna op de helft van de week
Groetjes van Diane
Ik wens je een!!!
Dinsdaggroetjes !!!
Een gezellige dag wens ik jou en een warme lieve groet van Rebecca.. Wat geniet ik van je prachtige gedichtje's. P.S. : ik heb ook RA ,al van mijn 28ste,is een erge ziekte,hé,ik kan er van meespreken en jij waarschijnk ook. Daarom verzet ik graag mijn zinnen met te bloggen(als ik kan natuurlijk,want mijn lichaam is baas over mij,ik niet over mijn lichaam). Enfin,gedaan met mijn gezeur,we moeten er het beste van maken in ons leven,hé. Veel sterkte en verzorg je goed,lieve Hilda.
Mooi gedichtje Hilda