Het kaboutertje...***
't Verlaten tuintje staat vol bloemen
vol rozen en vergeet-mij-nietjes
en niemand die er aan komt rieken
of mij 't kaboutertje beziet.
Mijn stenen baard is afgebroken
mijn pinnemuts is zonder pin
mijn jas verkleurd door de regen
ik sta nog recht maar heeft het nog zin.
Hoe lang reeds leef ik in dit tuintje
het meisje waarvoor ik ben gekocht
is volwassen geworden en getrouwd
zij heeft mij nooit meer bezocht.
Waar is de tijd dat zij hier speelde
waar is de tijd dat zij hier zong
ja alles gaat voorbij in 't leven
een kabouter van steen blijft ook niet eeuwig jong...
Hilda 19/09/1998




2 reacties op dit bericht
mooi geschreven hilda,een stukje nostalgie.liefs brigitta
Mooi gedichtje Hilda