1 week

18 februari 2011

ik ben altijd nogal fatalistisch geweest in dergelijke dingen,
maar ik moet toegeven, dat ik toch wel onder de indruk was van het verdict.
Huidkanker.

Op weg naar huis dringt het stilaan door.
Ik vraag me af of ik het tegen Michel zal zeggen of niet ...
Ik kan ook gewoon zeggen dat het door de zon komt en dat het weggesneden wordt.
Klaar is kees !

Als Michel thuis komt flap ik het er toch plompverloren uit. Het is kanker !
Klinkt het niet, dan botst het maar, zo kent hij me wel, dus neemt hij het nogal goed op.


's Avonds volgt de eerste confrontatie met mijn eigen lichaam .........

Drie oppervlakkig wondjes moet ik behandelen met die zalf.
Ik bekijk mijn eigen lichaam nu met andere ogen, elk plekje kan verdacht zijn.
Op mijn benen ontdek ik nog 2 wondjes.....

17 februari 2011


al een hele tijd had ik een wondje achteraan in mijn nek.
Ik had er geen last van. Het was mijn kapster die er voor het eerst een opmerking
over maakte.
Ik dacht dat het eczeem was of een allergische reaktie op de haarverf ofzo.

Maar dat wondje genas maar niet en ik kreeg er regelmatig jeuk aan.
Toch maar naar de dermatoloog dan !
Vorige week , dinsdag nam ik de telefoon om te bellen. Ik kon diezelfde namiddag nog gaan,
omdat er iemand afgezegd had.


Toen ik het wondje aan de dermatoloog liet zien, zei die dat is een basalioom...
Pardon, wat is in godsnaam een basalioom ..........? Nog nooit van gehoord !
Het is een basaalcelcarcinoom.
Een basaalcelcarcinoom behoort tot de kwaadaardige kankers.
Baf !!!!
Die dokter draait er geen doekjes om.
Mijn eerste reaktie is een cynische ; en dokter, ga ik nu dood ?
Nee, gelukkig niet; het is een kanker die niet uitzaait en dus niet levensbedreigend is.
Maar hij moet er wel uitgesneden worden omdat hij zowiezo groter wordt.

Bij nader onderzoek worden nog 3 wondjes gevonden, meer oppervlakkig.
Die moet ik zes weken lang behandelen met Aldara zalf.

In mijn gezicht heb ik nooit de zon kunnen  verdragen en heb ook altijd iets op mijn hoofd gezet ;
een sjaal, een pet of een grote zonnehoed.
mijn gezicht zag nooit zo bruin als de rest van mijn lichaam, want ik zat altijd voorover gebogen
een boek te lezen.

de laatste jaren kon ik niet zo goed meer tegen de zon.
Telkens Michel en ik op vakantie gingen was ik ziek.
De combinatie van de zon met wind, was dodelijk voor mij ;
dan kreeg ik stekende koppijn !
Zo is er drie jaar geleden een einde gekomen aan onze strandvakanties.

later dat jaar, hebben we dan beslist om terug een hond in huis te halen.


Hier in de tuin, zit ik meestal in de schaduw....

enkele jaren geleden kwam ik voor het eerst bij dokter Maselis terecht,
de dermatoloog.
Ik had een bruin vlekje op mijn voorhoofd. Na een tijd werd dat precies toch groter.
Het bleek een wratje, veroorzaakt door de zon .........
voor het eerst valt de opmerking ;" veroorzaakt door de zon"
Het wordt bevroren. Weg vlekje.

De dokter onderzoekt ook mijn moedervlekken.
Op mijn rug staan er twee hele donkere van kleur.
Verdacht !
Er wordt afgesproken om de moedervlek op mijn onderrug weg te snijden en te laten onderzoeken.
Ik was net voordien naar de osteopaat geweest om mijn ruggewervels weer op hun plaats
te zetten. Het enige waar ik aan dacht toen Dr Maselis mij wou opereren aan mijn onderrug,
was ;" hopelijk gooit hij mijn chackra's niet weer overhoop ...."   

Het eerste litteken is een feit !

Voorbeschouwing :

ik heb altijd graag in het zonnetje gezeten.
Al van in mijn jeugd gingen wij elk jaar op strandvakantie, eerst in Blankenberge
en later naar het buitenland - Spanje, Tunesie, Joegoslavie enz.
Ik heb heel veel geboorte- of moedervlekken op mijn lichaam.
Die heb ik steeds nauwgezet  in de gaten gehouden. Reeds op 20-jarige leeftijd
ben ik daar al eens mee naar de dokter geweest. Haar advies was ; gewoon vanaf
blijven en zeker niet aan krabben...

Jarenlang heb ik onbeschermd liggen bakken in de zon. Zonnecrème werd zelden gebruikt.
Meermaals had ik een zonneslag of zag ik rood als een kreeft, maar dat was iets wat
er bijhoorde, want ik wou graag mooi bruin zien.

Huidkanker was iets wat een ander overkwam ...........
Nu, op 46-jarige leeftijd wordt ik er zelf mee geconfronteerd