Berichten van 13 juni 2011 tot 19 juni 2011

Een basaalcelcarcinoom wordt ofwel chirurgisch verwijderd,
ofwel behandeld met zalf voor de meer oppervlakkige wondjes.

Die in mijn nek was te groot en te diep geworden ...
tja, veel te lang gewacht en is dus weggesneden.

Maar het bleek dat ik nog 6 - zes - oppervlakkige basaliomen had.
Die zijn behandeld met Aldara crème.

over de behandeling wil ik ook nog eens in 't lang en in 't breed
uitleg geven, omdat ik via mijn stat counter gezien heb dat
veel mensen via Google  op zoek zijn naar de bijwerkingen van  Aldara crème.

Die crème is niet zomaar een zalfke natuurlijk.
Het is zalf speciaal voor huidkanker. Héél straf spul.
Het zet je immuunsysteem in gang tegen de kanker.
 Via een speciale toelating van het ziekenfonds krijg je ze gratis,
anders is ze enorm duur.
Zes weken lang moet je 5 dagen na mekaar de vlekken behandelen.

Er zijn echter héél veel bijwerkingen aan die zalf.
Ik denk dat ik ze zowat allemaal gehad heb, pff.
Het begon met hoofdpijn, dan jeuk , dan weer rugpijn,
verder heb ik ook nog spierpijnen gehad in armen en benen,
kortademigheid.
De plaatsen waar die basaliomen zitten beginnen te onsteken en doen pijn,
lijken op brandwonden.

Ik heb waarschijnlijk de dubbele pech gehad dat het zo vroeg in het jaar,
zo'n warm, zonnig weer was. Als ik even buiten wou komen moest ik mijn
zonnebril opzetten en een hoedje op mijn hoofd.
Ik verdroeg geen zon op mijn lichaam en kreeg stekende koppijn.
Nog lang nadat de behandeling afgelopen was, heb ik daar last mee gehad.

Allebei de behandelingsmethodes ( chrirugisch of zalf) laten littekens na !
Maar Who cares ?

I wear my scars whithe pride !
Ik ben trots op mijn littekens !

het maakt me tot wie ik ben,
een mens van vlees en bloed en met gebreken.

Er zijn verschillende vormen van huidkanker.
De meest bekende is natuurlijk de melanoom.
Maar basaal celcarcinoom en pleistercelcarcinoom zijn ook
huidkanker.
Over die laastste wil ik het hier niet hebben, vermits ik er zelf geen ervaring mee heb.

Bij mij begon het met een basaalcelcarcinoom.
Dat is een huidkanker die zich niet uitzaait , maar wel behandeld moet
 worden omdat hij anders plaatselijk grote schade kan aanrichten.

Ik wil hier nog even op terug komen omdat ik er van overtuigd ben dat
véél mensen dat hebben, maar er zich niet van bewust zijn !


hoe ziet een basaalcelcarcinoom, of kortweg basalioom er uit ?
Het is géén geboortevlek en ziet er ook zo niet uit !!!!
Het ziet eruit als een gewoon, onbenullig wondje.
Het is een huidvlekje dat rood wordt, of waar een rapje opkomt,
even geneest maar dan weer terug komt.


ik heb enkele voorbeelden van het internet gedownload :

 



De grootste die ik had zat in mijn nek, onder mijn haar.
Ik had er zelf niets van gemerkt. Het was de kapster die me
er een opmerking over maakte. Toen zag het eruit als een rond
wondje, rood met een schilferig randje. Niets om bij te panikeren ...
Ik dacht aan een brandwondje veroorzaakt door de haarverf, of
een allergische reaktie of eczeem.

Ik bleef er maar mee rondlopen .....
totdat het uiteindelijk toch te storend werd, vooral door de jeuk
en ik dan maar naar de dermatoloog trok.

Het verdict viel dan ook als een donderslag bij heldere hemel ;
huidkanker !

Gisteren de film " Komt een vrouw bij de dokter" gezien op VTM  ?
Om je ogen uit te bleiten !

Het ging over een vrouw met borstkanker.
Ik vond dat alles nogal extreem  uitvergroot was, vooral hun levenswandel,
maar toch heel herkenbaar.

Over de borstkanker onthoud ik vooral het leed, de pijn en miserie
door chemo en bestralingen. Onmenselijk wat ze een mens laten doorstaan.
En waarom ? Heeft het geholpen ? Nee ! Uiteindelijk heeft ze toch nog
euthanasie moeten vragen omdat zo verder leven ... geen leven meer was...

Ook het diepmenselijke verdriet en de druk op een relatie vond ik treffend
en waarheidsgetrouw.
Ik heb het in mijn omgeving al een paar keer zien gebeuren...
intriest maar menselijk.

Morgen weet ik de uitslag van die drie geboortevlekken
en worden de draadjes verwijderd.

Ik ben wel ongerust dit maal, ik slaap slecht en droom allerlei rampscenario's.
het kan nog alle kanten uit....


Ik heb al gemerkt dat mensen daar heel onwennig mee omgaan,
met iemands ziekte, of is het dat woordje kanker dat hen afschrikt...
men wil het niet horen, of draait zelfs zijn hoofd weg, precies alsof
het besmettelijk zou zijn.

Ik heb nochtans behoefte aan om het te vertellen, om er over te praten.
Medelijden hoef ik niet, daar is niemand mee gediend, maar wat medeleven,
een luisterend oor of  wat peptalk, kan deugd doen .


Bedankt aan de lezers die met me meeleven en een reaktie achterlaten,
dat doet me echt plezier !

dikke knuf en tot morgen, fingers crossed !