Opinie & Reflectie

Kris Peeters houdt het nu ook voor bekeken. Zelfs Claude Demelenne vindt de houding van de Walen in de communautaire onderhandelingen niets om trots op te zijn: "een voetbalploeg die te veel op de verdediging speelt, zal haar fans nooit enthousiast maken. Maar die houding is wel begrijpelijk, want de Walen zijn geen masochiste...

meer >>

«Boudewijn had zwarte lijst met politici»

Dat gedoe over de monarchie ... hoe kwamen flaminganten en republikeinen er ooit bij?

 

Deze week lazen we in Metro het volgende naar aanleiding van uitspraken van CVP'er Leo Tindemans, toch niet meteen een radicale republikein.

Oud-premier Leo Tindemans (86) toont zich in zijn nieuwe boek ‘Een politiek testament’ bijzonder kritisch voor wijlen koning Boudewijn. Die zou zich teveel gemoeid hebben bij politieke beslissingen en een zwarte lijst met politici hebben gehad. «Tijdens regeringsvormingen is de macht van het Paleis bijzonder groot. De koning beslist wie hij wel en wie hij niet consulteert.» Tindemans toont zich nog altijd bitter over Boudewijn, toen hij na zijn ontslag als premier over het mislukte Egmontpact in 1977 opzij geschoven werd. Tussen 1982 en 1989 moest hij genoegen nemen met een post als minister van buitenlandse zaken. Het jongste boek van Tindemans is gebaseerd op zijn dagboeknotities uit zijn buitenlandperiode.

Zie ook de Republikeinse Kring voor wie het interesseert.

BLUES & SOUL

ARDOOIE - met The Midnight Maniacs.

Vrijdag 20februari, 20.30uur, cultuurkapel De Schaduw,

Wezestraat.

Info op 0479-80.94.82.

Hoe lang nog, dat geloof in "meer Vlaanderen binnen België"?

Et maintenant, CD&V?

Peter De Roover 17-02-2009

Voor de meer klaarzienden was het al maanden overduidelijk. Maar zelfs de ‘moedigsten’ die bleven geloven in de CD&V-aanpak om tot een grondige staatshervorming te komen, moeten nu bedroefd vaststellen dat het verhaal ten einde is. Kris Peeters moest ontmoedigd de handdoek in de ring gooien, nadat hij niet langer het besluit kon ontlopen dat de Franstalige partijen hem maandenlang om de tuin hebben geleid.

Op 10 juni 2007 behaalde CD&V in kartel met N-VA een grote verkiezingsoverwinning met het project ‘meer Vlaanderen”, zonder België in vraag te stellen.

Vandaag, twintig maanden stilstand later, stellen we vast dat ‘méér Vlaanderen, binnen België’ zelfs na een groot electoraal succes en een brede Vlaamse consensus niet haalbaar is.

Overgaan tot de orde van de dag met het excuus ‘we hebben ons best gedaan’ is geen optie. We herinneren aan de woorden, op 31 juli 2008 mee ondertekend door CD&V-voorzitter Marianne Thyssen: “Nochtans is een grondige staathervorming cruciaal voor onze sociaal-economische toekomst.”

Nu we allemaal kunnen vaststellen dat het niet meer mogelijk is de “voor onze sociaal-economische toekomst cruciale bevoegdheden” over te hevelen naar Vlaanderen, is een strategische heroriëntering absoluut noodzakelijk en rijst scherper dan ooit de vraag hoelang de optie ‘méér Vlaanderen binnen België’ nog kan verdedigd worden.

Vandaar onze vraag aan CD&V (vrij naar Gilbert Bécaud):

Et maintenant, que vas-tu-faire? Maintenant qu’ils sont partis?

Bécaud geeft meteen het antwoord: Et puis un soir dans notre miroir Nous verrons bien la fin du chemin Pas une fleur et pas de pleurs Au moment de l'adieu

(En vervolgens, op een avond voor onze spiegel zien we het einde van de weg

Geen bloem en geen tranen

Op het moment van het afscheid.)

Voor de Vlaamse Volksbeweging Eric Defoort, voorzitter

Peter De Roover, politiek secretaris

N-VA: "Peeters heeft mensen rad voor de ogen gedraaid"

Oppositiepartij N-VA zegt dat Vlaams minister-president Kris Peeters de bevolking een rad voor de ogen heeft gedraaid door te zeggen dat er "garanties" waren op succes in de communautaire dialoog. Dat zegt N-VA'er Geert Bourgeois. Hij stapte destijds uit de Vlaamse regering omdat hij niet geloofde in de communautaire dialoog.

Gelijk gekregen
"Er waren geen garanties bij de opstart van de dialoog. Peeters is altijd blijven volhouden dat er garanties waren op deelakkoorden. Maar zelfs die zijn er niet. Hij geeft ons met zeven maanden vertraging gelijk", zegt Bourgeois.

Regeerakkoord
"We komen nu tot de vaststelling dat een belangrijk luik van het Vlaams regeerakkoord niet uitgevoerd wordt en dat de 'copernicaanse omwenteling', waarbij het zwaartepunt van de bevoegdheden bij de deelstaten zou liggen, er niet komt", zegt Bourgeois. "Dat stemt me triest, want Vlaanderen heeft nood aan meer bevoegheden". De N-VA wil dat er over de kwestie woensdag een actualiteitsdebat komt in het Vlaams parlement. (belga/eb)

Pieter Marechal nieuwe voorzitter JONGCD&V

De 26-jarige Pieter Marechal is verkozen tot nieuwe voorzitter van JONGCD&V. Marechal kreeg 85 procent van de stemmen achter zijn naam en haalde het daarmee ruim van tegenkandidaat Chris Vervoort. Marechal volgt Bert De Brabandere op, die de afgelopen vier jaar de jongerenbeweging van de CD&V geleid heeft.

Pieter Marechal is afkomstig uit Brugge en historicus van opleiding. De afgelopen twee jaar was hij ondervoorzitter van JONGCD&V en voorzitter van JONGCD&V Brugge. In Brugge is hij ook OCMW-raadslid. Beroepshalve werkt hij als beleidsmedewerker mobiliteit voor de Vlaamse koepel van mobiliteitsorganisaties.

Marechal zegt dat hij erover wil waken dat JONGCD&V niet afwijkt van de christendemocratische lijn. "We moeten de problemen aanpakken van de jonge generaties, die niet de rekening van de vergrijzing voorgeschoteld mogen krijgen. Ook een verregaande staatshervorming is belangrijk om de welvaart van de Vlaamse jongeren te blijven verzekeren", stelde de kersverse jongerenvoorzitter nog. (belga/lpb)

Wie doet er mee ?

Eric Defoort in De Standaard: 'De VVB is de Kerk niet'.

Eric Defoort 12-02-2009

In De Standaard stelde Marc Reynebeau dat de VVB ter wille van de eenheid ('godsvrede')'moreel' zou inleverenn, o.m. door haar houding tegenover Vlaams Belang. Dat Reynebeau, die onder meer citeert uit de projecttekst van de VVB, zijn beschouwing koppelt aan een gedachtengang over de negationistische bisschop Williamson, maakt het stuk bijzonder interessant. Eric Defoort regeageert in een opiniestuk in dezelfde krant: bij de VVB overheerst niet één strekking, maar pluraliteit. Meteen zet hij de toon voor de prioriteit in de verkiezingscampagne van de Vlaamse Volksbeweging: 'Ik kies voor Vlaanderen'. Enkel als hieraan prioriteit wordt gegeven, geraken we af van het B-pad dat telkens opnieuw leidt tot hallucinante cultureel-maatschappelijke, politieke, en sociaal-economische frustraties. (JVdC)

Hieronder de integrale tekst van het opiniestuk van de voorzitter van de VVB. Als bijlage het stuk van Marc Reynbeau in De Standaard.

"De Vlaamse Volksbeweging is de kerk niet" (DS, 12 feb. 2009)

In 'Eenheid in geest' (DS 10 februari) schrijft Marc Reynebeau dat Benedictus XVI 'niet zwaar tilde' aan het negationisme van Richard Williamson omdat er voor die paus 'iets op het spel stond dat hij hoger inschatte: de eenheid binnen de kerk'. Zoals zovelen in Vlaanderen, al dan niet katholiek, keek ik niet verbaasd maar wel verontwaardigd toe hoe het Vaticaan die Williamson er niet onmiddellijk weer uitgooide. Reynebeau ziet in het gebeuren een illustratie van de bereidheid om, ter wille van de eenheid, een hoge prijs te betalen door het opgeven van 'morele helderheid'.

Vanuit zijn kerkelijke casus - met Benedictus en Williamson in de hoofdrollen - trekt Reynebeau een lijn door naar de Vlaamse Beweging. Hij blijft hiervoor doodgewoon bij de problematiek van eenheidsstreven gekoppelde aan morele abdicatie. Hij start niet onterecht bij het concept 'godsvrede'. Dat begrip stamt uit de 19de eeuw en de Vlaams-nationalisten die zich onmiddellijk na de Eerste Wereldoorlog in de Frontpartij verenigden, hanteerden het in een poging om de levensbeschouwelijke verschillen (hoofdzakelijk tussen katholiciteit en vrijzinnigheid) in de politieke praktijk te overstijgen. Uiteraard heeft die 'godsvrede' in dit eerste decennium van de 21ste eeuw een bredere inhoud dan de strikt levensbeschouwelijke van weleer.

En hier komt Reynebeau dan, via de Vlaamse Beweging, terecht bij de pressiegroep Vlaamse Volksbeweging die, ter wille van de eenheid, bereid zou zijn om moreel in te leveren. Hij steunt zich om dat te onderbouwen op de houding van de VVB tegenover de politieke partij Vlaams Belang. Een deeltje van één zin uit een basistekst van de VVB volstaat om dat te illustreren: ze 'kan niet aanvaarden dat democratisch gelegitimeerde stromingen binnen Vlaanderen worden genegeerd'. En of.

Het zinsdeeltje dat Reynebeau citeert, komt uit een paragraaf in een tekst die het VVB-beleid grondvest en die in een algemene vergadering van juni 2008 met een grote meerderheid werd goedgekeurd. Als men het geciteerde deeltje in die context plaatst, snapt men de ware draagwijdte ervan: 'Essentieel voor het VVB-project is het pluralisme. Dat betekent concreet dat de VVB geen exclusieve banden onderhoudt met politieke partijen of ideologische stromingen aan de rechter- of linkerzijde Enerzijds kan de VVB niet aanvaarden dat de democratisch gelegitimeerde stromingen binnen Vlaanderen worden genegeerd, anderzijds mag het VVB-project op geen enkele manier gekoppeld worden aan één ideologisch project. Het is de opdracht van de Vlaamse bevolking om inhoudelijk politieke keuzes te maken en niet van de VVB...'

Reynebeau herhaalt steeds weer 'dat het streven naar eenheid niet neutraal is', dat 'eenheid maar zelden louter formeel en dus "onschuldig" of neutraal kan zijn'. Met dat 'zelden' laat hij wel een mogelijkheid open. Die mogelijkheid wordt waargemaakt door de VVB, die allesbehalve een Kerk is. Ze is niets minder, maar ook niets meer dan een samenwerkingsverband ad hoc met slechts één opzet: de realisatie van een volwaardig staatsburgerschap in Europa.

Dat eenheid volgens Reynbeau 'essentiële meningsverschillen dreigt te verstikken' gaat dus niet op voor de VVB. We weten van elkaar dat we er onderling - buiten ons samenwerkingsverband gericht op die ene staatkundige optie - bijwijlen zeer uiteenlopende en soms zelfs haaks op elkaar staande meningen op na houden over belangrijke sociale, ethische, economische, culturele, filosofische aangelegenheden

Voor de VVB moeten die verschillen alles behalve 'versluierd worden', zoals het in Reynebeaus woordgebruik heet. Integendeel. Binnen een parlementaire democratie kunnen we rustig onder elkaar van mening verschillen en - wanneer we het vanuit een moreel of enig ander oogpunt nodig achten - zelfs als harde tegenstanders van elkaar optreden.

Eric Defoort is voorzitter van de VVB.

Bijlage

(35 Kb)

Zou ik het zeggen ?
Ik word er zeventig vandaag.
En daar ben ik blij mee,maar het is ook het begin van het einde.
---------------------------------------------------------------------------

Protest tegen woorbreuk groeit binnen CD&V

Jan Van de Casteele 09-02-2009

Drie CD&V-burgemeesters pikken het niet dat hun partij haar beloftes breekt. Van volwaardige bevoegdheden, van ander en beter bestuur voor Vlaanderen is geen sprake. Federale machtsdeelname leidde tot woordbreuk: geen kartel meer, geen staatshervorming, geen geloofwaardigheid, wél onderhandelen over BHV. De burgemeesters hebben kritiek op de ‘berusting’ en de oproep van de partijleiders om gedwee de leiding te volgen. ‘Inmiddels ontspoort het budget, is goed bestuur ver te zoeken, wordt de staatshervorming op de lange baan geschoven, gaat men over B-H-V dan toch onderhandelen’, aldus Huub Broers (Voeren), Hendrik Verbrugge (Alken) en Dirk Brankaer (Overijse). Hun belangrijkste boodschap is dat aan de basis het kartel wél standhoudt. Hieronder de integrale tekst uit De Standaard (9 feb.)

Vergeet Vlaanderen niet

Drie CD&V-burgemeesters maken zich zorgen over het vervagen van de Vlaamse idealen binnen hun partij. Ze missen het kartel met N-VA en maken zich zorgen over de komende verkiezingen, want 'je kunt toch niet al je beloftes breken en daarna zeggen dat je ze deze keer wél zult houden'.

Vijf jaar geleden, op 14 februari 2004, kondigden CD&V en N-VA hun kartel aan. Het Vlaams alternatief was geboren: een krachtige politieke formatie die zou spreken voor het algemeen belang van zes miljoen Vlamingen. En die dus meer en volwaardige bevoegdheden zou bewerkstelligen voor Vlaanderen. Maar die ook zou zorgen voor een ander en beter bestuur.

Het kartel volbracht zijn eerste opdracht in 2004 door een sterke Vlaamse regering op de been te brengen. De tweede opdracht was om via een grote staatshervorming eindelijk institutioneel en financieel orde op zaken te stellen. De hernieuwde machtsdeelname op het federale niveau, leidde CD&V echter langzaam maar zeker weg van deze belangrijke, eigenlijk essentiële, doelstelling.

De gevolgen daarvan zijn vandaag zeer pijnlijk: geen kartel meer, geen staatshervorming (noch enig vooruitzicht in dat verband), geen splitsing van B-H-V, een weinig inspirerende noodregering, een dieptepunt qua geloofwaardigheid.

De reactie van de CD&V-partijtop is er een van berusting. De boodschap aan de militanten: 'steun en volg de leiders', zij zullen wel weten hoe en waarom. 'Op die manier kunnen we ook in juni winnen', schrijft Yves Leterme aan elke CD&V-mandataris.

Hoe dan, met welke doelstellingen en met welke geloofwaardigheid? Je kunt toch niet eerst al je beloftes overboord gooien en vervolgens zeggen dat we onze beloftes volgende keer wél zullen houden?

Het kartel was een middel, geen doel. Het doel was de realisatie van het kartelprogramma. Voor ons blijft dat ook zo. Immers, is het toeval dat het kartel bijna nergens op lokaal vlak werd opgeheven? Is het geen teken dat velen aan de basis blijven geloven in dat kartelprogramma, in elkaar en in de samenwerking met elkaar?

Inmiddels ontspoort het budget, is goed bestuur ver te zoeken, wordt de staatshervorming op de lange baan geschoven, gaat men over B-H-V dan toch onderhandelen en staan de zowel CD&V als Open VLD te kijken naar de allesverlammende oorlog tussen de MR en de PS.
Alleen de N-VA gaat nog voor de realisatie van het kartelprogramma in woord en daad. Wij menen dat deze partij daarvoor beloond mag worden.

Daarom dit signaal van grote bezorgdheid. Wij willen van onderuit, als lokale mandatarissen, uiting geven aan het vertrouwen dat op lokaal vlak nog steeds bestaat tussen CD&V en N-VA. Omdat de geest en het programma van het kartel verre van dood zijn. Dat is onze oprechte hoop
.
Huub Broers, burgemeester van Voeren, Hendrik Verbrugge, burgemeester van Alken, en Dirk Brankaer, burgemeester van Overijse.

Het begin van de start van :Ik kies voor VLAANDEREN.