Het werk van de V.V.B

Het werk van een drukkingsgroep
Guido Moons 21-10-2010
|
Met een stuitende hoogmoed (of is het overmoed?) veegden de Franstalige politici de nota van de koninklijk verduidelijker van tafel. De tekst was amper bezorgd of Di Rupo wist al dat de verfoeilijke Bart De Wever het slecht voor heeft met Wallonië, Brussel én België. Zo, dat weten we dan weer. De kloof tussen noord en zuid is inderdaad méér dan intergalactisch zoals prof. Herman Matthijs het in het duidingsprogramma Terzake gevat verwoordde. Het is duidelijk dat een vergelijk tussen Vlamingen en Franstaligen nu verder weg is dan ooit; dat vergelijk zoeken is zoeken naar de kwadratuur van de cirkel. De VVB stelt vast dat de N-VA in het zoeken naar een eerlijk compromis tot op het eigen tandvlees is gegaan. Méér zelfs: met deze tekst kwam er bloed uit het tandvlees. Een prijs betalen voor B-H-V; onvoorwaardelijk geld pompen in Brussel en stappen zetten naar volwaardige drieledigheid; slechts marginale deeltjes van de sociale zekerheid splitsen ... het zijn slechts enkele voorbeelden uit de nota die voor de VVB ver af liggen van de uitgangspunten van vóór de verkiezingen. Maar zelfs die verregaande tegemoetkomendheid kon niet baten en stootte op een arrogant ‘non’. De zaak is zo klaar als een klontje: het Belgische federale consensusmodel werkt niet meer! En nu?
De VVB werkt als volwaardige politieke drukkingsgroep voort op basis van volgend uitgangspunt. Via de jongste opiniepeiling van De Standaard en de VRT kon men vaststellen dat ongeveer 20 % van de kiezers in Vlaanderen zweren bij het unitaire België en evenveel zijn voorstanders van een onafhankelijk Vlaanderen. Een groep van ongeveer 20 % vormt een amalgaam van mensen die zeggen niet te weten waar het met dit land naartoe moet, pleiten voor een federale staat met meer centrale bevoegdheden of kiezen voor het huidige federale model. Daartussen zit een groep van zowat 40 % die België niet noodzakelijk weg wil maar toch vooral pleitbezorgers zijn voor méér bevoegdheden naar Vlaanderen. Deze groep zal bepalen welke richting het uit gaat. Het is deze groep waarvan de VVB in de toekomst werk moet maken. Immers, gaan deze mensen zomaar de oekazenpolitiek van Di Rupo en consoorten blijven slikken, gaan ze ‘stoemelings’ de huidige Belgische impasse blijven ondergaan en zien hoe Vlaanderen ondertussen op sociaal-economisch vlak de noodzakelijke hefbomen moet ontberen? De VVB moet de komende dagen en weken in haar boodschap de nodige degelijke en sluitende argumenten aanbrengen om dit belangrijk segment van de Vlaamse bevolking te overtuigen van het feit dat Vlaanderen pas kan overleven als het de status krijgt van een onafhankelijke Vlaamse natie in het Europa van morgen. Dat is ook een belangrijke taak voor de VVB als politieke drukkingsgroep, naast de waakhond te zijn op het politieke toneel in Vlaanderen. Genoeg gezocht naar het onmogelijk Belgisch compromis dat toch enkel door de Vlamingen wordt betaald. Nu volop de argumenten aanbrengen voor een plan B, of neen, liever voor het volwaardige plan V. Lees daarom Doorbraak, raadpleeg op de computer Tussendoor en Doorbraak-TV (op www.doorbraak.org) en stuur alles als de gesmeerde bliksem door naar kennissen en vrienden die bereid zijn de VVB-argumenten op zijn minst ernstig te overwegen. Doen!!!












