Meestal zitten sneeuw en ijs bij elkaar
Ze jagen in hun jaargetijde over land en water
met kapriolen en onverbiddelijkheid
ze haken in elkaar als kwetterende mussen
ze zitten elkaar op de hielen
geven zich nooit gewonnen
zolang de nulwaarden regeren

van het potentieel gevaar
dat ze zelf in hun hoofd dragen
kennen ze geen kwaad

van het betoverende spel
met lucht en water
de schoonheid en weerspiegeling
die ze scheppen in een landschappen
hebben ze geen benul.

ze zijn er gewoonweg
als te aanschouwen fenomeen


Ingrid Lenaerts

Meestal zitten sneeuw en ijs bij elkaar
Ze jagen in hun jaargetijde over land en water
met kapriolen en onverbiddelijkheid
ze haken in elkaar als kwetterende mussen
ze zitten elkaar op de hielen
geven zich nooit gewonnen
zolang de nulwaarden regeren

van het potentieel gevaar
dat ze zelf in hun hoofd dragen
kennen ze geen kwaad

van het betoverende spel
met lucht en water
de schoonheid en weerspiegeling
die ze scheppen in een landschappen
hebben ze geen benul.

ze zijn er gewoonweg
als te aanschouwen fenomeen


Ingrid Lenaerts

Meestal zitten sneeuw en ijs bij elkaar
Ze jagen in hun jaargetijde over land en water
met kapriolen en onverbiddelijkheid
ze haken in elkaar als kwetterende mussen
ze zitten elkaar op de hielen  
geven zich nooit gewonnen
zolang de nulwaarden regeren

van het potentieel gevaar
dat ze zelf in hun hoofd dragen
kennen ze geen kwaad

van het betoverende spel
met lucht en water
de schoonheid en weerspiegeling
die ze scheppen  in een landschappen
hebben ze geen benul.

ze zijn er gewoonweg
als te aanschouwen fenomeen


Ingrid Lenaerts

We wachten op het laatste uur
aansluitend op het eerste van een ander jaar
we vieren en we sieren
de dagen met goede voornemens
wensen van de beste soorten
als een voorbeeld van deugd
en puur verlangen.
Er wordt schuimwijn gekraakt
geklonken onde de klok van twaalf
gevierd tot de vroeg uurtjes
op weer een jaartje meer.

Ingrid Lenaerts

In drommen jagen horden
verdringen elkaar voor de deur
liefst zodicht mogelijk
op de gekste uren
om het eerst
te veroveren
zoals kapers op de kust
het begeerde ding
afgeprijsde begeerte.

In drommen jagen horden zichzelf voorbij 
hun koopdrang 
draagt grote ogen 
heeft een grote mond 
met de smaak van bezit
ontziet niet
maar eist alles op
tot oneindig.

Ingrid Lenaerts 

In vaal blauwe lucht
scheren meeuwen luid schreeuwend
door het morenlicht

Ingrid Lenaerts

Het burentuintje ligt na te denken
in de schrale zon van eindejaar
hoe kaal zijn buik erbij ligt
tussen de triestige kabouters
die doelloos vissen zonder vijver
die hun lantaarn uit de hand verdween
verweesd staan de afgebladerde beeldjes erbij
het stenen konijnen is zo goed als blind
de kikker oogt nog het gezondst
onder het groene mos op zijn kop.
Af en toe bezoeken vogels
het bontet uingezelschap
ze kwetteren er honderduit
tot hun vliegdrift hen weer duwt
de hoge lucht in
zij het verlaten tuintje vaarwel zeggen.
tot bij een volgende passage,
"dag burentuintje."

Ingrid Lenaerts

In de wintertuin
ritsen twee veldmuizen weg
op zoek naar voedsel

de grote huiskat
springt hen listig achterna
mist echter haar prooi

de tuin slaapt weer in 
in de schrale bleke zon 
tegen deemstering  
 

Ingrid Lenaerts

Naar de stad met het kloppend hart
van een ruim historisch verleden
waar ik ooit mocht rondlopen  aan de hand
van meerdere ooms en tantes
waar ik kon schoollopen  van morgen tot avond
waar ik bang was voor de beer aan de ketting
waar ik de witte sokken ruilde
voor een grijze look van ernst
die ik als een gewicht op mijn jeugd voelde

waar ik de maagd van Vlaanderen zag
haar immiteerde in haar bezwering
Naar de stad met het kloppend hart
dat haar binnenstad afbrak
en nu er als een maandlandschap bijligt
wachtend op een groots project
die haar rivier een andere wending gaf
en een illusie armer
geen echte zuiderse bestemming te zijn.
die ondanks haar zielsverandering
mijn bakermat is en blijft
die ik niet verloochen
waar ik me nog kan wentelen in haar erfenis
waarvan ik hou.

Ingrid Lenaerts

Alsof dit deel van de wereld
zich afzonderde voor de tijd
dit deel is hier in mijn vizier
de kamer in schemerdonker
de oude klok die vijf uur tikt
de kachel die brandt
de ekster in een kale appelboom
Mie, de gans die naar stal waggelt
en ik die voor me uitstaar

Straks wordt dit deel weer aangehecht
en draaien we op volle toeren verder 
de kerstboom streelt het oog
de liederenboekjes liggen klaar
straks zingen we uit volle borst
de kerstdagen in 
voor vrede en mensen van goede wil.

Ingrid Lenaerts