Uiterst stil en met traagheid
als een gezegende leeftijd wijsheid
op de punten van hun tenen
dwarrelen sneeuwvlokken
om hun as de salto's en capriolen
in de violette avondlucht
ze vleien zich op aarde neer
met een zachte buiklanding
en bedekken elkaar
als het witte dak op aarde
heel zacht en zo zuiver

Ingrid Lenaerts

Stroop kleeft aan haar woord
op valse noten kweelt ze 
laf haar hoogverraad

Zout in de wonden
ze geniepig uitdiepen
een vaargeul verdriet

Ingrid Lenaerts

Zij kijkt als een maandag
door het raam
ze zucht 
lage wolken zonder identiteit
schieten haastig door
zonder verwijlen

Natte bomen treuren
het tuinhuisje rilt
een dag met wind en regen
om gauw te vergeten

Ingrid Lenaerts

Begrip in haar hoofd
van getallen 
van actie
van emotie
en van een algehele reutemeteute

brug tussen aanwezigheid en afscheid
heden en voorbij
waartussen zij laveert
ongrijpbaar
tikkende bom
bovenop het mysterie
waar zij leerde mee leven

tijd hebben
of geen tijd hebben
Verknechting van een mens
aan eigen creatie.

Ingrid Lenaerts

Ze heeft alles met zich  mee,
de ware bofkont zo noemen we haar

Van moeder natuur haar mooie lijf
een geschenk ten allen kante

ze blaakt van  ware gezondheid
kan lopen kan zwemmen

fietsen en wandelen als de beste
ze is zacht lief en innemend

ze heeft verstand  in de bovenkamer
dat ze dan ook met rede gebruikt

is wel geen speelgoed voor Jan Plezier
laat zich niet in het ootje nemen

Durft haar tanden laten zien
ze staat haar mannetje waar het moet.

Mannen kijken naar haar op
laten zich charmeren door haar gratie

maar ze zal niet wijken voor het avontuur
ze weet alles in banden te houden

het echte evenwicht op de levensbalk
Wat een bofkont is die meid!

Ingrid  Lenaerts

Ik ben niet geboren voor de grote oorlog

Het schrikt me af tot in de diepten van

Mijn lijf dat beeft bij zwart geweld rook

Wapens op de schouders van de held

Die verward zijn gedachten ordent en

Dan zijn wonden likt als een geslagen hond

Bij het thuisfront en motoren hoort die er

Niet zijn maar zijn ziel aan stukken rijt

Die voor het vaderland door de modder

Kroop de botten van de macht likte

Omdat hij moest want de plicht zat hem

In de nek voor de lieve centen zijn leven.

Ingrid Lenaerts

Jij bent mijn mascotte van elk moment

overal sleep ik je mee door de tijd

je bent gepind op mijn netvlies zelfs

gebrand in mijn hoofd als een tatoeage

gechipt in mijn volle verstand kom je

tot leven als gewoon dansen van geluk

de zorgen aan de kant in de zon

zit je me op de huid altijd mijn lief

proef van je lippen de zoute smaak

die de zee mij aanspoelt na afscheid

van de herinnering dragen me de dagen

het verlangen naar je thuiskomst.

Ingrid Lenaerts

Een heldere lucht
een  sterrenhemel schittert
slechts hemelse rust

Plots een rode schicht
sterrenregens spetteren
 lichtbakens bij nacht

Ingrid Lenaerts

Achter een grote herinnering zat ze aan
bevlogen zoals een bezige bij

diepte ze uit alle koffers weemoed
en geneugten vervlogen heerlijkheden

Zij vond geen replica van het verleden
noch adem noch kleur noch tekst

Ze zat voor de lege doos van de tijd
die alles had opgeslokt 

zelfs die laatste liefde
die zij nooit vergeten kon.