Naar de inhoud

Gedichten Ingrid Lenaerts

een keuze uit...

Archief

De zon wandelt door het gras
vertelt niet waar ze al dagen bleef
toen ze ons ee zaam achterliet
zonder enig licht
Ze heeft ook niet minst verantwoordelijkheid
om zo maar plots weer op te dagen
dan weer te vertrekken zonder enig bericht
Ze probeert de lente aan te wakkeren
dan doet ze het goed , dan alweer minder
Wellicht wordt ze nooit volwassen
en blijft ze de grillige meester
Haar almacht bindt ons voor altijd

Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 22:34 Reageer op dit bericht

brouwsel

Verwarrend en chaotisch
hoe je in stroomversnellingen drijft
je wil je vasthouden aan struiken
langs de oever waar je aanspoelt
maar ook dat zou je nog lossen
door de rampspoed der dingen
de golfslag van het wilde water
dat dwingt om te zwemmen
of kopje onder te gaan.

Waar blijft dan het poëtisch moment
wanneer je vecht tegen de wereld en zijn kuren
in mijn hoofd nog de overlevingsdrang
dat we verder doen
en een lange neus maken
tegen alle nukken
ondanks een partijtje snotteren.

Poëzie is de medecijn die k wil distilleren
lepel per lepel.
Daarom brouw ik ze elke dag.

Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 22:32 Reageer op dit bericht

stroming

Tegen de bergrivier op
bij het  stroomverval der vinnigheid
zwemt een forel kringelend
in het kristalheldere water

Hij buitelt als een spelend kind
hapt naar zuurstof om te korten
vervolgt dan ongestoord zijn weg
vecht als dappere vis
om zijn bestaan te bestendigen
op zijn hoede voor de visser

Ingrid Lenaerts


Geschreven door Ingridstanella om 22:41 Reageer op dit bericht

ezels

De ezels van boer Prutsen
vergrauwen van eenzaamheid
in een  wei vol modder
in dit zompig voorjaar
Ze zijn met z'n vijven
spitsen hun lange oren
wanneer de treinen voorbij denderen
boven op de spoorwegberm
Ze balken zieltogend
als verroeste pompen
die aangezwengeld worden
Uit hun ezelsogen
slechts verslagenheid

Ingrid Lenaerts

Geschreven door Ingridstanella om 22:33 Reageer op dit bericht

onderhuids

Onderhuids zit de pijn  
aan de rand bij verborgen verdriet
dat vaak komt bovendrijven
zoals olie op water
het kruipt op kousenvoeten
door je lijf
dat je verraadt als een Judas
die zijn meester verkoopt
maar je blijft vechten 
met het zwaard
der rechtvaardige engelen 
om je behoud
je recht op goede dagen.

Ingrid Lenaerts
 

Geschreven door Ingridstanella om 22:06 Reageer op dit bericht

avond

Hij roept haar de avond in
heel onverwachts kijkt zij
achterom de verleiding
wit als krijt tollend haar hoofd
als een kermismolen
een bonkend hart en hazengedachten
jaren opgeborgen emotie
ontsappen uit diepe kelders
Gejuich? Waarom?
vluchtroute naar een ander landschap.

Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 21:43 Reageer op dit bericht

Meer van Gedichten Ingrid Lenaerts

↑ Terug naar de berichten