Naar de inhoud

Gedichten Ingrid Lenaerts

een keuze uit...
akke.beakke.be

Archief

appels op zolder

op zoek naar winterappels
zoals van oudsher op zolder gestapeld
verkwijn ik in dwergformaat van weemoed
wanneer ik nu de goudrenetten
met hun gerimpelde goudgelige schil zie liggen

Ze zijn het stilleven uit mijn jeugd 
dat me op deze zondagmorgen te binnenschiet
in het jonge licht van deze morgen.
terwijl de stofdeeltjes dansen in het licht.

Ingrid Lenaerts
 
Geschreven door Ingridstanella om 10:45 Reageer op dit bericht

gekromd

Gekromd zoals een oude treurwilg
die over de waterplas heen
zijn doen en laten spreidt
zo ook overschouwt mijn vader
zoals hij denkt
gekromd een leven van kwel en kommer
dat hij op hoge leeftijd als een film
voorbij laat schuiven

Hij woont als een kluizenaar
in zijn gedachten.
Wij hebben geen toegang meer
tot zijn horizonten
Wij zijn de vreemdelingen
in zijn afgesloten wereld.


Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 10:39 Reageer op dit bericht

wie zou?

Er was geen held die op me wachtte
er was geen schaap dat ik troosten kon
ik was alleen een deel van een meute
die mekaar voorbij raasde in schemerdonker
de wind porde ons in de rug
er was geen weg terug
verstikt in het alleen-zijn
deed ik de gekste kuren
wie zou me dan wel opmerken ?

Een hond op  doortocht
twee katten in bronstig spel
gunden me zelfs nog geen aandacht
Ik ben mezelf maar gaan troosten
met een nieuwe dag en een ander stilte
bij zonsopgang


Ingrid Lenaerts

Geschreven door Ingridstanella om 09:39 Reageer op dit bericht

Meer van Gedichten Ingrid Lenaerts

↑ Terug naar de berichten