Archief

Laat mij in trance even deinen
in een heel klein sloepje op de blauwe zee
waar ik het water stil hoor klateren
en de wind, die neemt mijn tranen mee

Ik hoor de meeuwen heel schel krijsen
ze grijpen mijn mijmeringen stevig vast
en de wolkenzee heel hoog daarboven
bevrijdt mij van mijn piekerlast

Pallieterlijk zweef ik door het leven
Carpe Diem werd mijn levensdoel
maar als ik alleen ben en het stil is
dan krijg ik soms zo'n wee gevoel

Ik ga zowat zingend door het leven
wil niks meer weten van die dagelijkse pijn
maar als een kind kan ik zitten grienen
als mijn kleine meid speelt in de zonneschijn

Om die dikke knuffel van mijn dochters
om die stevige klapzoen van mijn man
om het leven en zijn magistrale schoonheid
maar vooral omdat ik opnieuw 'hopen' kan

                           ©

Ik pak wat van 't wit
van een donzig sneeuwtapijt
en vraag die stralende lentelucht
wat van haar blauw,
misschien wil die boom ook nog wel
één van z'n groene blaadjes kwijt
of schraap ik zowaar nog een ietsje
zilver van de morgendauw

Graag pluk ik een fluwelen blaadje
uit de knop van een rode roos
voorzichtig hunker ik naar 't goud
van die felle zomerzon
daarbij nog een pluisje van de
paardebloem, heel vluchtig en broos
dan iets van 't flinterdunne uit het web
dat de spin zojuist spon

Nu nog wat roze van de appelbloesem 
plus 't gele van de boterbloem,
het purper van een viooltje
het grijs van een fikse regenbui,
wat honing van het bijtje met haar
zalig gonzend gezoem,
het heerlijke gevoel dat je hebt
in een zelfgebreide trui

Het zwart van de nacht voeg ik
er noodgedwongen aan toe,
evenals een ietsie-pietsie
van de kilte van 't ijs,
want eens zal 't er toch moeten
van komen als wij allemaal moe
maar hopelijk heel tevreden
beginnen aan onze allerlaatste reis

©

Het moet een engel zijn geweest
die jou even innig kuste
of was het God zelf misschien
die jou schiep met zijn vaderlijke hand
nooit gedacht dat hij mijn allergrootste wens
zomaar ineens vervulde
maar toen jij geboren werd
verloor ik echt heel eventjes mijn verstand.

Terwijl het frele zonlicht je haartjes toetst
lig je sluimerend te dromen
en ineens besef ik hoeveel rijkdom
er nu in mijn hele grote handen ligt
nooit gedacht dat ik nog eens
zo intens verliefd kon worden
lieve Yentl, roze-rode kussemondje,
jij hebt vandaag een mirakel verricht!


©

ã

Dat het antwoord op zovele vragen
zou bevestigen dat waar geluk zit
verborgen in een kostbaar glazen
schrijn

Dan noopt het mij om te gewagen
van een illusie, een echte utopie
een leven vol euforie is enkel schone
schijn

ã

Ó

De lucht zo hemelsblauw en meer
nog dan de allermooiste droom
spiegelt zich in het wemelende
water waar in een boot een paartje
heerlijk stoeit zonder de minste schroom

Verkneukelend sop in beide handen
graai ik in het drijvend eendenkroos
duizendenden gensters zonlicht door
de bomen doen me smelten nu weet
ik weer waarom ik voor dit plekje koos

©