Archief

©

De lucht in heel fel kobaltblauw
een rood palet van gouden bladeren
en ritseldreven in de najaarzon
je voelt de herfst nu heel snel naderen

Humusgrond geurt sompig nat
vol zwammen die ook op stronken kleven
de zilverdraden van een spinnenweb
trillen je bruisend weer tot leven

Een zwarte vogel kriskrast luid
wil rakelings langs de basten scheren
de wilde varens krullen groenig bruin
oktober zal weer triomferen

©

Ik heb de stilte in mij
plots verankerd
niet meer niet minder
doodgewoon
luister naar hart in tonen
ritmiek in lichaam
dat ik zolang bewoon

 ©

Ontrafel geen ochtendgloren
geen nevelslierten of wat
morgendauw, geen intens
genieten en de vaak gebruikte
woorden dat ik zoveel van je hou

Geniet van versgeperste sinas
van de zoekgeraakte kruimels op
ons veel te grote bed, van de
verkreukte lakens of de koffie die ik
voor jou heb klaargezet

Kijk naar het wolkje melk, het vermengt zich
met het heerlijk geurend vocht
de ochtend klaart zo gul zo gretig
dat zelfs de vuile ruiten doen beseffen
dit is het nu wat ik al altijd zocht

©

Misschien was ik een ongeremd
verlangen, een plagerig spel
van ongekende rust
een burcht vol wellust, vol
sprankel en geheel verhangen
aan jouw ware liefde die
alle zinnen blust

Werd ik geleidelijk aan de vrucht
van mijn vergeten idealen,
de puzzel die nooit helemaal
werd afgemaakt, vol
beeldspraak maar geheel bevangen
door wat rancune misschien van me
heeft gemaakt

Veel verder kijk ik dan de engheid
van doemdenkers, roddelmensen
hun verlorenheid is zeker niet
aan mij besteed, vol
passie zuig ik me met intens verlangen
met het zalig gevoel vol dat pure
liefde heet

©

Vlagen natte koele briezen

jagen onder je winterjas

pleuren dartelfrisse vonkjes

watersneeuw en hagelslag

plestende op de tinkelruiten

en je spettert in de diepste plas

Vlagen natte koele briezen
jagen onder je winterjas
pleuren dartelfrisse vonkjes
watersneeuw en hagelslag
pletsend op de tinkelruiten
en je spettert in de diepste plas

                       ©

Hij is voor haar een lentebries,
een ochtend vol geluk,
een regenbui
heel koel en fris
een vogel op zijn vlucht

Zij is voor hem
een ranke roos,
een zoete rode wijn,
een aangenaam oord
heel warm en knus
waar het goed is thuis te zijn

Samen zijn zij telkens weer
dat hele hechte paar
dat 't zonlicht draagt,
de regen torst
en elke dag opnieuw
wil leven met elkaar

Hij is voor haar
niet de bejaarde man
die al d'anderen in hem zien,
met kwaaltjes hier
en pijntjes daar,
en slechtziend bovendien

Zij is voor hem niet oud en grijs,
maar even mooi als toen,
al kwam er tussen 't goud
al heel wat grijs,
dat vervaagt hij met een zoen

Als zij zich 's avonds
naast hem vlijt,
en zacht z'n handen streelt
dan voel je enkel 't groot geluk
dat zij altijd samen hebben gedeeld

©

Achter de nevelsluiers in het wolkendek
verschuilt zich soms een kleine ster
te schuchter om vaak op te lichten
lijkt ze van ons verwijderd, mijlenver

Timide gluurt ze langs het maantje
naar al wat er zich hier op aard bevindt
zo verdrietig door haar oeverloze zorgen
denkt het dat niemand haar aardig vindt

Maar schitter toch, mijn lieve sterretje
toon dat je aan die grote hemel pronkt
verlicht de angstige wereld met je warmte
zo fel dat je kleine hart van vreugde bonkt

Vergeet je zorgen, gooi ze achter de wolken
baadt ons allen in een gouden licht
weef je stralen ragfijn langs de nevelslierten
strààl en strààl, beschouw het als je plicht!

                           ©

Ik zou toch zo graag eens echt heel even
in de schoenen staan van Sint en Piet
niets doen dan enkel te 'geven'
kijken op een euro hoefde ik dan niet

Ik zie dan enkel maar stralende gezichtjes
ieder kind kijkt vol ontzag naar mij
ik word vertroeteld met zelfgemaakte gedichtjes
zelfs de oudsten voelen zich toch ook nog blij

Uit mijn jute zak haal ik fantastische geschenken
wie ik niet kan velen, die schrijf in in m’n boek

Zo dat al wie wat krijgen wil, mij zal gedenken
met een wortel voor mijn schimmel en voor mij wat koek

Ik hoef dan echt niet hard te zwoegen
enkele maanden in de winter lossen zo veel op
in de zomer zit ik gewoon tot ieders genoegen
in Spanje lekker te zonnen zonder mijter op mijn kop

Want 't moet toch ideaal zijn om als kinderheld te fungeren
bewonderd te worden door groot, maar vooral door klein
dankzij die hoge leeftijd niet te veel hoeven te presteren
elk jaar weer zoiets als een superman te zijn

Toch zou het mij ook altijd weer vreselijk veel pijn doen
om dat hele grote verschil te zien tussen arm en rijk
zelfs al zetten sommigen een geheel versleten schoen
daarvoor brengt ook mijn zak 'geen zoden aan de dijk'

Neen, 't is maar best dan ik niet te veel ga dromen
van die gulle Sinterklaas en die leuke Zwarte Piet
mijn eigen gratis weggeeftijd zal heus nooit komen
want die superzak vol speelgoed bezit ik zeker niet!

                           ©