GEMIJMER

Als de avond valt, dan wordt het stil

Men zegt niet veel en het hart wordt kil

De dag was er één zoals alle andere

En met de jaren zal dat niet veranderen

Met de jaren ? Misschien met de dagen.

Gisteren en daarvoor zijn al aan het vervagen

Aan het verleden hecht men echt geen belang

En uit verveling praat men tegen het behang

Een mens alleen heeft alleen nog rust

Wat men vroeger wilde, is nu uitgeblust

Menigeen verliest langzaam zijn zinnen

En niemand wil nog opnieuw beginnen

Men denkt niet meer, zeker niet aan morgen

Het is triest, men heeft zelfs geen grote zorgen

De kinderen leiden hun eigen onbekende leven

Men weet niet of ze nog echt om jou geven

En zo eindigt de avond van deze eindeloze dag

Men hoopt toch dat men morgen ook nog leven mag

En morgen staat men op vòòr dag en dauw

Het enige geluid dat men hoort, is een kattenmiauw

En toch is het leven nog het leven waard

Al is het maar voor de jaarlijkse verjaardagstaart

Die dag hebben je erfgenamen nooit vergeten

Met jouw geld zullen zij nog vele taarten eten

Jefken

07.08.2010

RESPECT

Een man van stand bracht mij ietwat overstuur

Hij omschreef mijn gedichtjes als “toiletliteratuur”

Misschien is dit eigen aan een man van stand

En heeft die man een bedreven literaire hand

Van die man heb ik echter nog niets gelezen

En dus heeft die heer voor mij nog niets bewezen

Zelf schrijf ik gedichtjes voor mijn plezier

En dus kan je er nog eentje lezen hier

Ik zie mezelf dus niet als een groot poëet

Maar ik schrijf nooit over wat ik niet weet

En ben ik voor die man van stand veel te licht

Dan schrijft hij zelf maar eens een mooi gedicht

Nu wacht ik af wat er gaat gebeuren

Of die vent mijn dag gaat kleuren

Eens zien hoe die vent echt is gebekt

Misschien hoorde hij nooit van het woord “respect”

Jozef

05.08.2010

DE NIEUWE PIL

Een erge hedendaagse kwaal is eenzaamheid

Een ziekte die zich meer en meer verspreid

Ondanks technische middelen van communicatie

Zijn er steeds meer mensen in diepe isolatie

Men heeft geen vrienden en men kent de buren niet

Men heeft TV , maar men weet niet wat men ziet

Er is geen tijd noch ruimte voor een goed gesprek

Men staart voor zich uit vanop zijn eigen eenzame stek

Wat baat het nog om met anderen te praten

Men antwoordt niet, men zucht ietwat gelaten

En op den duur zwijgt dan iedereen

En eenzaamheid maakt van het hart een steen

Spoedig komt de pil tegen die stille eenzaamheid

De medische wereld haalt hieruit dan zijn profijt

Velen zullen dan deze stomme pillen slikken

En in georganiseerde eenzaamheid verstikken

Jefken

31.08.2010

DE TOEGANGSCODE

Het stond in de sterren geschreven

Ik stapte nu uit het aardse leven

Op weg naar het rijk van de Heer

Wat wenst een brave mens nog meer ?

Aan de poort van de hemel stond een oude bode

“Ik ben Pieter”;zei hij, “geef mij je toegangscode”

Ik begreep dit niet en wist niet wat ik hoorde

Pieter keek nors omdat mijn gedrag hem stoorde

Ik dacht altijd dat goed gedrag werd beloond

En goed gedrag had ik mijn ganse leven getoond

Maar Pieter zei dat de hemel was geautomatiseerd

God was een machine die op computercodes funtioneert

Daar stond ik dan, ontmoedigd en gefrustreerd

Van die toestand had de kerk ons niets geleerd

Ik denk nu dat zelfs de priesters dat niet wisten

En dat ook zij en de kerk zich levenslang vergisten

Dan ben ik op mijn stappen terug gekeerd

Nu had ik voor altijd mijn lesje wel geleerd

Ik leef nu terug op aarde en ben best tevreden

Weg met hel en hemel, ik blijf nog wat beneden

DE MAN BIJ HET WATER

Een oude man, zittend bij het water

Hij denkt aan vroeger,niet aan later

Later is voor hem al overbodig

Trieste jaren heeft hij echt niet nodig

Maar het verleden is die man meer dan zat

Omdat hij alles verloor toen hij nog toekomst had

Maar de toekomst is wat men bedoeld met “later”

Hij is verward en droef, kijkt in het diepe water

Het water is helder, maar oh zò stil

De man weet niet wat dat zeggen wil

Het leven heeft hem niets geschonken

Hij sprong in het water en is verdronken

Jefken

04.07.2010

MIEREN EN GIEREN

Guus werkte hard en leefde zoals de mieren

Maar nu wordt hij belaagd door vieze gieren

Guus was vooruitziend en spaarde aardig

En dat vinden die gieren onrechtvaardig

De gieren hebben altijd geprofiteerd

Steeds de laatse cent gepotverteerd

Zij hebben gefeest, zelfs op krediet

De stijgende schuld stoorde hen niet

Plots zei de bank echter : “Stop !”

“Hier is al het gierenkrediet nu op !”

De gieren hangen nu aan het schuldinfuus

En wie betaalt hiervoor? Juist! Jij en Guus

RUST ZACHT

Misschien bederf je de pret van jou erven

Door maar niet op tijd te willen sterven

Hoe langer je leeft, hoe meer je kan spenderen

En dat moeten die arme erven dan allemaal ontberen

Het klinkt wat cynisch, maar zo is het in veel gevallen

De erven vinden dat jij hun leven niet mag verknallen

Je hebt al dat geld en bezit nu toch niet meer nodig

En meer en meer wordt je voor hen dan overbodig

Op de begrafenis kijken de meesten droef en sip

Ze produceren tranen en bijten dan maar op hun lip

Nadien kijken ze rustig uit naar hun echte doel

Ze verstoppen het niet meer, dat ziet men aan hun smoel

De volgende dag maken ze met zijn allen de inventaris

Dan volgt het onderling gevecht bij bankier en notaris

De meesten ontvangen veel minder dan verwacht

En eentje prevelt mischien :” Papa, vaarwel, rust zacht”

Jefken

26.06.2010

Confidenties uit de Kliniek

Ach beste vriend, het is een droef verhaal
Als iemand is ontslagen uit het hospitaal
Dan beseft hij wat hij altijd heeft geweten
Dat al zijn schoonheid stilaan is versleten

Het smalle harde bed waarin men wordt gedropt
Het feit dat de natuur het lichaam heeft gefopt
De hospitaalervaring is een harde wrede les
Men wordt gedwongen om te pissen in een brede fles

Midden in de nacht wordt men soms opgeschrikt
Het angstzweet dat men naast het flesje heeft gemikt 
Het is wreed, onhandig en zeker mensonwaardig
 Hoewel na ietwat oefening lukt het best al aardig

Het is een droef verhaal,, ik zit hier nog te zuchten
Ik moet naar buiten om eens mijn verdriet te luchten
Gelukkig kreeg ik gisteren nog vrienden op bezoek
Bedankt, bedankt, jullie hart is als van peperkoek

EFFE VERGETEN

Deze morgen bij het ontwaken
Kon ik niet vlot uit bed geraken
Mijn benen deden pijn en zinderden
Het waren scheuten die mij hinderden

Uiteindelijk geraakte ik toch uit bed
Maar, waar had ik nu mijn sloefen gezet?
Na wat gezoek heb ik ze toch gevonden
Mijn sloefen stonden waar ze altijd stonden

Zoals steeds was mijn pijama verrompeld
En zo ben ik die draaitrap afgestrompeld
In de keuken zat een vrouw, ze keek content
Maar het probleem was, ik had haar niet herkend

”Goede morgen mevrouw, wat doet gij hier ?”
De vrouw keek boos en noemde mij een klier
“Ik ben je vrouw, gij oude stomme kloot !!”
Ik herkende haar stem en schaamde mij dood

Bij het ontbijt wist ik eigenlijk niet wat ik at
Het was brood, maar het smaakte als patat
Dit was vreemd en ik vroeg mij af waarom
Ik nam de koffie, maar stootte het kopje om

Toen hoorde ik een scherp rinkelende toon
Ik sprong recht en holde naar de telefoon
Ik nam de hoorn af en had mij pas gemeld
Toen er iemand luid aan de voordeur had gebeld

Aan de telefoon hoorde ik niets en ik legde dicht
Ik ging naar de voordeur en daar stond een verre nicht
Ik groette haar en zei dat ze binnen komen zou
Die nicht zei:”Stomme kloot, ik ben je vrouw !”

Ik ging naar de dokter en vertelde hem mijn probleem
En toen vroeg hij :”Heb je nog krampen in je houten been?”
De dokter bekeek mij heel schrikbarend aandachtig
Ik merkte dat hij vreemd keek, ietwat neerslachtig

De dokter bewoog niet toen ik uit zijn kamer sloop
Voor die sukkel is er waarschijnlijk geen hoop
Ik zou wel zoeken naar een passende kuur
Ik ging naar huis, maar belandde bij de buur

Mijn buurman was verrast en vroeg wat ik kwam doen
Ik zei dat ik thuis was, maar weg moest tegen de noen
’s Middags ging ik weg naar het huis ernaast
Die vreemde vrouw was daar ook en keek ietwat verbaasd

De andere planeet

Zoals jullie allemaal weten

Als ons verblijf hier stopt, begint een nieuwe reis
Niet denken ! Een mens geraakt daaruit niet wijs
Het aardse licht verdwijnt; dat is wat ik weet
Ik “zie dat” want ik kom van een andere planeet