Dinsdag 12 mei 2009
Het vertrek 17 Maart 1959 vanuit Rotterdam
17 Maart 1959Vertrokken vanuit Rotterdam met het ship de Sibajak.
Het was een onvergetelijke dag vele familieleden brachten ons weg naar de haven.
De moeder van mijn vader viel flauw op de kade wat moet dat arme mens een verdriet hebben gehad.
Haar zoon ,schoondochter en negen kleinkinderen vertrokken voorgoed ze zou ze nooit meer terug zien.
Hoeveel leed dat er werd aangedaan kun je eigenlijk niet goed voorstellen ,
Vooral niet toen in 1959 ik was zelf 17 jaar als oudtste kind uit het gezin.
Dan een jongen van 16 jaar en 3 meisjes leeftijd 13,11 en 7 jaar oud
Dan volgde er 4 jongens in de leeftijd van 6.4.2 en de baby van 7 maanden oud.
Wat een onderneming dat was .
De 2 jongste kinderen waren ernstig ziek toen we in Adelaide aankwamen en moesten onder dokters behandeling en zijn een tijdje ziek geweest.
We kwamen in Melbourne aan met de boot waar we op een trein werden gezet die reed dan naar Adelaide toe,'
De hele nacht in de trein ,in de morgen stopte de trein ergens daar werden we eruit gelaten en kregen ontbijt,
Toen naar Adelaide in Adelaide werden we allemaal in een bus geladen en naar Woodside gebracht ,daar was een kamp voor de emigranten.
Het waren barakken waar vele emigranten woonde tot dat ze een baan hadden gevonden.
Wij zijn er een week gebleven toen had mijn vader een baan en konden wij in het Hostel gaan wonen dat lag in Glenelg.
Het zag er zoveel beter uit als de barakken in Woodside.
Daar mocht je inblijven wonen zolang als je wilde.
Mijn vader heeft direct een huis gaan kopen in Richmond dicht bij Adelaide in de buurt het was een oud huis maar wel groot en dat was nodig met zoveel mensen.
Ik had werk gekregen als kindermeisje bij een rijk Australies gezin hun hadden 3 kinderen en daar moest ik achter kijken.
Het was voor dag en nacht mocht 1 keer in de week naar huis toe,iets wat ik vreselijk vond had erge heimwee,ook al doordat ik de taal niet goed machtig was ,leerde het wel vlug omdat ik het moest praten er was geen andere taal.
Leerde daar een ander Hollands meisje kennen ze werkte bij de dokter daar van dat dorp ze was daar kindermeisje
Als we dan s'avonds een uurtje vrij hadden liepen we samen een straatje om arm in arm soms samen te huilen van elende zoveel heimwee haden we we waren alle twee toen net 18 jaar oud en net 2 weeskinderen want we woonde bij vreemde in de week alleen zondags mocht je een paar uurtjes naar huis toe.
Al met al de begin perioden van ons avontuur de oversteek naar Australia was niet gemakkelijk en zou het niet nog eens over willen doen,
Dat alles was 50 jaar geleden
Geschreven door jelita om 07:38
Reageer op dit bericht
3 reacties op dit bericht
hello lieve Catharina
ik ga nog verder op tocht door jouw blogje...we zijn net terug van een 2 weekse reis naar Turkije en moet nu terug mijn draai krijgen in het wel koude België. knuff van hieruit.
waar gaat de tijd naat toe
heb er van genoten
groetjes Marianne
dat was zeker een hele onderneming om met de ganse familie te vertrekken Catharina
We zijn er na een kleine rustpauze
weer terug om een mooie avond
te komen wensen en wat te genieten van je reportage
soms ontbreekt het ons aan tijd
maar nu zijn we met plezier eens komen piepen
het was gezellig hier nog eens te zijn
liefs en hugs van Ma & Mo