Tentoonstelling confronting

Jaarlijks doen we mee aan de Geutelingentocht te Elst. Zaterdag was het weer zo ver. We kozen voor de 18 km maar het weer viel heel erg tegen  met de nodige gevolgen : de regen had de velden in een massieve modderpoel herschapen en op de hellingen was het soms moeilijk om niet uit te schuiven. Omdat we 's avonds opnieuw naar een toneelvoorstelling gingen (in Luchteren-Drongen) verzaakten we aan de derde lus, te meer dat het plots hard begon te regenen.

Zaterdagavond woonden we een leuke en verrassende voorstelling van De  ingebeelde zieke bij, een moderne versie van Le malade imaginaire van Molière. Wij hadden de voorbije week het lichtfestival van Gent niet bijgewoond, na de toneelvoorstelling vonden we het slenteren door het "normaal" verlichte Gent al heel mooi en intiem en ...ruim voldoende. Voor ons hoefde het lichtfeest niet, we zouden al heel tevreden zijn als de Stad Gent de lamp onder de St.-Jorisbrug herstelt, al maanden lopen we de maandagmorgen in het pikdonker over de fiets-en voetgangershelling met een heel onveilig gevoel, er bevinden zich immers een heleboel "inhammen" in het gewelf van de brug, alleen durf ik mij daar niet te wagen...

Zaterdag was er niet zoveel keus aan wandelingen maar bij de Dartels zit je altijd goed. Wij kozen voor de 20 km. De regenwolken bleven de hele wandeling dreigen maar het bleef droog. Mariakerke, Drongen, Vinderhoute...het is bekend terrein voor ons , toch blijven de wandelingen nog steeds boeien vooral omdat er een mooi parcours was uitgeschreven. Voor een foto-indruk klik op de paarden...

In de kerstvakantie vallen heel wat activiteiten stil...geen dansen, geen seniorobics, geen kantklosles, geen tiffany en door de weersomstandigheden is het wandelen ook weggevallen...Jammer ...maar nu is er tijd om even dingen in orde te stellen die eigenlijk al lang moesten gedaan zijn...Bijna tien jaar geleden begon ik aan een kloskantwerkje, een stropkant van Eeva Liisa Kortelahti dat moest dienen om een oude familiefoto op te smukken. Het werk was nog steeds niet af, mooier gezegd, driekwart voltooid, en zat nog altijd vastgespeld op een kantkussen. Voor mijn huidige eindwerk heb ik echter nood aan dat blokkenkussen, er zat dus niets anders op dan het kantwerk eindelijk eens af te werken...Omdat er eigenlijk nog te veel tijd voor nodig was, heb ik het ontbrekende deel opgevuld met Pergamano ("kant" op perkamentpapier). Ik heb er een volledige dag aan gewerkt maar het eindresultaat mag er zijn : kussen vrij (wonder bij wonder zijn de speldjes niet verroest en nog goed bruikbaar!) en een opgesmukte kader en een groot gevoel van opluchting...