Archief

Op het dorpsplein te Rozebeke dit verrassend monument, de foto kon uit een betere hoek genomen worden maar op wandeling worden de foto's meestal te haastig genomen omdat men gewoon zijn tocht in dezelfde kadans wil voorzetten.

Wandelclub Dwars door Brakel richtte gisteren de 7e Geutelingentocht in met vertrekpunt in het bekende Geutelingendorp Elst. Het weer was verre van aangenaam, dus kozen we voor de 13 km. De streek rond Elst en Michelbeke is gewoonweg prachtig en het gekozen parcours beantwoordde aan alle eisen die de verwende wandelaar van de Zwalmstreek verwacht : mooie landschappen, weidse vergezichten en een stevige training heuveltje op en af. Een warme geuteling rondde de verwenning af. Het enige minpunt was de rustpost te Rozebeke, daar liep de organisatie wat vierkant. Al bij al, een prachtige tocht.

In de kalligrafiecursus leerden we reeds ons derde handschrift aan : Anglaise of zwelschrift. We kennen nog maar enkel de kleine letters en we  moeten die dikwijls en in groot formaat oefenen, kwestie van te leren wanneer je druk op je pen moet leggen, waardoor die meer open gaat en een dikkere lijn veroorzaakt. Ik vind het wel een zeer sierlijk handschrift en volgens onze lerares kun je het uitstekend combineren met unciaal en humanistisch cursief.

De hele morgen bleef alles mooi wit maar alles bij elkaar genomen toch een weertje om een binnenactiviteit te doen...kant of kalligrafie...keus te over.

Een verrassing bij het opstaan : de tuin onder een voor onze streek, tamelijke dik sneeuwtapijt. De camelia die al een paar dagen met een paar bloemen doorgebroken was , gaf een kleurige noot in al dat wit...

In het midden van de vijver dreef een prachtige zwaan...de luiwammes genoot echter prinsheerlijk van haar zondagse rust en vertikte het haar mooie hals te strekken terwijl we haar gedobber met snavel in de veren minutenlang volgden.

De wandeltocht van zondag, 4 februari vertrekkende vanuit Wichelen was georganiseerd door de Leedse wandelclub Klein Kouter. Wij kozen voor de 12 km en misschien gelukkig maar want we kwamen verschillende koppels wandelaars tegen die niet geweldig tevreden waren met hun 15 km, er moet iets mis geweest zijn met de pijlen zodat sommige mensen drie keer hetzelfde rondje moesten lopen en dan maar besloten op eigen houtje , langs de hoofdweg,  naar de rustpost te Wanzele te stappen. Met de 12 km was er niets aan de hand, de tocht was misschien wel wat langer dan aangekondigd was, maar dat stoorde ons niet.

Op het einde van de wandeling stoten we op een verrassing : het Duitse soldatenkerkhof van Hooglede, één van de vele voorbeelden van de menselijke oorlogswaanzin. De drie andere resterende Duitse soldatenkerkhoven liggen in Vladslo, Menen-Wevelgem en Langemark.

Het gemeentehuis van Hooglede is een 19e eeuws neoclassicistisch gebouw ontworpen door architect Jacques Vanden Broucke. Er werden 2 soorten zuilen gebruikt, van de Toscaanse en de Korinthische orde. Het gemeentehuis werd tijdens de beide wereldoorlogen zwaar geteisterd, in 1981 tot beschermd monument verklaard en van 1993 tot 1995 gerestaureerd.

Deze plaat duidt de plaats aan waar talrijke Duitse soldaten een laatste rustplaats vonden tijdens de eerste wereldoorlog.