ryûshi

  …want tussen droom en daad

staan wetten in den weg en praktische bezwaren,

en ook weemoedigheid, die niemand kan verklaren,

en die des avonds komt, wanneer men slapen gaat.

ik droomde dat ik met haar in een duinpan lag
en eerst haar handen begroef en toen haar voeten
en toen ik haar geboeid en weerloos zag
begroef ik ook mezelf om haar weer te ontmoeten

de duinpan werd dieper dan de schoot der zee
en het zand liep op tot hoge golven
ik dacht dat ze verdronk en ik dook mee
en stervend hervond ik me diep ingedolven

en leunend aan haar als het verdronken wier,
als tooi om haar borsten, zeedierwelpen,
en in haar oksels, wiergrotten, en dan ook hier --
haar dijen uiteengeweken zeeschelpen.

het jonge hertje
huivert een vlinder weg
en slaapt weer in

hoe
als je je
met zorgeloosheid
kon omringen
en dat dat
je ruimte
was

zoals een dier
je zoekt
al om de geur
en zacht tegen je aan
zo zonder iets
te willen
er te zijn

regen op de tent
samen daarnaar luisteren
in een zomernacht

de kam stierf in je haar
en ook mijn strelen stokte
ik neem de kam uit je hand
alles is voorbij - we zitten arm in arm.

gij zult niet eenzaam zijn. de bloemen en de kruiden

werden maar even in hun bloei gestuit

en elke lente loopt de wingerd uit

wanneer de jonge wind keert van het zuiden.

gij zult niet eenzaam zijn: de nachtegaal zal fluiten.

uit de hooiberg der taal
heb ik de eerste regel
van een liefdesvers gelicht
broos geluk
van eigen teelt
kwetsbaar
als een akker amelkoren
vóór de oogst
roekeloos
als de purpervlinder
die steeds dichter kringt
omheen het licht:
smeulend lokvuur
dat aast
op een fellere gloed
tussen het stille lippenrood
van de avond die sterft.

I must now ebb
The time has come
to sail my oceans

Rolling away from you
like the waves from the shore
rippling out to the vastness of the sea
that beckons my ship of folly

I'll not ask you
to stand the night vigil
on the shoreline
of memory

You are here
on the beaches of my memory
even though I drift the tides

If you should look
into a starlit night
and see a reflection of me
know only that
I will one day
come crashing again
to the shore
swept homeward
by the pull
of the tide
and
you

op school stonden ze op het bord geschreven.
het werkwoord hebben en het werkwoord zijn;
hiermee was tijd, was eeuwigheid gegeven,
de ene werklijkheid, de andre schijn.

hebben is niets. is oorlog. is niet leven.
is van de wereld en haar goden zijn.
zijn is, boven die dingen uitgeheven,
vervuld worden van goddelijke pijn.

hebben is hard. is lichaam. is twee borsten.
is naar de aarde hongeren en dorsten.
is enkel zinnen, enkel botte plicht.

zijn is de ziel, is luisteren, is wijken,
is kind worden en naar de sterren kijken,
en daarheen langzaam worden opgelicht.

nu de stilte
als wijding is neergestreken
zal ik me beschutten
tegen duisternis
en rusteloosheid

ook dit zwijgen
kent zijn grenzen

dit vreemd onthouden
is als uitzichtloze troost
als snijden in mijn eigenheid

maar hunker groeit
naar nieuwe hoop

geheel ontdaan van twijfel zijn
is werkelijkheid

rozen uit zomertuinen
laten mijn bloed weer
langzaam stromen

leer mij de waarheid
vroeg ik aan het beekje
zo helder was het

laat ik mij nu tenminste misleiden met illusies,
om de leegte van mijn leven niet te voelen.

en ik was zovele malen zo dichtbij.
en hoe raakte ik verlamd, hoe werd ik laf;
en waarom bleef ik met gesloten lippen,
terwijl in mijn binnenste mijn lege leven weende,
en mijn begeerten zwarte kleren droegen.

zoveel malen zo dichtbij te zijn geweest,
bij de ogen, bij de lippen van de liefde,
bij het gedroomde, het geliefde lichaam.
zoveel malen zo dichtbij.

naar men zegt is dit
het leven der wijzen:

niet meer bewegen stilstaan als een berg
zeer ouderwetse liefdesbrieven lezen
een kerkboek kopieren zonder lachen
bij willekeurige voorbijgangers
naar hun gezondheid informeren

1 boek bezitten met het alfabet
letter voor letter op een ander blad geschreven
daar lang in lezen
dan tevreden als een varen
het lichaam samenvouwen
en gaan slapen.

op het ogenblik dat ik toe wou slaan
zag ik in de ogen van de mol
mijn eigen leven opspringen
zag ik dat mijn gedicht
onder het witte blad
als aan het einde van de onderaardse gangen
de lange weg van zijn adem vond.

telkens als je terugkomt
lijkt het mij
alsof ik je voor de eerste keer zie:

zilverig stuift het uit mijn ziel
zoals uit wilgenkatjes
als de voorjaarswind
ze voor het eerst beroert.