rose ausländer

je wandelt langs het strand en leest het water
je ogen volgen het horloge van de golven
daaronder bedolven tikt de blik die jou leest

jij bent het niet die kwam - je wordt hier aangespoeld
om je leven te lezen, om je wandelende maten
te meten met het mateloze boek van deze zee

je zegt ze elke dag - je woorden zijn stil en alleen
een brief aan de zee die je leven leest en dicteert
de reis van een stem door de tijd die je stem ritmeert

jij, de zee en je leven wandelen langs het strand

i know a rock in a highland's ravine,
on which only eagles might ever be seen,
but a black wooden cross o'er a precipice reigns,
it rots and it ages from tempests and rains.

and many years have gone without any hints,
from times when it was seen from faraway hills.
and its every arm is raised up to the sky,
as if catching clouds or going to fly.

oh, if i were able to rise there and stay,
then how i'd cry there and how i'd pray;
and then i would throw off real life's chains
and live as a brother of tempests and rains!

er was iets met die kamer
en ook niet - zo'n gevoel
van wat ontbreekt hier

wie of wat hoort hier thuis
en is er niet - nochtans
in de kooi de vogel

die fluit en op het fornuis
ook de ketel - en de lamp
die brandt en het vuur

en toch dat onbehaaglijke
 gemis - in het kussen
van de zetel

de gedeukte bedding
van de afwezige
kat die ergens

in haar verregende
pels onder de maan
onverstoorbaar

wacht

thans concerteert de herfst als dvorak
elegisch in de parken
het is middernacht en de laatste tram doet leeg
zijn laatste ronde
slaap nu, al mijn lentes, slaap
al mijn menselijke impulsen
slaap
aan allen een goede nacht

slaap nu, al de blauwtjes die ik liep
slaap dan, al mijn liefdes
al mijn lermontovs, val in slaap nu zacht als een ballade
terwijl alweer een dag van tederheid verdwijnt
onder de guillotine van 't verleden
slaap
aan allen goede nacht

stervend ligt de tuberculeuze flora van de herfst te ijlen
en de laatste tram doet leeg zijn laatste ronde
slaap nu, al mijn piekeren, slaap, al mijn tobben
aan allen
aan allen goede nacht

slaap nu, al mijn knepen, slaap, al mijn knappe vrienden
al mijn lermontovs, val in slaap nu zacht als een ballade
eindeloos sterft de herfst, wat hebben de sonnetten nog voor zin?
slaap
aan allen goede nacht.

men neemt dingen uit het verleden
men geeft ze een plaats
men neemt iets weg
 men voegt iets toe
men raadselt wat herkomst aangaat
men schikt en herschikt
opdat ze mooi in het licht staan

daar staan de dingen uit het verleden

hoe men ze wendt of keert
ze werpen hun schaduw
in het heden

je ziet, ik wil veel
wellicht wil ik alles
het duister van elke oneindige val
van elk stijgen het schitterend lichtspel

zovele levenden willen helemaal niets
door eigen lichtvaardig oordeel
geadeld met gladde gevoelens

maar jij bent blij met ieder aangezicht
dat dient en dorstig is

en jij verheugt je over allen
die je als instrument gebruiken

nog ben je niet koud - het is niet te laat
om nog in je wordende diepten te duiken
waar men het leven vreedzaam ontdekt

je reste sur le seuil - ik sta op de drempel

sur cette simple pierre - op dat blok steen
immobile vers l'entrée - dat stilligt bij
comme vers la sortie - in- en uitgang

où l'ombre et la lumière - waar schaduw en licht
ensemble me regardent - samen toezien hoe
qui hésite - ik weifel

entre la plénitude rêvée - tussen gedroomde vervulling
du dedans et la peur - vanbinnen en vrees
qu'on me jette dehors - dat ik eruit wordt gegooid

gedachteloos genietend
zwevend
tussen bos en hemel
een pad
voor mij alleen
slingerend
maar nergens heen

gedachten zonder denken
kijkend
zonder blik
luister ik intens
naar wat ik voelen wil
diep in mezelf
juichend stil

sluimerende bomen
dwalend
om me heen
mijn eigen wereld
onbetwist
dan ben ik even
een egoïst

niet de dood alleen
is afscheid van het leven

maar iedere droom die sterft

sta vannacht achter je raam, ik til je er wel uit
om uit wandelen te gaan de hele melkweg door

grote beer en kleine beer
in de schaduw van de maan

ver van mars en venus geven wij elkaar één zoen
één minuut de schepping en de oerknal zijn van ons

dan vatten wij de terugweg aan, jij naar je raam
ik naar mijn straat - twee beren zwaaien goeienacht

morgen weer? zelfde ruimte, zelfde tijd?

dank voor je prachtig bundel


 

uit beklemming loskomen woestijn tegemoet gaan oases tellen door eenzaamheid wijs worden

st. roch, 21-9-1954



la seule loi dans la vie,
c'est la loi de l'amour

how do I get to
my november

that place
where two hearts
make promises
to keep

random
acts of love
chosen
before december

nurtured
in the arms
of fall
before winter

how do I
capture
the heart
of whispers

that beat
with rapture
to the rhythm
of multi-coloured
leaves

falling
to the ground
in the midst
of a forest

where
the wonders
of love
stretches beyond
branches
and the
unspoken mystery
of trees

how do I
say goodbye
to this october

and follow the path
where two hearts
become as one

to the road
where we are
surrounded by the
nature of love

that place
where november
begins...

Ik zie nog niet
hoe alles wit wintert
hoe ijspegels tranen
om me heen in kuiltjes
naar beneden - diep

ik hier alleen
in mijn gedachten - ik
ik draag maar
bitter weinig geel
te groen zijn er nog veel

die net als ik
en mijn gedachten
alsmaar wachten
maar trachten