lv

how do I get to
my november

that place
where two hearts
make promises
to keep

random
acts of love
chosen
before december

nurtured
in the arms
of fall
before winter

how do I
capture
the heart
of whispers

that beat
with rapture
to the rhythm
of multi-coloured
leaves

falling
to the ground
in the midst
of a forest

where
the wonders
of love
stretches beyond
branches
and the
unspoken mystery
of trees

how do I
say goodbye
to this october

and follow the path
where two hearts
become as one

to the road
where we are
surrounded by the
nature of love

that place
where november
begins...

Ik zie nog niet
hoe alles wit wintert
hoe ijspegels tranen
om me heen in kuiltjes
naar beneden - diep

ik hier alleen
in mijn gedachten - ik
ik draag maar
bitter weinig geel
te groen zijn er nog veel

die net als ik
en mijn gedachten
alsmaar wachten
maar trachten

gisteren stoutmoedig kattenbrokjes eten

nu stijf, kapot speelgoed

morgen eet ik je als eitje

Alles is moe en kan niet stilstaan
de zon, de wind, het uur
er sluipt een oude droom
tussen de bomen, het land
wordt een poort
naar jaren her

Enkel dit – enkel deze vrijheid
van de dingen in hun wezen,
wat zijzelf niet zijn
maar wel hun gratie.
het geluid van water is niet vloeibaar
maar geluk dat te beurt valt, omdat,
omdat…

de wind is geen kracht, maar
het geluk dat beweegt, de takken
die zweven en buigen, opgezweept
door het geluk, bladeren klimmend,
de roestige hopen naalden en vuil
die composteren, bijeenkoeken,
en vormen en gevolgen voorstellen
van onherstelbare
vreugde.

doe niet maar enkel dit
het geluid van water scherend
over de dingen, een stemmen
van het vitale instrument, nooit gelukt
tenzij in het zijn, in dit tintelen alleen.

geen herkomst, noch aankomst
of vertrek, alleen maar beweging die
niet is, maar die wordt gevoeld, nabij is,
hier is en toch weer niet, een flits,
een steen, een besef van wolken.

dat het gras, terwijl de dag
met uren groeit, geeuwend
zijn tenen telt,
duiven uit de bomen komen
vallen, van verveling
ingeslapen,
wolken, moe van 't zweven
te voet hun reizen verder zetten,
en ikzelf met ouwe zolen
de straatstenen voor de duizendste
keer gladslijp,
om op een onverdacht moment
omhelsd en gekust te worden.

Tastbaar was je, lief licht op mijn leefland
lichtelief was ik in jouw land en leefde,
vond mijn woorden niet en toch weer,
steeds weer jij mijn gedicht
en ik jouw woorden

we waren diep toch niet diep genoeg
en je ging…
liet alles achter: leegte geen lucht
met schamele woorden wordt er gedicht

maar het wordt niet meer woord
en nooit meer als vroeger -
overweg overwacht nacht

jouw lied, mijn gedicht
klinken voortaan apart

de spiegeling
dient ontspiegeld
het woord herwoord

verlaat de weg
tot aan de grens
van het zwijgen

waar geringer groter is
het woord als waarheid
weer onderkomen vindt.

zwermen vogels verzamelen
zuidwaarts bestemd
mijn koffer ongepakt

de avond hangt stil boven de stad
bewegingloos als op een foto,
een filter van lila schemer
verkorrelt het panorama,
dringt erin door
als losse thee
in kokend water

en verkleurt het leven
zoals de dingen
op een oude polaroid
die mij nog later,
wanneer ik hoop te vergeten,
zal herinneren
aan verliefdheidsvlagen
waarin jouw naam wappert
als een verloren sjaal
op schuwe winterdagen

ik stierf als mineraal en werd een plant;
ik stierf als plant en verscheen weer als dier;
ik stierf als dier en werd een mens;
waarom zou ik dan bang zijn?
wanneer werd ik minder door te sterven?

de volgende keer zal ik als mens sterven
opdat ik vleugels krijg als een engel.
en ook van hieruit moet ik pogen verder te komen: 
op vleugels zal ik verdergaan,
boven de engelen mij verheffen;

wat ik dan zal worden,
ik kan het me niet voorstellen.

when you are old and grey and full of sleep,
and nodding by the fire, take down this book,
and slowly read, and dream of the soft look
your eyes had once, and of their shadows deep;

how many loved your moments of glad grace,
and loved your beauty with love false or true,
but I loved the pilgrim soul in you,
and loved the sorrows of your changing face;

and bending down beside the glowing bars,
murmur, a little sadly, how love fled
and paced upon the mountains overhead
and hid his face amid a crowd of stars

ik open het raam en laat het najaar binnen,
het onuitsprekelijke, het van weleer
en van altijd. als ik één ding begeer
is het: dit tot het laatst beminnen.

er was in dit leven niet heel veel te winnen.
het deert mij niet meer. heen is elk verweer,
als men zich op het wereldoude zeer
van de miljarden voor ons gaat bezinnen.

jeugd is onrustig zijn en een verdwaasd
hunkren naar onvergankelijke beminden,
en eenzaamheid is dan gemis en pijn.

dat is voorbij, zoals het leven haast.
maar in alleen zijn is nu rust te vinden.
en dan: 't had zoveel erger kunnen zijn.