ann tronquo

dat het gras, terwijl de dag
met uren groeit, geeuwend
zijn tenen telt,
duiven uit de bomen komen
vallen, van verveling
ingeslapen,
wolken, moe van 't zweven
te voet hun reizen verder zetten,
en ikzelf met ouwe zolen
de straatstenen voor de duizendste
keer gladslijp,
om op een onverdacht moment
omhelsd en gekust te worden.

Tastbaar was je, lief licht op mijn leefland
lichtelief was ik in jouw land en leefde,
vond mijn woorden niet en toch weer,
steeds weer jij mijn gedicht
en ik jouw woorden

we waren diep toch niet diep genoeg
en je ging…
liet alles achter: leegte geen lucht
met schamele woorden wordt er gedicht

maar het wordt niet meer woord
en nooit meer als vroeger -
overweg overwacht nacht

jouw lied, mijn gedicht
klinken voortaan apart

de spiegeling
dient ontspiegeld
het woord herwoord

verlaat de weg
tot aan de grens
van het zwijgen

waar geringer groter is
het woord als waarheid
weer onderkomen vindt.

zwermen vogels verzamelen
zuidwaarts bestemd
mijn koffer ongepakt

de avond hangt stil boven de stad
bewegingloos als op een foto,
een filter van lila schemer
verkorrelt het panorama,
dringt erin door
als losse thee
in kokend water

en verkleurt het leven
zoals de dingen
op een oude polaroid
die mij nog later,
wanneer ik hoop te vergeten,
zal herinneren
aan verliefdheidsvlagen
waarin jouw naam wappert
als een verloren sjaal
op schuwe winterdagen

ik stierf als mineraal en werd een plant;
ik stierf als plant en verscheen weer als dier;
ik stierf als dier en werd een mens;
waarom zou ik dan bang zijn?
wanneer werd ik minder door te sterven?

de volgende keer zal ik als mens sterven
opdat ik vleugels krijg als een engel.
en ook van hieruit moet ik pogen verder te komen: 
op vleugels zal ik verdergaan,
boven de engelen mij verheffen;

wat ik dan zal worden,
ik kan het me niet voorstellen.

when you are old and grey and full of sleep,
and nodding by the fire, take down this book,
and slowly read, and dream of the soft look
your eyes had once, and of their shadows deep;

how many loved your moments of glad grace,
and loved your beauty with love false or true,
but I loved the pilgrim soul in you,
and loved the sorrows of your changing face;

and bending down beside the glowing bars,
murmur, a little sadly, how love fled
and paced upon the mountains overhead
and hid his face amid a crowd of stars

ik open het raam en laat het najaar binnen,
het onuitsprekelijke, het van weleer
en van altijd. als ik één ding begeer
is het: dit tot het laatst beminnen.

er was in dit leven niet heel veel te winnen.
het deert mij niet meer. heen is elk verweer,
als men zich op het wereldoude zeer
van de miljarden voor ons gaat bezinnen.

jeugd is onrustig zijn en een verdwaasd
hunkren naar onvergankelijke beminden,
en eenzaamheid is dan gemis en pijn.

dat is voorbij, zoals het leven haast.
maar in alleen zijn is nu rust te vinden.
en dan: 't had zoveel erger kunnen zijn.

teder herfstblad
spoedig val je

groeikracht voor nieuw leven

intussen huist ze al zo lang in mijn hoofd
en al zo bijna overal - maar wie ze is

een zinloze vraag, je zoekt in je herinneringen
naar iets onvoorstelbaars, ik weet het, maar
ook zinloze vragen vragen een antwoord

eigenlijk is ze nog steeds die jonge vrouw
die ik ooit toevallig ergens tegenkwam
- maar wie ze is- in mijn hoofd
vind ik haar niet terug

er zijn momenten dat ik ineens weer weet
dat de mens eenzaam is, ook ik

dat ik naar haar kijk en denk: zij daar
dat is ze, zo zichtbaar, zo sterfelijk

ik kus
voor jou
de hemel
en de aarde

en alles ertussenin

voor wanneer je alleen bent
of bang

ik kus
voor jou
de hemel
en de aarde

opdat je morgen denken zal
wat doet die warmte op m'n wang

aan het roer dien avond stond het hart
en scheepte maan en bossen bij zich in
en zeilend over spiegeling
van al wat het geleden had
voer het met wind en schemering
om boeg en tuig voorbij de laatste stad.

de leegte is groot
tussen mijn hoofd en mijn hart
een weids niemandsland
waar driftig het onkruid groeit
en de steekmuggen thuis zijn

er komt een dag,
zonnig en rustig als deze,
waarop je met
volkomen onschuld
het begin van het
einde kent, de
eenzaamheid van alles
die jou, in je verslagenheid,
omringt.

en dan ontwaar je
een naamloze
dagdagelijkse geur,
een dof gerucht dat je voordien
niet hoorde.
en je wordt overvallen
door een lichtende schim
die de einder
verbrandt.

als het winter wordt
snoei ik mijn dromen
op bruikbare lengte
met elfenverstand tot kaboutermaat

weg het weerbarstige wilde
het wulpse weelderige
en woeste woekerende
wat overblijft is standaard
orde en regelmaat
kastklaar gepakt met een smaak van kamfer
doe ik de luiken dicht

maar hoe sterk is de lente
de geur van hamamelis
de kleur zonder kleur
van helleborus en vrouwenmantel
ik barst uit mijn knoppen
en word opnieuw geboren
met dromen zoeter dan ooit tevoren

niet te verteren
hoogstens te genieten

wat een leven

de hemelboog wordt sedert weken
slechts door jouw sterrenbeeld beheerst,
en of ik nimmer had gekeken,
zie ik de wereld voor het eerst

ik heb de straten en de stegen
waarvan ik elke tegel weet
om jouwentwille liefgekregen
en met betekenis bekleed

en alle nooit van mij geweken
en steeds ondragelijker druk
verliest zijn dreiging vergeleken
met dit onmogelijk geluk

wat is geweest is om het even,
wat wordt van geen belang, zolang
ik zulke liefde nog kan geven
en zulke liefde nog ontvang

ik weet niet of dit nieuwe teken
mijn noodlot wel of niet vervult,
maar hart, ik sta voor deze weken
voor eeuwig bij je in de schuld.

even beeft de nacht.
wilde hazen zijn wij
die door de ochtend scheuren,
het opgeschrikte wild
door het geblaf der honden.
een mistig vlies tussen de bomen
trilt.

elk schiet zijn eigen weg
naar een ander leger;
wat heeft ons geraakt?
wie is er gewond?

wanneer jij bent verdwenen
hangt jouw geur nog in mijn vacht,
mijn zinnen in jouw vel gesneden,
de struikelwoorden genesteld
in de holte van jouw arm;
weg, en toch nooit weg,
naar een wereld waar nog niemand kwam

het sierlijkste is niet de zwaan, maar het water
waar de zwaan zich spoorloos in weerspiegelt
en de rimpeling van vriendelijke huiver
die zij door haar stil bewegen weeft

het sierlijkste is niet je lichaam, maar de spiegel
waar het lichaam licht bezeerd weerspiegeld wordt
(en rimpels toont als rimpelen in water)
en hoe een hand ontastbaar haast
verschuift over je huid
en hoe een streling dan
als een omhelzing van zichzelf
op jouw lichaam liggen gaat

terwijl mijn blik die niet blijvend
vangen kan, gevangen blijft, en onomhelsd,
zoals wie ééns genodigd tot genot
daarna voorgoed gegijzeld blijft in pijn.