j.c. bloem

teder herfstblad
spoedig val je

groeikracht voor nieuw leven

intussen huist ze al zo lang in mijn hoofd
en al zo bijna overal - maar wie ze is

een zinloze vraag, je zoekt in je herinneringen
naar iets onvoorstelbaars, ik weet het, maar
ook zinloze vragen vragen een antwoord

eigenlijk is ze nog steeds die jonge vrouw
die ik ooit toevallig ergens tegenkwam
- maar wie ze is- in mijn hoofd
vind ik haar niet terug

er zijn momenten dat ik ineens weer weet
dat de mens eenzaam is, ook ik

dat ik naar haar kijk en denk: zij daar
dat is ze, zo zichtbaar, zo sterfelijk

ik kus
voor jou
de hemel
en de aarde

en alles ertussenin

voor wanneer je alleen bent
of bang

ik kus
voor jou
de hemel
en de aarde

opdat je morgen denken zal
wat doet die warmte op m'n wang

aan het roer dien avond stond het hart
en scheepte maan en bossen bij zich in
en zeilend over spiegeling
van al wat het geleden had
voer het met wind en schemering
om boeg en tuig voorbij de laatste stad.

de leegte is groot
tussen mijn hoofd en mijn hart
een weids niemandsland
waar driftig het onkruid groeit
en de steekmuggen thuis zijn

er komt een dag,
zonnig en rustig als deze,
waarop je met
volkomen onschuld
het begin van het
einde kent, de
eenzaamheid van alles
die jou, in je verslagenheid,
omringt.

en dan ontwaar je
een naamloze
dagdagelijkse geur,
een dof gerucht dat je voordien
niet hoorde.
en je wordt overvallen
door een lichtende schim
die de einder
verbrandt.

als het winter wordt
snoei ik mijn dromen
op bruikbare lengte
met elfenverstand tot kaboutermaat

weg het weerbarstige wilde
het wulpse weelderige
en woeste woekerende
wat overblijft is standaard
orde en regelmaat
kastklaar gepakt met een smaak van kamfer
doe ik de luiken dicht

maar hoe sterk is de lente
de geur van hamamelis
de kleur zonder kleur
van helleborus en vrouwenmantel
ik barst uit mijn knoppen
en word opnieuw geboren
met dromen zoeter dan ooit tevoren

niet te verteren
hoogstens te genieten

wat een leven

de hemelboog wordt sedert weken
slechts door jouw sterrenbeeld beheerst,
en of ik nimmer had gekeken,
zie ik de wereld voor het eerst

ik heb de straten en de stegen
waarvan ik elke tegel weet
om jouwentwille liefgekregen
en met betekenis bekleed

en alle nooit van mij geweken
en steeds ondragelijker druk
verliest zijn dreiging vergeleken
met dit onmogelijk geluk

wat is geweest is om het even,
wat wordt van geen belang, zolang
ik zulke liefde nog kan geven
en zulke liefde nog ontvang

ik weet niet of dit nieuwe teken
mijn noodlot wel of niet vervult,
maar hart, ik sta voor deze weken
voor eeuwig bij je in de schuld.

even beeft de nacht.
wilde hazen zijn wij
die door de ochtend scheuren,
het opgeschrikte wild
door het geblaf der honden.
een mistig vlies tussen de bomen
trilt.

elk schiet zijn eigen weg
naar een ander leger;
wat heeft ons geraakt?
wie is er gewond?

wanneer jij bent verdwenen
hangt jouw geur nog in mijn vacht,
mijn zinnen in jouw vel gesneden,
de struikelwoorden genesteld
in de holte van jouw arm;
weg, en toch nooit weg,
naar een wereld waar nog niemand kwam

het sierlijkste is niet de zwaan, maar het water
waar de zwaan zich spoorloos in weerspiegelt
en de rimpeling van vriendelijke huiver
die zij door haar stil bewegen weeft

het sierlijkste is niet je lichaam, maar de spiegel
waar het lichaam licht bezeerd weerspiegeld wordt
(en rimpels toont als rimpelen in water)
en hoe een hand ontastbaar haast
verschuift over je huid
en hoe een streling dan
als een omhelzing van zichzelf
op jouw lichaam liggen gaat

terwijl mijn blik die niet blijvend
vangen kan, gevangen blijft, en onomhelsd,
zoals wie ééns genodigd tot genot
daarna voorgoed gegijzeld blijft in pijn.

kwetsbaar
is elk gedicht
gevoel verpakt
in enk'le zinnen....

keerzijde
van m'n gezicht
emoties uitend
diep van binnen.......

dan opeens
de knotwilg
eenzaam
in het landschap
mijn oude vriend
met zijn gewrongen torso
en rechte tenen
mandhout

en ik word stil
streel de verweerde schors
die niet ruw schraapt
maar zachtjes ademhaalt
ik leg mijn hoofd
even
ertegen
ik kijk de holte in

maak weer water
uit mij
stromen wil ik
in de stroom
in de zee opnieuw
uitmonden

onze kaarten hebben we achtergelaten,

ergens, niet boos, niet weemoedig:

ze vertelden ons wat we al wisten,

waar we vandaan kwamen.

niet waar we waren.

langs het bruidsluierpad
wandelde hij
haar wereld binnen
ze hulde hem
in geurende kleren
dekte zijn jonge tederheid
onder zijde
bewonderde

hij verliet
door bramen haar dagen
ze staarde
weer in de nacht
vol - ledig ontbloot

zo dwalen gedachten, dwalen ze zich herhalend

als beken door bergwei, altijd een beetje anders,

altijd een beetje hetzelfde, allemaal naar iets

verlangend, een ergens, elders, een herinnering

zoekend daar naartoe, en hun verlangen is niets

dan kracht van water, hun herinnering niets

dan oevers; ergens, elders zijn ze de zee.

de beproevingen

die wij op onze weg ontmoetten

zijn niet deze die wij verwachtten

en het geluk dat ons te beurt valt
hadden wij nooit vermoed

vrees dus niet de dag van morgen