bert fijlstra

niet de dood alleen
is afscheid van het leven

maar iedere droom die sterft

sta vannacht achter je raam, ik til je er wel uit
om uit wandelen te gaan de hele melkweg door

grote beer en kleine beer
in de schaduw van de maan

ver van mars en venus geven wij elkaar één zoen
één minuut de schepping en de oerknal zijn van ons

dan vatten wij de terugweg aan, jij naar je raam
ik naar mijn straat - twee beren zwaaien goeienacht

morgen weer? zelfde ruimte, zelfde tijd?

dank voor je prachtig bundel


 

uit beklemming loskomen woestijn tegemoet gaan oases tellen door eenzaamheid wijs worden

st. roch, 21-9-1954



la seule loi dans la vie,
c'est la loi de l'amour

how do I get to
my november

that place
where two hearts
make promises
to keep

random
acts of love
chosen
before december

nurtured
in the arms
of fall
before winter

how do I
capture
the heart
of whispers

that beat
with rapture
to the rhythm
of multi-coloured
leaves

falling
to the ground
in the midst
of a forest

where
the wonders
of love
stretches beyond
branches
and the
unspoken mystery
of trees

how do I
say goodbye
to this october

and follow the path
where two hearts
become as one

to the road
where we are
surrounded by the
nature of love

that place
where november
begins...

Ik zie nog niet
hoe alles wit wintert
hoe ijspegels tranen
om me heen in kuiltjes
naar beneden - diep

ik hier alleen
in mijn gedachten - ik
ik draag maar
bitter weinig geel
te groen zijn er nog veel

die net als ik
en mijn gedachten
alsmaar wachten
maar trachten

gisteren stoutmoedig kattenbrokjes eten

nu stijf, kapot speelgoed

morgen eet ik je als eitje

Alles is moe en kan niet stilstaan
de zon, de wind, het uur
er sluipt een oude droom
tussen de bomen, het land
wordt een poort
naar jaren her

Enkel dit – enkel deze vrijheid
van de dingen in hun wezen,
wat zijzelf niet zijn
maar wel hun gratie.
het geluid van water is niet vloeibaar
maar geluk dat te beurt valt, omdat,
omdat…

de wind is geen kracht, maar
het geluk dat beweegt, de takken
die zweven en buigen, opgezweept
door het geluk, bladeren klimmend,
de roestige hopen naalden en vuil
die composteren, bijeenkoeken,
en vormen en gevolgen voorstellen
van onherstelbare
vreugde.

doe niet maar enkel dit
het geluid van water scherend
over de dingen, een stemmen
van het vitale instrument, nooit gelukt
tenzij in het zijn, in dit tintelen alleen.

geen herkomst, noch aankomst
of vertrek, alleen maar beweging die
niet is, maar die wordt gevoeld, nabij is,
hier is en toch weer niet, een flits,
een steen, een besef van wolken.

dat het gras, terwijl de dag
met uren groeit, geeuwend
zijn tenen telt,
duiven uit de bomen komen
vallen, van verveling
ingeslapen,
wolken, moe van 't zweven
te voet hun reizen verder zetten,
en ikzelf met ouwe zolen
de straatstenen voor de duizendste
keer gladslijp,
om op een onverdacht moment
omhelsd en gekust te worden.