etty hillesum - 30 mei 1942

en dat wordt me steeds duidelijker:
hoe het alles bij je leven hoort en
niet ontkend mag worden:
je treurigheid en vermoeidheid en
ook je overmoedigheid en je vergissingen
en je oppervlakkige momenten en de
jalouzie, waartegen je vecht en
innerlijke oneerlijkheid, die je herkent.

en je moedeloosheid en je overmoedigheid.

je draagt het allemaal samen met je mee,
er is onderdak bij jou
en ook begrip.

men is 'thuis'
onder de hemel is men thuis
op iedere plek van deze aarde is men 'thuis',
wanneer men alles in zich draagt

het leven zoals het is

voor mij: evenwicht vinden tussen
afstand en nabijheid
loslaten en contact houden
'alleen' zijn en in relatie staan
alleen 'zijn' en bezig zijn

nu nog in volle werkstress 'ten dienste van.....'  
straks 2 weken stilte en in diepe rust tot mezelf komen

liefde is een fenomeen

dat tussen mensen zo nu en dan optreedt

en soms ook uitblijft.

ik heb de witte waterlelie lief
daar die zo blank is en zo stil haar kroon
uitplooit naar het licht

rijzend uit donker-koelen vijvergrond
heeft zij het licht gevonden en ontsloot
toen blij het gouden hart

nu rust zij peinzend op het watervlak
en wenst niet meer........

le père prodigue

wanneer gedachte-objecten verdwijnen
verdwijnt het denkende subject
zoals wanneer het denken verdwijnt,
objecten verdwijnen

door het subject worden dingen tot objecten
dingen maken het denken tot wat het is

begrijp de relativiteit van deze twee
en de fundamentele werkelijkheid:
de eenheid van leegte

in deze leegte zijn die twee niet te onderscheiden
en in elk op zich ligt de hele wereld besloten.