jacopone van todi

de innerlijke stilte bewaren
- midden in het lawaai.

open, stille, vochtige teelaarde blijven,
in de vruchtbare duisternis waarin de regen valt en het graan rijpt

- hoe velen er ook zijn die in het droge daglicht over de velden trekken,
alles vertrappend in wervelend stof.

uit Merkstenen, 1952

when it's cold and raining,
you are more beautiful.

and the snow brings me
even closer to your lips.

the inner secret, that which was never born,
you are that freshness, and i am with you now.

i can't explain the goings,
or the comings. you enter suddenly,

and i am nowhere again.
inside the majesty.

what hope is there sam?

that there is good on earth, master frodo
and that we will find it!

dit is de nacht, dit is de stille nacht,
dit is de averechtse tijd
waarin de hemel zich verblijdt,
terwijl de aarde op een teken wacht
dat er al is, dat al gegeven is.

het teken van de moede vrouw
die voortging en die baren zou
en die men wegschoof in de duisternis.

de hemel weet, alleen de hemel weet
dat vrede en welbehagen saam
reikhalzen naar een nieuwe naam.
aarde is als vanouds voor niets gereed.

al straalt de nacht, al straalt de heilge nacht
veel klaarder dan de zon vermag,
pas als het donker wordt bij dag,
zal op de aarde alles zijn volbracht.

we haasten ons voort
spoeden ons
van hier naar daar
van hem naar haar

en als we eens
noodgedwongen
moeten stilstaan
hier en daar
bij hem of haar
zien we onszelf

diep in ons hart
weten we wel
dat we allemaal
alleen maar
helemaal alleen
maar bezoekers zijn
onder de aardse zon.

geef de ziel de stilte
die zij nodig heeft
om zich te laten horen

want de stem van de ziel is zacht
en zij kan alleen in de stilte tot haar recht komen

alles wat je doet in het leven is onbetekenend

toch is het belangrijk dat jij het doet.

love is the message
and the message is love
from the streets to the mountains
to the heavens above

i'll tell everybody
what i am dreaming of
that love is the message
and the message is love

Tot het ruimteloze verinnigd
tot het tijdloze ingewijd
tot al vervolkomen,
leef ik de vreugde van het nu
in het onvatbaar ogenblik.

nu niets meer kan veranderen
terwijl de stromen vloeien
kan ik liefdevol sterven:
vonk uit een leven dat nooit vergaat.

maak je dus niet bezorgd over de dag van morgen,
want de dag van morgen zal zich wel
bezorgd maken over zichzelf

iedere dag heeft genoeg aan zijn eigen kwaad