liever is het mij te dwalen door het dal van
diepe duisternis, in mijzelf verward en
vrezend alle kwaad, verlangend naar
wie ik ontvlucht ben, dan dat ik het moet
meemaken dat je me weervindt, weerloos en met
horens verstrikt in de struiken natuurlijk

en dat je mij dan dragen zou en terug
zou voeren naar de grote kudde waarvan jij
altijd al wist dat ik daarvan een heel,
een heel klein schaapje was, natuurlijk

nee
spaar mij de ontferming van
die reddende armen van jou.

Weemoed is een foto van voor 20 jaar.
Familie, nog samen, nog gezond.
Is toen.  Met een lijst van nu errond.
Het nu houdt het verleden bij elkaar.
En omgekeerd.  Want nu is maar even.
Is opschrikken en vragen:
waar waren we gebleven?
Bij jou.  In Die Dagen.
Alles is ver.  En de liefste dingen nog verder.
Maar door het verleden wordt het bij elkaar
gehouden, als schapen door een herder.

blindheid is het
wat sommigen
doet verstaren
voor de glimlach
van een ander

die de schemer
licht geeft
en de donkerte
opflakkert

blindheid is het
die vuur spuwt
uit open ogen
en de glans
van liefde bedekt
met het stof
van kortzichtigheid

blindheid
verblindt
levenslicht

een vlucht gedachten

in de hoge vogeltrek
herken ik de vlucht
van mijn verlangen
naar een ontmoeting
waarvan ik de einder niet ken

in een dwarrelend blad
hoor ik het zweven
van mijn gedachten
naar een aanraking
die me dronken maakt

in deze lenteschijn
zie ik de adem
van mijn zuchten
naar innige handen
die me zacht ontwaken

dankbaar voor je warmte
sluit ik mijn denken
en ga ik slapen

op het puntje van mijn tong
liggen woorden die geen uitweg vinden
en die ik ook niet slikken kan

op de toppen van mijn tenen
hou ik me in wankel evenwicht
tussen wat wel en niet kan

in de roos van mijn hart
projecteren mijn verlangens
een ingetogen schimmenspel

in een oeverloze strijd
tussen winnen, verliezen
en een voortdurend aftasten

op de tonen van mijn denken
danst die éne verlossende vraag
of openheid nog wel kan

loslatend vang ik mijn
nachtrust aan

namen in het witte zand
figuren op verse ademdamp
boodschappen in luchtbellen geblazen
echo's met de wind verder gedragen
kwetsbaar, uitwisbaar in hun bestaan

dagen en nachten op het ritme van de zee
waarin wij ons blijvend herhalen
als eb en vloed van wel en wee
als komen en gaan in ons bestaan

verlangens als zandkorrels omkneld
ontglippen onze neiging tot behoud
verzoeken onherroepelijk tot loslaten
op weg naar een nieuw zelfbestaan

alleen komen we ter wereld,
alleen moeten we weer vertrekken

al het samenzijn is illusie
alles is illusie

ik schrijf je want je had het veel te druk
met niet naar me te luisteren
om te horen wat ik zei

(eenzaamheid is een recht van zelfs
de grootste geliefden
al zijn dat idioten zoals nu eens ik
en dan weer jij)

ik schrijf je dus in de hoop
dat je beter lezen kan
dan luisteren.

er zijn nog zekerheden in het leven:

de krokusjes bloeien en de merel fluit weer

het is me al vaker opgevallen:

whatever happens..... 
het leven gaat gewoon zijn gangetje

alle tragedie in de wereld,
in de individuele mens en op grotere schaal,
komt voort uit gebrek aan harmonie

en harmonie bewerkstelligen kun je het beste
door voor harmonie in het eigen leven te zorgen.

waarheid en wijsheid
hebben een tijdelijk
en persoonlijk karakter

daarom hoef je niet persé vast te houden
aan vroeger genomen beslissingen

liefdevol houd ik me al die tijd met je bezig,
op wezenlijke, ongemerkte, naakte en
eenvoudige manier, door liefdevolle
blikken, zuchten, uitingen, en door
eenvoudige gesprekken, eenvoudig
en vurig van vorm die me geheel
en al meeslepen in m'n liefde

to meditate is

to discover new possibilities

to live more wisely,

lovingly and fully

quiet thoughts come floating down
and settle softly to the ground
 like golden autumn leaves around my feet

I touch them and they burst apart
with sweet memories, of holding hands
and laughing eyes and simple ways

and quiet nights and gentle days with you
memories, pressed between the pages of my mind
memories, sweet memories..

naar bill strange

de ruimte opent zich

de oneindigheid van de gewone waarnemingswereld
wordt vervangen door een oneindigheid van de tweede
of soms van de derde macht
 
terzelfdertijd vult zich deze oneindigheid der oneindigheden
meer en meer met een stilte, die niet
een afwezigheid van geluid is, maar het voorwerp
van een positieve gewaarwording, veel positiever dan
die van een geluid

de geluiden - zo zij er zijn - bereiken mij slechts dan
ná die stilte te hebben doorkruist.

enkel

de liefde

heelt

creativiteit is de kwaliteit
die je in je bezigheden stopt

ze is een levensopvatting,
een innerlijke benadering