ingmar heytze

waarom, onnodige gedachten, hol je
achter een verloren goed dat niet kan terugkomen?

hoezo, zinloze hersenspinsels, weet je
dan niet dat van verloren geluk triest de herinnering is?

als je je nukkig ingraaft onder de dekens
wil je eigenlijk zeggen: kom bij me liggen

als je de deur achter je dichtslaat en wegrent
wil je eigenlijk zeggen: kom me toch achterna

en als je zegt: ik hou van je
bedoel je: hou je van mij?

zie je nou wel dat poëzie nodig is
want als ik 'ja' zou zeggen,
zou dat niks betekenen.

liefhebben is zoals 
sprookjes met een triest einde -
je kan er niets tegen,
slechts wachten tot de
betovering breekt

het gaat niet over hebben - hooguit over krijgen
alléén ben ik degene die nooit praat
maar met jou kan ik zwijgen

over wat voorbij is en nooit overgaat
over mijn vader - over een vroegere vrouw
over hoe verliezen kan verrijken

neem een kind dat zijn eerste stappen zet
het gaat niet over hem vasthouden, maar over-zou
ik?-loslaten en lang kijken.

er zijn geen argumenten
in de liefde geen bewijzen
ik zou je kunnen vragen
om nooit van me weg te gaan
je zou een antwoord kunnen geven
een teken dat ik moet ontcijferen

ik lees geschiedenis
ik oefen mijn bescheidenheid

ik leer wat voor een kleine plek
je hier krijgt toevertrouwd

en hoe krankzinnig je moet werken voor hoe korte tijd
en hoe je daar niet beter van wordt

maar wel oud

de dingen die ik doe
opdat ik straks weer beter ben

driemaal daags op handen
als een fruitschaal door de gang
kuren in wachtkamers en woestijnen

uren baden in onverdacht water
kwijnen in een kloostercel
op een rantsoen van melk en gras

alsof ik van mezelf genas
met toeters, bellen en tamboerijnen.

ik zal je
missen in het zuiden

daar zal ik dagen slijten
me voelen als jericho

in zwijgzaamheid verwacht ik
de nacht
droom een gedicht
waarin je leeft

ik zal je
vinden na het zuiden

de ruimte werd toen één en al licht
de horizon verdween
de grens
tussen hemel en aarde

de tijd werd uitgewist
en leegte werd volheid

of was het groter leegte
- openbaring?

verknipte harmonie, overal
verspreid. druppelseconden
het regent triolen

ik hoor mezelf
tikkend leven
alle leven
voorgeboorte, alle geboorte
nageboorte
levenslang

mensen van ondertonen
in een wereld
van boventonen

en wij, een
wandelend interval.

ik ben een onmogelijke droom

een hersenschim van nevel en van licht

ik heb geen lichaam, ik heb geen gezicht

ik kan je niet beminnen - kom, o kom

mijn mond gaat voorzichtig open
woorden ontsnappen lucht
geluidsmuur weerkaatst
mijn letters slik ik terug in

gedempt geluid
net als een meiklokje
dat zijn geurige kelkjes ziet
verdwijnen tussen het hoge gras

zo is het vele groen rondom mij te hoog
ik verzuip tussen de wiebelende stengels
schreeuw om hulp
helaas, niemand breekt door mijn bescherming heen.

als ik mij kon beveiligen
maar om de zoveel tijd
komt alles terug, glijd ik uit
op de trap, snijd ik mijn vingers
aan glas, lig ik 's ochtends
in bed als tegen een heuvelrug
hou mij vast roep ik dan

zo is de werkelijkheid
er is niemand gekomen
en ik ben opgestaan