ge-bed daniel hugo

ik ben een onmogelijke droom

een hersenschim van nevel en van licht

ik heb geen lichaam, ik heb geen gezicht

ik kan je niet beminnen - kom, o kom

mijn mond gaat voorzichtig open
woorden ontsnappen lucht
geluidsmuur weerkaatst
mijn letters slik ik terug in

gedempt geluid
net als een meiklokje
dat zijn geurige kelkjes ziet
verdwijnen tussen het hoge gras

zo is het vele groen rondom mij te hoog
ik verzuip tussen de wiebelende stengels
schreeuw om hulp
helaas, niemand breekt door mijn bescherming heen.

als ik mij kon beveiligen
maar om de zoveel tijd
komt alles terug, glijd ik uit
op de trap, snijd ik mijn vingers
aan glas, lig ik 's ochtends
in bed als tegen een heuvelrug
hou mij vast roep ik dan

zo is de werkelijkheid
er is niemand gekomen
en ik ben opgestaan

te snel vaart hij weg
de boot
die ik gemaakt heb

mijn zoon, waar ben je?

de jaloezie was jong
ze dampte nog
en de liefde schuifelde onwennig langs het eerste koren
prikte zich aan de eerste doornen
wist nog niet wat schrikken was
en bloeden

in de verte lag het woord: groot, rimpelig en leeg

de natuurwetten kraakten, knarsten
kwamen een voor een op gang
appels vielen, bladeren, sterren,
rivieren stroomden van de eerste bergen

kaïn hief zijn arm omhoog
alles begon, alles was nieuw
alles was onontkoombaar.

        Zoveel soorten van verdriet,
        ik noem ze niet.
        Maar één, het afstand doen en scheiden.
        En niet het snijden doet zo'n pijn,
        maar het afgesneden zijn.

        Nog is het mooi, 't geraamte van een blad,
        vlinderlicht rustend op de aarde,
        alleen nog maar zijn wezen waard.
        Maar tussen de aderen van het lijden
        niets meer om u mee te verblijden:
        mazen van uw afwezigheid,
        bijeengehouden door wat pijn
        en groter wordend met de tijd.

        Arm en beschaamd zo arm te zijn.

er zit een dreiging in de wallen onder onze ogen
en op de bedrand hebben wij onszelf
met moeheid zo belogen dat er onverwacht
wat aarzeling ontstaat, een nacht die liefde overslaat

we leggen ons - ontmaskerd als een paar - de afstand op,
die egels met hun stekels prikken voor elkaar
zo wennen wij aan een verlies dat lijkt
op wat ons bij het bukken uit de zakken glijdt.

kom, mijn lief, wij gaan op zoek in
langvergane wouden, in weiden waar
het gras ontsproot - daar,
bij opdoemende luchtkastelen
komen onze spiegelbeelden
ons voor eeuwig tegen,
drukken hun lippen op bedorven winden
zwervend van een stilstaand heden
naar een niet-toekomende tijd

vlij je met mij samen
bij moerassen, uitgedroogde -
bij een beekje, lang ontwaterd,
tussen bosschages, omgekapte,
tussen dag die was, en nacht die niet zal komen

in dichtheid van verdorde doornen
duiken wij weg in het woest en ledig

roep nog niet:'verloren!'
het verliezen is pas bezig.

ik neem aan mijn handen de geuren van jouw handen mee
en hoor in mijn oren, als in schelpen de zee,
jouw stem, en draag in mijn ogen
het donker der avonden van al je zacht haar,
en voel in mijn armen nog de verende bogen,
die - in een sfeer tussen keerkring en evenaar -
ik om de aarde van je lichaam sloeg,
aan wier nachthelft ik school, toen ik vroeg:
houd van me.

en wat was liefde nu? wat was zij?
was zij rond? was zij vierkant?
was zij lang? was zij kort?
kan ik haar omspannen of meten?
echt lang is zij, geloof ik niet;
maar toch weet ik niet waar zij ophoudt.

bemin je dan ben je
een wei een moment
gras een nacht
paard en maan tegelijk
met zijden vaantjes in de stralen en
trommels en tenten en trillende acrobaten

bemin je dan word je
een epileptische melodie
een kleine trompet in de keel
van een clown die galoppeert op een koord