rainer maria rilke

Some people
are dreaming their lives

and some other
live their dreams

een pijl
recht in het doel geschoten,

die het hart niet raakt,

is zinloos

dit is wat een schilder zou zien:
de gebleekte graskant, kastanjes
en linden, het warme maar heengaande
licht van de avond en tegen de haag
op de andere oever een loper, en zijn
>gedachten, hoe schilder je die
en boven het water de meeuwen
en tussen het licht- en het donkerder groen
de plecht van een jacht, het schuiven
der dingen, de richtingen

het water zelf kun je hier waar wij zitten
>niet zien en ik vraag me nog af hoe je
afstanden schildert, steeds lichter misschien

tot je wit overhoudt, en hoe het verleden
toen jij daar nog liep

hoe schilder je dat je nooit weer
daar zult lopen, tegenstribbelend
aan je vaders hand

uit: Buitenland
uitgeverij De Bezige Bij, Amsterdam

het dooit op de overtoom
maar het vriest ook alweer op
melden mijn voeten
die mijn dag verlopen
ik blijf dicht bij huis
steeds dichter
dat is mijn leeftijd
wolken worden zwaarder van onkleur
de geur van gisteren hangt nog aan me
ik at met mijn vriend
we braken het brood
en deelden de doden
we zijn al bijna uit zicht
wij lachen nog
wat moet je anders?
omhelzen elkaar ten afscheid
misschien je weet maar nooit

Uit: Nieuwe herinneringen. De Bezige Bij, Amsterdam, 2007

...mind should stop,

time should stop,

be relaxed and

allow life to take possession of me…

na mijn eerste les meditatief boogschieten vanuit het hart

il dépend de celui qui passe

que je suis tombe ou trésor

que je parle ou que je me taise

amie, cela ne tient qu'à toi

n'entre pas sans désir

the moment when the night
penetrates the day is invisible
like two bodies which love and forget each other

long silences pass through them
more music than the purest music,
a space to disappear and yet to remain

they know but the moment
which always belongs to the other,
they only know the blood in the slowness of hands

the slow lightning which traces and strikes their image.

van alle dingen

is eenvoud

het moeilijkst na te bootsen

niemand zag de wereld
ooit zoals hij was

als een voorbijganger ben ik nu, wandelaar
die met de weifelstok der blinden
in de leegte tast en langs de kantlijn
van tastbaar leven schrijdt

alleen het woord, als weemoed nu
leidt nog zijn eigen leven
en stroomt als donker bloed
door de lethargie der dagen

nog adem ik,
met de weeklacht van de wind
en overleef in een web van winterwoorden
die de tijdspin met de kille uren weeft
die zonder jou zijn heengegaan

ik heb de tijd, het uurglas omgekeerd
opdat het zand niet nutteloos verzwindt
maar tussen droom en werkelijkheid
de tegentijd, de weg naar jou toe vindt

winterwoorden uit tussen de stilte van je lippen

to me,

as well as to you
have the himalayas been given,
an expanse of the ethereal

and the loneliness of my soul

like yours
is caressed there,
somewhere

also the himalayas have given

the summit of sound,
to my lips
never to be questioned
just experienced from within

like itself - incomplete.

de wil zet de wereld
in beweging 

liefde bepaalt de afloop

1000 dagen blog
de tijd snelt voorbij

voor het is uitgesproken
alweer een nieuw nu

van mirre, van wierook, van klinkklaar goud
stonden hun mantels bol.
maar de wind was tegen, de sneeuw was koud
en de wereld was daarvan vol.

en achter hen slonk hun koninkrijk
en voor hen zwol de nacht,
en een ster, die eerbiedig gehoorzaamd werd,
was het overschot van hun macht.

toen, plotseling, waaide de sneeuwvlaag om
en sneeuwde terug naar de hemel;
en de ster, die nu op een afdak glom,
wenkte hen af van de hemel.

daar lag inderhaast wat stro,
- een trog als wankele troon,
maar ach, want het ontroerde zo -
iets lieflijks: gods zoon.

en dit was dus des werelds heer?
en dit was zijn paleis?
zij deden voorzichtig hun kronen neer
en baden het kyrie eleis.

we willen het allemaal, en hebben het nodig
er zijn maar weinig menen die vinden dat ze er genoeg van hebben
velen zijn er bang voor
bijna niemand begrijpt er iets van
we zijn er allemaal naar op zoek
en voelen ons heel wat meer mens als we haar gevonden hebben
wat is deze mysterieuze kracht die zo een stempel op ons leven drukt?

liefde

het is geen kwestie van verbonden raken met iets of iemand
het gaat om de ontdekking dat we altijd verbonden zijn geweest
liefde is besef van grenzeloosheid
het is een hartsverbondenheid waarin huidskleur, leeftijd, sekse, uiterlijk of geld volkomen onbelangrijk zijn
bovenal is liefde een diep gevoel van spirituele verbondenheid,
het is een verbondenheid met de fundamentele waarheid die aan alle leven ten grondslag ligt

moeten

vervangen door

willen

You already live the season of the postponed time:
you named it the autumn of the roses

inhale them and inflame - and listen,
when heaven extinguishes, to the silence of the world.