ik zou deze ochtend graag inpakken. voor later.
de witte aarde. die rode buik van de wolken.
en de blauwe ontblote navel daartussenin.
de traagheid waarmee ik uit bed stap.
het zachte spoelen van warm water.
om m'n huid langzaamaan wakker te maken.
de poes wachtend op de stoel.
en dan het hevig koken van de waterketel.
het gedruppel van koffie en het ontwaken van de geur.
o, ik mag de stilte niet vergeten.
en al die letters in m'n ochtendboeken.
het leeslint tussen de bladen.
en dan het licht dat lanterfantert naar de dag.
o, wat zal ik dat later allemaal missen.
Archief
ef


na die dag met jou
ik bij het raam
met niets dan liefde aan,
denkend aan de stilte
tussen onze zinnen
en aan je handen.
dit weet ik nu:
handen
groeien langzaam
diep in je.
where are you this moment? only in my dreams.
you're missing, but you're always a heartbeat from me.

ankie peypers


in mij is een jonger vrouw dan ik
met lichter ogen en smaller handen.
zij staat op kleine gespitste voeten
door mijn ogen naar buiten te zien,
zij kijkt naar de dagen, naar licht en naar kleuren,
ziet alles verwonderd, ziet alles heel schoon.
beiden verlangen we, dat zij kon spreken,
dat zij kon bewegen en leven en breken
de donkere, die om haar woont.
Taal en teken
Uitgever: Contact, Amsterdam, 1956
zondag

Rainer Maria Rilke


you, whom I do not tell that all night long
i lie weeping,
whose very being makes me feel wanting
like a cradle.
you, who do not tell me, that you lie awake
thinking of me:--
what, if we carried all these longings within us
without ever being overwhelmed by them,
letting them pass?
look at these lovers, tormented by love,
when first they begin confessing,
how soon they lie!
you make me feel alone. i try imagining:
one moment it is you, then it's the soaring wind;
a fragrance comes and goes but never lasts.
oh, within my arms i lost all whom i loved!
only you remain, always reborn again.
for since I never held you, i hold you fast.
translated by Albert Ernest Flemming
ingmar heytze


het blijft maar over zachte dingen gaan
wanneer ik jou bedoel - wie niet beter wist
zou denken dat het onvervalste hoop is,
weliswaar van rafeltouw en wankelende
keukentrapjes, maar toch hoop, op jou,
en wie beweert hier dat ik beter weet?
ik ken mezelf niet terug de laatste tijd,
schreeuw schor met alle liedjes mee,
mijn lichaam vlindert als ik aan je denk.
ik droom je bent een puppy in de sneeuw,
je piept totdat ik naar de voordeur ren
en merk dat ík de puppy ben.
joseph joubert

naar toon tellegen


en zij wilde over liefde spreken
"nee..! niet over liefde…!" riep iedereen
en iedereen ging weg of sloeg haar neer,
en de dood keek door een raam:
"over liefde…? belachelijk…!"
en zij trok vleugels aan,
gelijk die van een lijster,
maar groter en radelozer,
en weg vloog ze en zong over de liefde
en de liefde zong over haar, ruiste over haar
nooit zo verdrietig ging slapen deze vrouw
op deze achteloze aarde.

