Onder bovenstaande titel zullen een aantal items verschijnen over mensen die in onze kleine stad toch wel iets hebben betekend...

*  *  *  *  *  *  *  *


Gaston Burssens werd geboren te Dendermonde op 18 februari 1896. Hij deed zijn middelbare studies aan het atheneum te Mechelen, waar hij les kreeg van o.a. Maurits Sabbe. Tijdens Wereldoorlog I nam hij, samen met Wies Moens en Paul van Ostaijen, deel aan het Activisme en studeerde hij enige tijd aan de door de Duitsers vernederlandste Gentse universiteit. Na de wapenstilstand kwam hij trouwens in de gevangenis terecht. Hierna werkte hij in een bedrijf in granen. Hij vestigde zich te Antwerpen en richtte zelf een fabriekje op.
Zij eerste gedichtenbundel "Verzen" verscheen in 1918. De invloed van het Duitse expressionisme was reeds merkbaar. De dadaïstische en surrealistische stromingen kregen echter steeds meer invloed op hem. De vrucht hiervan werd "Piano" (1924), dat gelijkenis vertoont met "Bezette stad" van P. van Ostaijen. Beide dichters waren trouwens met elkaar bevriend. Met van Ostaijen werd hij één der weinige authentieke vertegenwoordigers van het organisch expressionisme : het omvatten van een ongerijmde wereld in ongerijmde poëzie. Gaston Burssens stak heel wat energie in het afdwingen van respect en waardering voor het werk van zijn vriend P. van Ostaijen, ook na diens dood.
Op latere leeftijd, na zelf heel wat tegenslagen te hebben gekend, na het verlies van zijn eerste echtgenote en hervonden huwelijksgeluk, keerde Gaston Burssens terug naar de belijdenislyriek en de poëzie in haar meer traditionelere vorm, zoals blijkt in "Ode" (1954) en "Adieu" (1958).
Hij ontving tweemaal de Driejaarlijkse Prijs voor Poëzie (periodes 1950-52 en 1956-58). Gaston Burssens schreef ook proza, zo o.a. essays over Jespers en van Ostaijen. Hij beoefende ook de schilderkunst. Gaston Burssens overleed te Antwerpen op 29 januari 1965.

Enkele van zijn werken:

*Verzen (Poëzie, 1918)
* De Yadefluit (Bewerkingen van Chinese verzen, 1919)  * Liederen uit de stad en uit de sel (Poëzie, 1920)  * Piano (Poëzie, 1924)  * Enzovoort (Poëzie, 1926)  * Klemmen voor zangvogels (Poëzie, 1930)  * Paul van Ostaijen zoals hij was en is (Essay, 1933)  * French en andere Cancans (Poëzie, 1935)  * De eeuw van Perikles (Poëzie, 1941)

* Elegie (Poëzie, 1943)  * Floris Jespers (Essay, 1943)
* Fabula rasa (Verhalen en beschouwingen, 1945)
* 12 Niggersongs (Poëzie, 1946)  * Boy (Toneel, 1952)  * Pegasos van Troja (Poëzie, 1952) * Ode (Poëzie, 1954)  * Floris Jespers (Essay, 1956)

Een opname aan de Barrage in de winter...

Een kaart...

Wat zijn we gelukkig…

te mogen leven in een stad als Dendermonde;

*waar sommige straten zijn belegd met nieuwe asfalt;

*waar de Grote Markt is geplaveid met Chinese stenen;

*waar de voetpaden, als die er al zijn, soms ook al eens putten vertonen;

*waar betonnen obstakels in de Kerkstraat het leven al eens onaangenaam kunnen maken;

*waar hinderlijke mastodonten van metalen bollen aan een rond punt liggen die er al eens kunnen voor zorgen dat je struikelt;

*waar in winkelstraten ijzeren paaltjes staan die af en toe kromgereden of geheel uitgereden worden;

*waar de watermuur op de Grote Markt er voor zorgt dat je af en toe eens een onverwachte duik tegen de Chinese stenen kunt nemen;

*waar je af en toe eens een halfuurtje mag rondtoeren alvorens je je wagen bent kwijtgeraakt;

*waar je regelmatig een stortingsbewijs in je brievenbus vindt, omdat je een vijftal minuten te lang parkeerde volgens de gegevens van je ticket;

*waar je soms foto’s in je brievenbus gegooid krijgt met bijhorende duur te betalen pv’s omdat je enkele luttele kilometers te snel reed;

 *waar we nu nog altijd niet weten of de gedempte Dender open of toegaat;

*waar werken schering en inslag zijn, of het daarna nu al dan niet daardoor verbetert;

*waar een enorme bibliotheek wordt gebouwd die enorm veel centen gaat kosten; 

*waar sluikstorters het nog voor mogelijk houden hun praktijken uit te voeren;

*waar de N41 nog altijd niet wordt doorgetrokken, niettegenstaande de vraag reeds jarenlang werd gesteld;

*waar 28 gevangenen kunnen ontsnappen en daardoor de cipiers de gelegenheid geven om te staken;

*waar een begijnhof is waar geen enkel begijntje meer te bespeuren valt;

*waar alcoholtests nog altijd positieve resultaten opleveren;

*waar geen kermis op de Grote Markt mag staan;

*waar het paneel van de ‘Rechtvaardige Rechters’ dan blijkbaar toch niet verstopt was;

*waar uiteindelijk toch nog altijd geen feestzaal te bespeuren valt;

*waar héél veel rondpunten zijn, maar ook enorm veel files…;

*waar… ja, waar wat nog allemaal…

Gelieve zelf aan te vullen indien u dit wenst:

*………………….

*………………….

*………………….

*………………….

Schooljaar 1930-31 – Prijsuitreiking in de RMJS

(foto Fernand Abbeloos)

Het 6^de leerjaar vertolkt een Spaanse dans.

Liggend (v.l.n.r.): Gilbert DE COSTER – X – Jean CADRON

Knielend: Willy Scholliers - X – X – Fernand ABBELOOS

Staand: … DUBOIS – leraar A. VAN DE VELDE – Georges DIERICKX – X – Fernand Bruyninckx – X – William DE DECKER – X – Gustaaf LENSSENS – muziekleraar R. DE LEYE – Georges PENSAERT

27 maart 1990 - Gespreksavond “Argo en de verdraagzaamheid” in het K.A.


V.l.n.r.: Norbert De Batselier - Siegfried Bracke - Nelly Maes - Karel De Gucht

1980 - Klasactiviteiten RITO Meisjes.

In de tuin van Estaminet 'Den Hert' aan de Kerkstraat bevindt zich een toog waarin kunstenaar Jean Steeman zijn inspiratie liet botvieren...
Een beeld... 

Begijnhofbeelden... door de jaren...

HOLLANDS ARSENAAL.- Zuidlaan (1827-1828)

Na de nederlaag van Napoleon maakten Engelse en Hollandse ingenieurs werk van nieuwe vestingen die een dam moesten opwerpen tegen het Franse imperialisme. Er werden nieuwe wallen aangelegd, kazematten, stadspoorten, kruitmagazijnen, enz.

Toen rond 1825 al die werken klaar waren begon men met de oprichting van grote militaire gebouwen. Zo ook een bomvrij arsenaal aan de Zuidlaan. Het is een zware bakstenen constructie. Op het gelijkvloers en op de eerste verdieping zijn er een tiental zalen die voorzien zijn van poorten en vensters. Het geheel is bedekt met een dikke grondlaag, die het gebouw toendertijd ‘bomvrij’ maakte. Sedert 1991 is deze site beschermd als monument.

Ouit wéitenschappelaike en dus betraaboëre bron bènne'k te wéite gekomme dâ van de joër 't joër ne sèkont langer zâ diere as normoël!
Oe dâ't komt dâ wéite'k nemiër, dâ was nogal ne gekomplikéirden ouitleg. 't Zouë iet te moëken èmme mè-j-onzem bol die drouit of zot drouit...
In alle geval we kraige isj iet wordâ me ni moeten achter vroëgen èmme. Of dâ me d'r nâ béiter gon van wèrre, doër èmme'k man twaifels auver. D'r is wel iën dingen oën en daddis dâ me n-aj-uëk ne sèkont zelle moete langer wachte achter onze nievejoër!

Aandenken aan Leon Roger Verhofstadt (broer van mijn vader) - zoon van Napoleon Verhofstadt en Aline De Beul - die op 11-jarige leeftijd verongelukte op de Molenberg.

"De Brusselsepoort, opgetrokken begin 13e eeuw, werd ca. 1402 door een nieuwe poort vervangen. Ze lag in het verlengde van de Brusselestraat en verdween na 1872, toen op bevel van Jozef II de vesting werd ontmanteld. De huidige neoklassieke poort werd ca. 1824 iets oostelijker opgetrokken en was aan de binnenzijde voorzien van bakstenen keermuren en twee wachtlokalen. De Brusselse Poort is sedert 1993 als monument beschermd.
Na restauratie ingehuldigd op 23 oktober 2003
door burgemeester Norbert De Batselier"

Enkele herinneringen aan het Jazzfestival 1980...

Ik herinner mij een liedje dat vroeger werd gezongen tijdens de zangronden van Den Dèrremonse Klapper...
Het werd gemaakt in de tijd dat de eerste "boetiekskes zonder kleren" in de Nederlandse gemeente Sluis hun deuren openden. De tekst wordt gezongen op de melodie van "Ik ben in Parijs geweest...".

'k Em isj nô Slouis gewéist,
was mè dâ doër kerjéis...
't Spéildinge is dor zuë kommik,
ammel masjiene in plastik...
Mènsjen iniëngedrouit,
'k gerokte d'r ni-j-on ouit...
en de Ollanse margarin
die smok nor vazzelin!!!

Aansluitend werd dan nog de eerste regel gezongen van het bekende liedje van Bob Benny met daarna een eigen toevoeging:

Lievelingk woër en wanniër,
doe me't wéir nogge ne kiër???

Schooljaar 1935-1936 - Schoolreis Rijksmiddelbare Jongensschool - De watervallen van Coo

(foto G. Van Onsem)

Onderwijzer E. Bosteels poseert met enkele leerlingen van het 6^de leerjaar (2^de van L Gustaaf Van Onsem).

Oscar Van Schoor, een geboren Dendermondenaar die later uitweek naar Antwerpen schreef het volgende over onze stad...



"Nederig stadje, zoo heerlijk gelegen aan den samenvloei van Dender en Schelde; stadje zooals geen enkel meer in gansch Vlaanderland bestaat, op evenwijdigen afstand van al de groote steden van Vlaamsch-België, aan gansch het land verbonden te water en te lande, omringd door vruchtbare landbouwen en nijverige dorpen, aan U, eerst en vooral aan U, onzen kinderlijken groet!
Moederstad, waar onze wiege stond; waar wij, uit Moeder's mond de eerste klanken onze sprake leerden stamelen; waar Vader voor ons wrocht en zwoegde en waar wij de eerste lessen ontvingen van vlijt en werkzaamheid, die zoo onmisbare burgerdeugden van het latere leven.
Geboortestad, waar onze voorouders woonden; waarvan wij elk hoekje en huizeken kenden en lief hadden; wier spraakklanken ons nog steeds als eene zoetluidende muziek in het oorruischen, gegroet!
Nederig, klein Dendermonde, laag van gronde, klein van goed, doch groot tusschen al de plaatsen van Vlaanderen door uwe roemrijke zonen;  moederstad van Pater De Smet, Polydoor De Keyser, Franz Courtens en zoovele andere waardevolle inboorlingen waarop alle stadsgenoten met rechtmatige fierheid wijzen, gegroet, gegroet!
Kleine nederige stad, die gedurende den loop der tijden klein zijt gebleven, omdat gij werd geslachtofferd voor de verdediging des Vaderlands; stadje dat groot kon en wilde worden, doch door eenen gordel van vestingen versmacht werd en ten slotte door de woede van onmenschelijke krijgsmannen vernield werd tot den gronde toe, ik groet van verre, in verbeelding, uwen eertijds zoo slanken stadstoren, uit denwelke ik zoo gaarne de zilveren tonen van onzen eeuwenouden beiaard hoorde nederrinkelen. Moge welhaast uit de galgaten van uwen herstelden stedetoren het lied der opstanding en van het leven weerklinken! Dan wordt het feestdag in mijn hart en zonnetij in mijn ziele.

MONUMENT GENTSE POORT - Gentsesteenweg 1/Aymonshof.

Zoals we bij de Brusselse Poort al vertelden, heeft Dendermonde in het eerste kwart van de 19de eeuw nieuwe stadspoorten gekregen ter vervanging van de vervallen middeleeuwse toegangen. Maar natuurlijk waren die doorgangen niet afgestemd op het latere autoverkeer. Bij de Brusselse en de Mechelse Poort zijn er daarom in 1909 doorsteken door de stadswallen gemaakt, om zo de wegen aan weerszijden rechtstreeks op elkaar te laten aansluiten. Dat is echter niet gebeurd voor de hier staande Gentse Poort, die in augustus/september 1914 door het eigen Belgische leger gedeeltelijk is afgebroken.



Omdat de bovenbouw gebarsten was, werd gevreesd dat die wel eens zou kunnen instorten wanneer er zware konvooien met oorlogsmateriaal zouden passeren. Wat er van de poort nog restte, is later gesloopt en dus volledig verdwenen. Maar van die Gentse Poort uit 1824 bleef wel de sluitsteen van de binnenkant, dus van de Kerkstraatzijde, bewaard, die de vorm van een ramskop heeft.



Op het gazon van OCMW-rusthuis Aymonshof is die sluitsteen in 1994 verwerkt in een monument, dat door ingenieur Philippe Janssens van de Stedelijke Technische Dienst is ontworpen.

   

Foto's van mijn gesneuvelde grootnonkel Henri De Beul, broer van (mijn grootmoeder) Aline De Beul. .


Henri De Beul (rechts).



De herdenking van de gesneuvelden waarbij Christine Delcart (mijn overgrootmoeder), echtgenote van Johannes-Baptist De Beul, postuum de eremedaille ontvangt voor haar gesneuvelde zoon.

(Uit de privécollectie van Jean De Wolf en mezelf).