Jubileum...

We vonden enkele betaalstaten uit het begin van vorige eeuw. Het gaat om rekeningen die werden betaald voor 'de onkosten der reuzenommegangen ter gelegenheid van Katuit'...
De lijsten vermelden vaak een globale som die aan een verantwoordelijke wordt uitbetaald (vroeger meestal aan een politiebeambte, thans aan een stadsambtenaar). Andere zijn dan weer gedetailleerde rekeningnota's, die dan vermelden dat de uitbetaalde som werd besteed aan dragers der reuzen, trommelaars en fakkeldragers.
Niettegensstaande zorgvuldige opzoekingen vinden wij van dergelijke lijsten maar enkele exemplaren terug. Wij veronderstellen dat de verantwoordelijke de globale som van het stadsbestuur in ontvangst nam en dan op eigen initiatief een listing maakte teneinde zijn uitgaven te verantwoorden.

We tonen enkele bedragen die in het verleden werden uitbetaald als 'onkosten voor de Katuit':








Soms vinden wij bij de uitbetalingsstaten nota's terug van de vergoedingen van werkverlet. Voor 1968 waren de reuzen reeds in de namiddag op stap door de stad. Degenen die daaraan deelnamen dienden dus te verletten op het werk. Deze kosten werden dan door het stadsbestuur gedragen. Er zijn in de archieven attesten voorhanden die ons duidelijk maken dat het werd afgeleverd door de werkgever van de betrokkenen en waarop het uurloon wordt vermeld.

Een foto van het Ros Beiaard genomen tijdens de ommegang van 1990 op de Oude Vest, ter hoogte van de kledingzaak 'Arista' (thans Daisy Shop). 

                    
Foto: Lieve Mathys (Dendermonde).

Na de Ros Beiaardommegang van 1990 zien we een ongewijzigde lijst, alsook het jaar daarop. In 1992 viert men het 25-jarig dragersjubileum van deken Eddy Van Iersel. Het gilde behoudt zowat zijn vorm tot 1994 en in dat jaar zijn er een aantal stoere jongelingen die zich aandienen om de opleiding aan te vatten. We vermelden hier: Guy Moens, Patrick Scholliers en Jimmy Van Iersel. Een weelde voor het gilde die aldus van een verzekerd voortbestaan kan genieten.
Feestvarkens in 1994 zijn Jean-Pierre Buggenhout en Albert De Wolf die 25 jaar dragen. Jean-Pierre Buggenhout is ook degene die graag de meeste van zijn vrije tijd vertoeft in het 'reuzenkot'. Goliath, Mars en Indiaan zien hem maar al te graag verschijnen in hun 'woonst'. Ze worden door 'de Jamp' tot in de puntjes verzorgd. Ingewijden verklapten ons dat hij zelfs een praatje durft te slaan met de '3 kerels'. Jean-Pierre houdt dan ook te goeder trouw Franki Hervent op de hoogte van het reilen en zeilen in 'het kot'.
Tot 1996 komt er in feite weinig verandering binnen de gelederen.

We sluiten hier voorlopig ons onderdeel omtrent de dragers af. We brengen alvast op latere datum nog een deel van 1997 tot heden.

                          

De beiaard heeft een zeer rijke geschiedenis. Het stadhuis was oorspronkelijk een lakenhalle (gebouwd tussen 1336 en 1350)) en kreeg in 1377-1378 een belfort. In 1378 werden twee klokken voorzien, namelijk een ‘uurklok’ en een klok die werd geluid om de lakenwevers bijeen te roepen. Er werd tevens een torenuurwerk opgehanden, hetwelke door de jaren heen verschillende keren zou vervangen worden.

In 1548 werd een nieuw uurwerk geplaatst waaraan 15 klokken waren gekoppeld. Later, tussen 1732 en 1740 kwam een beiaard van 40 klokken tot stand.

Bij het bombardement van 1914 bleven 16 klokken gespaard. In 1925 kwam er een nieuwe beiaard met 40 klokken. In 1943 werd een voorstel ingediend voor een beiaard met 43 klokken. Het zou tot 1950 duren vooraleer een nieuwe beiaard met 48 klokken werd gerealiseerd. De inhuldiging ervan vond plaats op 8 oktober 1950.

In 1975 werd de beiaard andermaal gerestaureerd. De acht kleinste klokken werden vervangen door nieuwe en er werd een nieuwe basklok geïnstalleerd. Later volgen nog renovatiewerken…

‘k Wéit nâ wèl dâ de manne van ’t stat attait véil wèirek èmme, en ik wéit uëk dâ z’auveral gelaik ni kènne zain… Mor nâ wazze’k d’r van de wéik isj in ‘t parkt gesikkelt on de stoësse en man uëg viel d’r op ’t Ros Bajjortpèirt datter stoet. Awèl santéi zènne, ’t is zonde gelèk as d’r gestèltj stoët… ‘k Ben van anteroësse nor ouis getapt en ‘k èm manne kodak gon oële vèr d’r e portrèt of twië drèi van te trèkke.

’t Is nâ ni omdâ dâ d’r e stambiltj is dâ gemokt is déir nen Oilsjtenèir dâ ze dâ d’r azuë moete loëten onderkomme nowô! Ze zèlle d’r miër as mè ne groffem bèstel en bliëkwoëter moeten opzitte vèr dâ vedrom prauper te kraige.

Alléi zeg nâ zelf as ge de portrètte ieronder ziet… ’t is gië zicht nowô? Is d’r nâ ginnen iëne van die schéipene of gemintjeroëtsléide die d’r op ne zoëterdagmèiret dâ d’r isj wâ kan gon opkouise? D’r is pertang iëne die d’r vrië kèrt bèiwoeintj zènne! Azze’k miër tait ouë zouë ‘k ik et agga gon doen, mor jâ… tait nowô!