Postkaarten...

Dendermonde op doek...



Schilderij 'Begijnhof' van Leo Spanoghe



Detail uit een drieluik van Adolf Willaert.

“Touched”…

De kleurrijke portretten tegen de gevel van de vroegere polykliniek aan de Zwarte Zusterstraat, thans het Parket van de Procureur des Konings, zijn een weerspiegeling van onze maatschappij en kregen als titel ‘Touched’. Je ziet zowel mannen als vrouwen van allerlei leeftijden, religies en subculturen, kortom een kleurrijke multiculturele mix. Er worden geen specifieke personen afgebeeld, die een of andere bijzondere plaats in ons dagelijks bestaan innemen. Het is in feite een soort puzzel, opgebouwd uit portretten, die verwijst naar het Openbaar Ministerie, waarvan het Parket als taak heeft het zoeken naar feiten, en achteraf de flarden aan informatie ineen te puzzelen tot een duidelijk beeld voor het beoordelen van strafzaken. De portretten zijn van de hand van kunstenares Inge Rosschaert. Zij wil het werk van het gerecht in een positief daglicht stellen omdat het vaak negatief wordt bekeken. De Zwarte Zusterstraat is niet loodrecht, maar wel schuin gesitueerd op de Emiel Van Winckellaan, en daarom lijkt de gevel van het gebouw naar achteren weg te lopen. Het kunstwerk ‘corrigeert’ dat idee optisch, doordat het ten opzichte van de gevel aan de rechterzijde naar voren komt. ‘Touched’ dateert van juni 2004.

Op onderstaande foto sta ikzelf uiterst links. Anne-Marie en Marianne De Ridder (dochters van Hendrik De Ridder - Riddershoe) staan eveneens op de foto.

Jaren 70 – Jaarlijkse statutaire vergadering van D.D.S. op het stadhuis.





Op de receptie na het jaarverslag.

Een nostalgisch beeld op de haven...

Knaap met vis.

We hadden het al eens over ‘mènneke vis’ en publiceerden er ook al enkele foto’s van…

Knaap met vis.

Aan de oprichting van dit beeld is een voorgeschiedenis verbonden. De voorloper van dit fonteinbeeld werd door Jos De Decker in 1942 ontworpen. Deze 'Fontein' bestond uit een zacht gemodelleerd meisje, dat met beide handen een grote schelp naast het hoofd vasthoudt. Dit beeld kende zoveel succes, dat ook het Dendermondse stadsbestuur ernstig overwoog het van haar talentvolle stadsgenoot te verwerven. Men richtte een aanvraag naar het Ministerie van Openbaar Onderwijs, "met het oog op het plaatsen van een bronzen beeldje in het hofje achter het stadhuis". De oorlogsomstandigheden waren er echter de oorzaak van dat deze zaak bleef aanslepen tot in 1945.

Later zette het stadsbestuur het licht op groen om een bronzen uitvoering van het beeld te realiseren. Tot een echte oprichting van deze 'Fontein' kwam het echter niet, omdat enkele preutse zielen vreesden dat het beeldje 'aanstoot' zou kunnen geven bij een deel van de bevolking. Het kwam uiteindelijk tot een stemming in het schepencollege. Het beeld werd wel aangekocht, doch belandde uiteindelijk in een hoekje van de gemeenteraadszaal.

Op 1 januari 1948 voltooide stadsarchitect Fernand De Ruddere zijn plan voor het aanleggen van een parkje achter het stadhuis. Langs de kant van de Dender werden er in februari groene heesters en rododendrons aangeplant. Langs de kant van het Justitiepaleis kwam er een vijvertje met een sokkel van breuksteen voor een fonteinbeeld. In de gemeenteraad van 29 juni 1948 kwam de plaatsing van het beeldje opnieuw ter sprake. Burgemeester Portmans wenste de discussie echter niet meer te hervatten. Het stadsbestuur contacteerde daarop opnieuw Jos De Decker, die enkele maanden later een nieuw ontwerp presenteerde. Het werd uiteindelijk een bronzen 'Knaap met vis' (95 x 33 x 34 cm), een naakt jongetje, met een vissersnet zedig vóór het lichaam en op de arm gedrapeerd, een grote vis in de armen knelt. Uit de mond van de vis spuit een nevelige waterstraal in de vijver. In afwachting van de onthulling plaatsten, in de nacht van zaterdag 5 op zondag 6 juni 1948, enkele grappenmakers een Manneken-Pis op de sokkel. 's Zondagsmorgens waren honderden kerkgangers getuige van deze geslaagde stunt.

Begin 1993 bleek dit fonteinbeeld verdwenen. Dreggingswerken in de Dender leverden niets op, zodat werd aangenomen dat het beeld gestolen was. Later werd het toevallig ontdekt in een parktuin in Wespelaar. De ‘nieuwe eigenaar’ bleek het beeld te hebben gekocht van een Antwerpse antiquair en kon daarom zomaar niet verplicht worden het beeld af te staan.

Op 5 mei 1993 gaf het schepencollege de kunstenaar de opdracht een nieuw exemplaar naar het oorspronkelijke model te laten gieten en het beeld op een veiliger manier te verankeren.

Dit beeld werd begin 1994 op zijn gerestaureerde sokkel herplaatst. Het draagt op de rechterkant van de basis de signatuur: Jos De Decker 1949.

Zicht op het Rond Punt aan de Brusselse Poort.

Een tekening van Herman Verbaere.



De Onze-Lieve-Vrouwekerk.

Jaren 70 – Jaarlijkse statutaire vergadering van D.D.S. op het stadhuis

Op de foto het dagelijks bestuur, vlnr: Jozef De Geyter, Marcel Van Driessche, directeur Herman Rupus, voorzitter Mark Vereecken, Valère Onselaere, Gilbert Lemmens (?)

Vlnr: Jozef De Geyter, Marcel Van Driessche, directeur Herman Rupus, voorzitter Mark Vereecken, Valère Onselaere.

Vlnr. X, Jozef De Geyter en Marcel Van Driessche.

Standbeeld van Prudens Van Duyse.

Prudens Van Duyse werd in Dendermonde in 1804 geboren. Hij was dichter, letterkundige en actief voorvechter van de Vlaamse ontvoogding. Van Duyse was ook korte tijd stadsarchivaris.

Zijn geboortehuis staat op de hoek van de Vlasmarkt en de Brusselsestraat en is aangeduid met een naamplaat.

Zijn standbeeld op de Vlasmarkt is 2,5 meter hoog en bestaat uit brons. Het beeld werd gemaakt door Godfried Devreese. Het is geplaatst op een art deco-sokkel van architect Victor Horta. Van het voetstuk leer je dat ‘Prudens Van Duyse zijn ganse leven een lied was, hijzelf de ‘roem van Vlaanderens’ kunstgebied en hij zijn vaderland bezong. Het beeld werd op de Vlasmarkt (in de onmiddellijke omgeving van zijn geboortehuis) geplaatst op 27 augustus 1893. In 1927 werd de Vlasmarkt heraangelegd en verhuisde ‘Predang’ bezijden het gerechtsgebouw aan de Franz Courtensstraat. Vanaf 16 april 1994 staat hij opnieuw op zijn vertrouwde plaats aan de Vlasmarkt.

Foto genomen bij de inhuldiging van het nieuwe justitiepaleis op 4 april 1927.
Poseren o.m. minister P. Hymans (centraal), burgemeester Van Stappen (onderaan 2e van links).

Nog enkele foto's van de Nadiavrienden in actie... (1978).



Intens oefenen op de parking van DV Woonidee, naast kippenslachterij Buslot.







(Foto's Emiel Lutens)

Sommigen zullen zich al afgevraagd hebben wat al die brokstukken zijn aan het O.-L.-Kerkplein, tegenover de hoofdingang of het westerportaal van de kerk. Het zijn gebeeldhouwde arduinfragmenten van de barokke abdij van Zwijveke, waarvan elders in de stad overblijfselen van te zien zijn. Op deze plaats lag ooit het oorspronkelijk kerkhof van Dendermonde.

1 meistoet in het centrum.



Klaar voor het vertrek van de 1 meistoet aan het ABVV (Dijkstraat).

V.l.n.r. Magda De Meyer, Ivan Verleyen, Norbert De Batselier, Theo Janssens, Bart Van Malderen, Julien Van Geertsom, Mil Kooyman.



De stoet wordt voorafgegaan door de Socialistische Harmonie uit Lebbeke.









Drumband Zele neemt deel aan de optocht.

Oorkonde van de Vrije Pijndersgilde op naam van Petrus De Bruyn, uitgereikt ter gelegenheid van de Ros Beiaardommegang van 1990.



(Foto: A. Triempont)

Een aantal klanten van café Nadia aan de Mechelsesteenweg verenigden zich eind de jaren zeventig in een groepering die onder meer deelnam aan de cavalcade. Ook waren aldaar de Jupiler Singers actief, was er een jaarlijkse Miss Nadiaverkiezing met de jaarlijkse kermis en hadden allerhande activiteiten plaats.
Hierna enkele beelden uit 1978 vóór de deelname aan de carnavalstoet.
.



We herkennen o.m. Emiel Van Belle, Pierre Van Den Brempt, Eduard Vinck, Pierre Lanckbeen, Herman De Nijs, Julien Huylenbroeck, Mario Moens, Monique Inzé, Mathilde De Ridder, ... Quisquater, Florine ..., Freddy Vermeir, ... Emiel Lutens.



Hier zien we o.m. Pierre Van Den Brempt, Rudy Audenaert, Mario Moens, Freddy Vermeir, ...





Monique Inzé (midden), links vermoedelijk ... Quisquater.

(Foto's Emiel Lutens)

Enkele beelden...



'Baby Hamilton' in 1967 met onder meer René Legat, Francis Ghysbrecht,
Arthur Block, Jaak Verhelst, Sonja Fischer, Marie-Louise Stockman, ...



Bij de uitvoering van 'Mademoiselle' in 1988.

Het Zwartzusterklooster (Vlasmarkt)

In 1491 zakken de zwartzusters-augustinessen af vanuit Pamele bij Oudenaarde en vestigen zich in onze stad in een woning met kapel in de buurt van de Onze-Lieve-Vrouwekerk. Later wordt een stuk grond aangeboden aan de ‘Krommen Elleboog’ en verhuizen de zusters. De straat heet thans de Zwarte Zusterstraat. Achter het klooster wordt een Latijnse school opgericht waarmee snel succes geboekt werd. De Zwartzusters maakten zich ook verdienstelijk op het vlak van de verzorging van pestlijders in een ziekenhuis(je) dat in 1545 in de tuin van hun verblijf wordt gebouwd. In 1702 wordt dit gebouw uitgebreid. In 1706 wordt het echter gebombardeerd door de Engelsen en de Hollanders om de Franse koning Lodewijk XIV een halt toe te roepen, die een hele heisa maakte omtrent de erfopvolging van de Spaanse troon.
De zusters geven niet op en herbouwen hun klooster, het ziekenhuis en een kerk. Het geheel is klaar in 1733. Het gaat meer dan een halve eeuw goed tot de Fransen opnieuw de grens oversteken. De nonnen worden manu militari uit het klooster gezet. Toch keren ze later opnieuw terug naar deze plek in 1828, en dus in de Hollandse periode.

Ze kopen een deel van het vroegere ‘Prinsenhof’ aan de Koornaard en starten met de bouw van een groot nieuw klooster met ontvangstkamers, een kapel, meerdere eetzalen en logeerkamers. Het gehele project duurt tot het begin van de 20^e eeuw.



In 1914 wordt het klooster vernietigd en kunnen enkel wat kunstschatten worden gered.

    

En opnieuw komen ze terug. Ze beschikten over de nodige financiële middelen om grond bij te kopen en geven de Gentse architect Henri Valcke opdracht om tussen 1921 en 1923 een uitgebreid kloostergebouw te laten oprijzen.





Dit gebouw kennen we heden ten dage nog steeds naast de Sint-Pieters- en Paulusabdij aan de Vlasmarkt.

1 mei feest van de arbeid, feest van de strijd van de arbeiders om een beter leven, feest van de ontvoogding. Maar 1 mei 1951 is de dag van één van de meest tragische gebeurtenissen uit de Dendermondse sportgeschiedenis. Die dag zal voor altijd verbonden zijn met de tragische dood van één van KAV Dendermondes beste spelers, Jozef 'Jefke' Boon.
Als kind hoorde ik vele verhalen van mijn vader, groot supporter van den 'AVD', over Jefke Boon. Jefke Boon was het voorbeeld van de echte clubspeler, de zwoeger op het middenveld, onvermoeibaar. De kapitein van het 'grote KAVD’.
Hierbij als hommage enkele uittreksels uit krantenartikels uit die periode.

“Jef jongen, rust zacht op uw menigvuldige en welverdiende lauweren. de aarde weze u zacht. 1 mei 1951 blijft een zwarte dag  voor KAV Dendermonde.”

(Robbie Verwilghen.)

De Dendermondse sportmiddens in diepe rouw

Jef Boon, kapitein van KAV Dendermonde, is niet meer! (EDR)

* * * *

“KAV Dendermonde verliest zijn beste speler”…

“Een goed mens is gestorven”! Die paar woorden uit Multatuli mogen we gerust aanhalen bij het tragisch afsterven van Dendermonde’s meest sympatieke speler. We zullen niet betwisten dat KAVD wellicht reeds kundiger of beter, completer spelers in haar elftal opstelde maar volksgeliefder was er geen.

Jefke Boon! Hij was een stuk traditie van het elftal, de zwoegende bezieler, de verpersoonlijking van de onvermoeibare wilskracht en zegewil!

* * * *

“Jef Boon, Dendermonde’s aanvoerder gisteren onder grote belangstelling ten grave gedragen”.

* * * *

“Na de dood van voetbalspeler Boon uit Dendermonde…”

* * * *

“Jefke Boon van KAV Dendermonde ten grave gedragen…” 

* * * *

KAVD-kapitein Jefke Boon onder geweldige volkstoeloop ten grave gedragen

Dinsdag werd onder massale belangstelling te Grembergen ten grave gedragen Jef Boon, kapitein van het Eerste Afdeling elftal van KAV Dendermonde, welke zaterdag zo ongelukkig de dood vond.

Reeds vanaf 9uur heerste er in en rond de Kapellestraat een grote drukte. Aan het sterfhuis waren tegenwoordig, het ganse KAVD-bestuur. Op de koer van het woonhuis stonden de spelers opgesteld. Scholieren, kadetten en juniors in sportkledij vormden de haag. Rond tien uur werd het stoffelijk overschot buiten gebracht, bedekt met de kleuren van KAVD.

Wanneer dan uiteindelijk de lijkstoet zich in beweging kon zetten, was de volkstoeloop zo groot dat de rijkswacht nodig was om zich een weg te kunnen banen.  Men mag werkelijk zeggen dat gans de Denderstreek tegenwoordig was.

Aan de kop van de stoet marcheerden de vaandels van de plaatselijke supportersverenigingen en van afgevaardigden van voetbalclubs uit het omliggende, de Koninklijke Harmonie Sint-Cecilia, de jonge spelers in sportkledij dragende tientallen kransen en bloemstukken waaronder bijzonder opgemerkt werden de reuzekransen van Racing Mechelen, Eendracht Aalst en SK Lebbeke. Ook bloemen vanwege de clubs van Hamme, Wetteren, Zele, Appels, Gantoise en andere. Dan kwam het muziek van KAVD, het bestuur en de leden. Tenslotte volgde de kist met het stoffelijk overschot, gedragen en omringd door de spelers van het eerste elftal en reserven, de familieleden waarna honderden supporters en sportliefhebbers. Tussen een driedubbele haag van toeschouwers toog de stoet naar de kerk.

Op het kerkplein was het een onvergetelijk schouwspel toen het lijk tussen de haag van spelers de kerk werd binnen gedragen onder het spelen van een treurmars.

Het was met ruim 40 minuten vertraging dat de dienst kon beginnen. De kerk welke reeds voor de aankomst van de stoet gedeeltelijk bezet was, kon onmogelijk plaats bieden aan allen. Honderden mensen moesten van op het Dorpsplein de dienst volgen. Aan de offergang scheen geen einde te zullen komen. Het was twaalf uur wanneer de stoet zich in beweging zette voor de laatste droeve tocht naar het kerkhof.

Bij het open graf werd door advocaat Verwilghen namens de spelers een ontroerende afscheidsrede uitgesproken waarbij menigeen een traan moest wegpinken en wanneer de spreker dan zelf al wenende zijn rede eindigde, snikten velen het uit.