Brochure...

Nor ’t schaul… Ier en toër zijje de leste doëge e poër verwaizinge nor’t fait dâ’t schaul vedrom begintj… Ik mag er ni-j-op pèize! In den tait was dâ vèr mèi déis doëge een mèrtelingk. E poër doëge véir dâ ’t schaul begost ouë'k al van die-j-oërdege druëme. Ik zag mè-j-al vedrom gediereg op straf stoën, ik voejldege de réigel van de miëster al op man knauke en nog van die ambetante zoëke die-j-ammel mè ’t schaul te moëken èmme. Ik kost er ni van auver dâ dië miëster attait alles on ons moest vroëge… Diën ouë toch zelf uëk nor ’t schaul gewéist of ni? A wist alles al en toch vroeg diën alles on ons, pessies of â wist et ni!

Ik èm nuët ni véil sjans g’at in ’t schaul… Gediereg moeste’k bè den derèktuir, ’t was attait iet! En pertang ik vont va mâ zèlve dâ’k ik em braaf kintsj was. Die-j-ander die vanalles ouitstake die moeste nuët ni-j-'n goën. Ik ouë attait den téigeslag azze’k tèn isj iet misdéi dâ ze’t gezien ouën nowô! Een uëpe komplemènte bè diën derèktuir en tèn touis uëk nog isj lagèir! Ik èm isj e joër g’at datter in mannen agendâ zuëdoëneg véil ruët stont dâ manne pa vroeg of dâ’t manne agenda was of ’t “ruët boekske vâ Mao”! Ik wist allènsj nog ni-j-auver wâ datten klaptege!
Nië mè-j-auver ’t schaul te klappe kènde mèi ni véil plezier doen. Oewèl, ‘k moet zègge dâ’t neig verbéitert is van azze’k nor de RITO gegoën bèn. Die miësters woëre d’r zuë kèrt ni-j-af en d’r koste nikker méi klappe. En dâ woëre mènsje dâ g’af en toe nikker zag op stammenéi goën. Dâ was van tien néige uëk de réide worrom dâ ze mènsjelaiker woëre nowô! Die-j-èmme mè faitelaik nog em bitsje kènne bèibringe. Ik bèn nâ nog ni van de slimste, mor alléi, de lèste joëre van ’t schaul èmme toch em bitsje g’olpe!

We trokken nog eens, gewapend met ons fototoestel, langs de werken aan de Denderbrug...
We schoten volgende beelden op 27 augustus jl.

Als ik even terugdenk aan mijn kindertijd, stond deze periode van het jaar volledig in het teken van ‘terug naar school’… De boekentas werd opgediept en nagekeken of die wel nog geschikt was voor een volgend schooljaar. Hier en daar werden reeds enkele aankopen gedaan van ‘algemene materialen’, zoals een vulpen, een meetlat, een gom, een potlood. Kortom ‘schoolgerief’ noemde men het… Zelf had ik daar niet zo’n problemen mee, maar sommige van mijn vrienden konden er niet om lachen… Het aankopen van dat gerief was het sein dat de school eerstdaags de deuren opnieuw zou openen. Schoollopen zagen ze als een onverdiende last die ze moesten dragen. Dagelijks op de schoolbank van 8.30 uur tot 11.30 uur, dan vliegensvlug even naar huis om te eten en dan terug op die stomme bank van 13.00 uur tot 16.00 uur. Het was alsof zij dagelijks zware arbeid dienden te verrichten. Misschien dachten sommigen er dan nog bij dat het een onbetaalde taak betrof. 
De leerstof leek voor sommigen niet te overzien. Wanneer ik nu de leerstof van de kleinkinderen bekijk, krab ik me ook al eens in het haar en denk: “In onze tijd leek het mij eenvoudiger…”. De kleinkinderen reageren dan onmiddellijk met een kundige uitleg over ‘hun’ opgedane kennis en al gauw steek je enkele begrippen op, toegevend dat het inderdaad niet zo moeilijk is… Zij bekijken je dan met een paar ogen vol ongeloof en ook een beetje bewondering. Het is alsof ze dan denken dat opa toch wel een slimme en geleerde kerel blijkt te zijn… De fierheid is wederzijds!

Inkom van de stad, vanuit de richting van Sint-Gillis...

Nog een aantal archiefstukken aangaande De Vier Zustersteden...



Inkomkaart TD 1969



Inkomkaart TD 1972



Artikel uit Denderland - 1960



Marc Stassijns, welbekend van de radio, was een van de pioniers bij de oprichting van de studentenkoers.

Wenst u meer info omtrent de Dendermondse Perskring?



Bezoek de website:
http://perskringdendermonde.skynetblogs.be/archive-day/20090711

Even mijmeren...

In oktober gaan de traditionele voorstellingen van het
Dendermonds theater door op 2, 3, 5, 9, 10, 12, 16, 17, 21, 23, 24, 26, 30 en 31 oktober.
Het verhaal (Rouge Baiser) is een idee van Ivo Maes dat werd bewerkt en geregisseerd wordt door Emiel Ravijts.



Rouge Baiser (originele titel Hot lips.... of de belevenissen van Charlotte).
 
Charlotte (een fotomodel) heeft het in haar hoofd gekregen om zeer beroemd te worden... Ze krijgt een aanbieding van een groot bedrijf, om een nieuwe lippenstift te promoten en heeft reeds allerlei plannen in haar hoofd... Plots krijgt ze onverwacht bezoek van haar zuster Mia, die problemen heeft met haar echtgenoot en een tijdje wil blijven logeren. Verder is er ook nog Jiji, de huisgenoot van Charlotte en modefotograaf, maar deze bekijkt het allemaal nuchter.
Stafke, de concierge van het appartementsgebouw, komt op alle momenten te pas en te onpas binnengelopen. Hij is verplicht om steeds naar de pijpen van zijn bazige vrouw Jeannine te dansen. Verder is er ook nog minder snuggere lifthersteller Dolf die zijn bijdrage levert in de dagelijkse rompslomp.
Als de grote baas van het bedrijf persoonlijk komt kennis maken met Charlotte om het contract te laten ondertekenen, gaan de poppen pas aan het dansen...

Het is een blijspel met tal van komische situaties. 

De cast is dit jaar als volgt samengesteld:
Mia: Myriam Van Praet
Charlotte: Maggy Van den Abeele
Jeanine: Ann Abbeloos
Jiji: Danny De Bock
Dolf: Peter Vermoesen
Gust: Jorri Korte
directeur: André Pauwels
Patron: Patrick Meulebroek
Stafke: Emiel Ravijts

Opnames in de Infanteriekazerne...

Nog een aantal verschenen artikels omtrent 'de Vier Zustersteden'...



1970



1971



1972



1974

God, wat baal ik van mensen die altijd zo negatief zijn… Er mag niks gebeuren of ze staan op de eerste rij om commentaar te leveren. Neen, geen opbouwende kritiek, maar steeds negativisme! Wat brengt hen daartoe? Is de oorzaak van lichamelijke aard? Hebben die mensen een maagzweer? Is het van psychische aard? Is er iets in hun jeugd voorgevallen dat zij op alles en iedereen kritiek hebben?

Ooit maakte Wim Sonneveld een liedje over dergelijk volkje, met de titel “Zij kon het lonken niet laten”. Misschien had een titel als "Zij konden het zeuren niet laten" ook wel een goed idee geweest?

Ken je mensen in je omgeving die zo zijn? Hoe pak je ze aan? Wat zeg je daar tegen?

Een hoop vragen waarop vaak geen antwoord komt.

Niet dat ik geen kritiek kan hebben, hoor! Ik ben steeds opgezet met opmerkingen, als die maar positief bedoeld zijn. Daar kan je tenminste nog uit leren. Maar steeds zeuren over wat er gebeurt of kan gebeuren, maakt alles zo onaangenaam en moeilijk!

Naarmate een mens ouder wordt, kun je aan de ruststand van de mond zien wat er in zijn leven is gebeurd. Een mens die een leven vol zorgen heeft gehad heeft het vaak moeilijk om de mondhoeken op te trekken tot een brede grijns…, zelfs op gelukkige momenten.

We hebben toch ooit wel de mogelijkheid gekregen om te lachen en om ietwat positief ingesteld te zijn. De spieren ontspannen is een goede manier om het leven iets aangenamer te maken. Ik weet ook wel dat er veel kommer en kwel is, zelfs in de hele wereld. Maar een lach en dat beetje positieve kan ons terugbrengen tot de kwetsbare mensen die zo goed en zo kwaad als we kunnen het leven proberen te leven… Ik wil zeker niet gezegd hebben dat er nooit reden is om eens te zeuren of te kniezen, nee hoor!
Maar ik heb het moeilijk met mensen die steeds maar weer de zeurkous gaan uithangen. In hun onmiddellijke omgeving zijn ze wellicht weinig te genieten! Ja, ik weet het, de ene dag is de andere niet, maar voor sommigen lijken alle dagen zo zwart als de nacht! Nooit eens iets goeds krijgen ze over de lippen. Altijd maar vinden ze iets om af te breken... En wees er maar zeker van, het zijn niet altijd de oudsten die zeuren!

Ik vond in een liedje een gedeelte tekst dat dit artikel perfect ondersteunt:

"niet kniezen, niet zeuren, dat is hartstikke fout. Soms lijkt alles triestig, zwarter dan de nacht. Maar het wordt weer helder, als je weer eens lacht”…



En nog even dit...

Niet kniezen, niet zeuren
Da’s hartstikke fout
Vergeet niet te leven
Want straks ben je oud

Soms lijkt alles donker, zwarter dan de nacht
Maar het wordt weer helder, als je weer eens lacht
Lachen is een wonder, alles komt terecht
Weg verdriet en zorgen, ’t leven is niet slecht

Niet kniezen, niet zeuren ...

Wie kan mij vertellen, waar de hemel is?
Boven bij de vogels, beneden bij de vis?
‘k Zal het u vertellen: De hemel dat is hier
Daarom lieve mensen, maakt toch veel plezier!

Niet kniezen, niet zeuren ...

Naar aanleiding van het artikel in verband met het weren van vrouwen als hellebaardier, dat wij gisteren publiceerden, legden wij ons oor te luisteren in de binnenstad. De meningen zijn alvast verdeeld… Sommigen vinden het doodnormaal dat vrouwen niet kunnen fungeren als hellebaardier. Een afdoende reden kunnen ze evenwel niet geven. Eén persoon heeft hierover een mening. Hij laat ons weten dat hellebaardiers stoere mannen moeten zijn en we moeten maar eens kijken naar de ‘wacht van de paus’, naar zijn zeggen. Wij leggen niet onmiddellijk de link met de hellebaardiers die onze reuzen door de straten leiden, maar goed… wij vroegen om een mening.

Anderen vinden het een verkeerde beslissing, vooral door het feit dat dames in het verleden wél als hellebaardier konden deelnemen aan de ommegang. Dat men terug wil naar oude tradities, vinden zij verkeerd. Folklore is er voor iedereen, vinden anderen dan weer en als vrouwen zich aandienen om mee te lopen in de stoet, moeten ze zeker en vast niet worden geweerd. Trouwens, voegen zij eraan toe, de kledij zorgt er wel voor dat het niet onmiddellijk duidelijk is of het om mannen of vrouwen gaat. Ook is dit volgens hen niet zo belangrijk. Het voornaamste is, dat de figurantenrollen ingevuld raken.

Nog anderen vermoeden dat het allemaal te maken heeft met de inkorting van de stoet. Ze denken dat er om die reden minder figuranten nodig zijn en men zich een selectie kan permitteren.

Hebt u hieromtrent nog een andere mening of wil u reageren? Stuur gerust uw mening of reactie binnen via het e-mailformulier op dit blog.

Enkele artikels omtrent 'De Vier Zustersteden', voornamelijk uit het weekblad 'De Voorpost'...





1966



1967



1968

Het Heldenplein door de jaren heen...

Anny Mestag in de Ros Beiaardstoet van 1958.




(Foto familie De Vries-Mestag)

Via de krant 'Het Nieuwsblad' vernemen we dat er dit jaar geen vrouwen als 'hellebaardier' mogen fungeren in de middeleeuwse reuzenommegang.
We publiceren hierna het artikel dat verscheen in voornoemde krant.

Hommeles rond de Gildenreuzen en Katuit. Na jaren mogen vrouwen geen hellebaardier meer zijn. Zij pikken dat niet, maar het Ros Beiaardcomité is onvermurwbaar: 'Wij willen terug naar de traditie.'

Ilse Callebaut uit de Sparrenlaan is boos. Na zeven jaar als hellebaardier voor de reus Mars te hebben gestapt in de reuzenommegang Katuit, mag dat plots niet meer. 'De vrouwen die de jongste jaren als hellebaardier mee in de stoet stapten, kregen nu geen uitnodiging meer', zegt Callebaut. Ze tilt daar zwaar aan.
Een hellebaardier is een middeleeuwse figuur die zijn meester verdedigt met een hellebaard, een lange stok met een ijzeren punt en daaronder een bijl en een haak.

'De stoet is een moment waar ik elk jaar weer naar uitkeek omdat ik dan als Dendermondse voor 'mijn' reus mag lopen en ook omdat de hellebaardiers allemaal vrienden geworden zijn. We zouden nu nog een jaar Katuit doen om dan trots voor ons Peirt te kunnen lopen.'

Die droom spatte uiteen. 'Ik heb lang zitten wachten op een uitnodiging, net zoals andere jaren, maar die kwam maar niet. Mijn dochters kregen wel een brief waarin hen gevraagd werd als fakkeldrager te fungeren.'

Callebaut rook onraad en belde naar de toeristische dienst van de stad. 'Mijn vermoeden werd bevestigd: er mogen volgend jaar geen vrouwen als hellebaardier voor het Ros Beiaard lopen en nu dus ook niet meer voor de gildenreuzen. Tien jaar geleden mocht dat blijkbaar wel en nu plots niet, zonder dat dit gemotiveerd wordt. Ik vind dit pure discriminatie op basis van geslacht.'



De vrouw is ook razend omdat ze nergens een afdoend antwoord zegt te krijgen op haar vraag. Dat er naar de traditie verwezen wordt, vindt ze niet genoeg.

Franki Hervent, intendant van de Ros Beiaardorganisatie en ook verantwoordelijk voor de reuzenommegang Katuit, is op de hoogte van het ongenoegen van de dames. 'Dat er geen vrouwen als hellebaardier meer mogen fungeren, komt omdat wij teruggrijpen naar de pure traditie. In de middeleeuwen bestond het erecordon van het Ros Beiaard ook uitsluitend uit mannelijke hellebaardiers. Dat moet nu ook, vinden wij. Dat geldt overigens niet alleen voor de hellebaardiers, maar ook voor de pijnders en de Vier Heemskinderen. Ook daar mogen geen vrouwen bij.'

'Vijf à zes dames klagen dat zij geen hellebaardier meer mogen zijn', aldus Hervent nog. 'Ze hebben allemaal een andere plaats in de stoet gekregen, wat duidelijk maakt dat er zeker geen discriminatie in het spel is.'

(artikel: J.P. De Lamper)

Morgen dansen de reuzen!

Hieronder vindt u het parcours langs waar u van deze editie met volle teugen zal kunnen genieten:

Noordlaan, Veerstraat, Bogaerdbrug, Bogaerdstraat, Oude Vest, Lindanusstraat,
Leopold II-laan, Brusselsestraat, Vlasmarkt, Koningin Astridlaan, Werf,
Bogaerdbrug, Franz Courtensstraat, Justitieplein, Kerkstraat, Beurzestraat,
Emiel Van Winckellaan, Ridderstraat, Grote Markt

Ontbinding langs:
Justitieplein, Kazernestraat, Noordlaan

Opnamen uit 'De Vier Zustersteden' van weleer...

Een opname uit een processie. Foto genomen aan het kruispunt Grote Markt-Kerkstraat. Op de foto staat Anny Mestag.
Jaartal onbekend.



(Foto familie De Vries-Mestag)