Den Dèrremonse Klapper.

In de voor- en naoorlogse periode kende onze stad het befaamde dansorkest onder leiding van Benoit Callebaut. Hiervan maakten ondermeer deel uit: Frans Goossens, René Van de Meersch, Amandus Torfs, Jef Verhaegen, Frans Van Regenmoortel, Petrus Pieters, Wily Van Vossole, Cornel De Mol en Leon Van de Meersch en Jacques Lafon. De muzikanten waren niet alleen afkomstig uit de stad, een aantal van hen kwamen uit Sint-Gillis en Lebbeke.

Jern Vermeiren zond ons een prachtige foto van de oude gebouwen van de Bond Moyson aan de Veerstraat (vijfitger jaren). Op de foto is eveneens apotheek 'De Loose' (Centrale Apotheek van Dendermonde) te zien, alsook het Café De Donder (hoek Veerstraat - Boeketstraatje). Zelf hebben we ook nog herinneringen aan deze plaats. Half de vijfitger jaren woonde ik met met mijn ouders tegenover het genoemde café op een appartement, waar ook o.a. de familie Godin woonachtig was.

(Foto uit de privécollectie van de familie Vermeiren).
Met onze welgemeende dank!

Een foto van een tijdje geleden van een aantal Dendermondse brandweermannen (sapeurs), voor de ladderwagen Magirus-Deutz.



Op de foto,staande achterste rij, vlnr: Flor Van Hoyweghen, Eugene Moens, Willy De Looze, Eddy Bal.
Middenste rij, vlnr: Henri Bosteels (+), Gustaaf Wilockx, René D'Houwer, Leonard Van Ransbeeck (+), William Vandenbrande, Roland Peeters (+).
Zittend vlnr: John D'Hooghe, Jef Van De Velde (+), Alfons Quisquater (+), Eugène De Decker (+), Valerie Peeters (+), Georges Barth (+), François Franckaert.

De Stedelijke Muziekakademie... De geschiedenis van de akademie laten we nog even rusten en komen we zeker later op terug. Deze school, die vroeger slechts over een gedeelte van het gebouw kon beschikken doordat ook de brandweer aldaar was gevestigd, heeft de laatste jaren enkele ingrijpende veranderingen ondergaan.



We waren benieuwd hoe de 'koer' van de brandweerkazerne én van de muziekschool er thans uitziet...




De droogtoren staat er nog steeds als stille getuige en laat weten dat de brandweer vroeger in dit gebouw een onderkomen had.

We gaan er even tussenuit van 3/7/'08 tot en met 4/8/'08.


Tijdens die periode doen wij alvast nieuwe inspiratie op om dit blog verder te zetten.
Wij zijn er terug met nieuwe items vanaf 5 augustus 2008!
Tot dan?

Wij maken even van de gelegenheid gebruik om alle bezoekers tot nog toe, van harte te bedanken en hopen hen allen weer te zien na de verlofperiode.

Een plaats die wel een eigen geschiedenis zal hebben is de 'roepzaal' aan de Kazernestraat. Velen hebben daar destijds op zaterdag gestaan om het één of ander te kopen dat werd aangeboden op de 'venditie' (vendiesse)... Soms waren er héél waardevolle aanbiedingen te koop. De heer Leybaert was als 'roeper' een attractie op zichzelf.

Wij hadden het onlangs over het 'dievenkoetske' van den Huau. Inmiddels verkregen wij van Gilbert Huau (kleinzoon van) enige supplementaire info, waarvoor onze welgemeende dank.
De 'dievenkar' of het 'dievekoejtsjke' zoals het celrijtuig in de volksmond werd geheten, was eigendom van de gevangenis. De kar was ingedeeld als volgt: twee rijen met elk drie afzonderlijke cellen - in elke cel bevond zich een zitbank - de cellen konden afzondelijk worden afgesloten.
De laatste begeleider van de groengekleurde 'dievenkar' was Arthur Huau. Hij woonde met zijn echtgenote Elisa Werdefroy eerst aan de Nieuwstraat en later aan de Nijverheidsstraat, op het hofke waar zich thans het Zwijvekemuseum bevindt.
Op zeer jonge leeftijd werkte hij voor de vervoersfirma Ruyssinck, Verstraeten en Gryson. Deze bezaten het 'voorrecht' het transport van de gevangenis te mogen verzorgen. In de volskmond noemde men dit het transport 'van de Nord nor de Midi'.
In december 1958 kwam een einde aan het vervoer met de 'dievenkar'. Op 15 december 1958 werd het vervoer voor het eerst per auto gedaan. De auto behoorde toe aan de gevangenis en stond opgesteld in de Garage Modern aan de Leopold II-laan.
 Enkele jaren later werd het vervoer van de gevangenen gedaan per taxi. Meer bepaald achtereenvolgens door de taxibedrijven Vermeir, Vandendriessche en Borms. Thans beschikt de gevangenis zelf over een celwagen.
We plaatsen ook een betere foto van Arthur Huau met zijn 'dievekoejtske'.

Een beeld uit de processie van 1928 ter hoogte van het Heldenplein.

Een klasfoto van de Stadslagere Meisjesschool daterend van 1930-'31.
De lerares (bovenaan in het midden) is mevrouw Margriet Gysels.



Links van de 'juf' staat Paula Blindeman. Daar juist onder (met witte strik in het haar) staat Adolfine Van Moorter.

Herkent u nog leerlingen van deze klas of staat uzelf of uw familie hier bij? Laat het ons weten aub.

Met dank aan Iris Penninger voor het toezenden van de foto.

Velen onder ons hebben waarschijnlijk nog op deze plaats aangeschoven?

Ja ook 'Zevekoten' is Dendermonde... Schuin tegenover de Korte Dijkstraat op de Mechelsesteenweg een doodlopende weg inrijden richting Schelde, en je bent op 'Zevekoten'.


Een woning op Zevekoten.


Een beeld in de richting van de Mechelsesteenweg.

Het Justitieplein...

Auver ne gillen auvertlèst zatte’k bè de kwaffuir te wachte vèr man oër af te doen en ik zat d’r in em boekske te kaike. D’r stont d’r een annons in vèr ne kongkoer vèr potrètte te trèkke. ‘k Pèisdegen i mâ zèlve, ik èm d’r op zolder uëk nog ievertanst ne kodak ligge, azze’k die nâ-j-isj benèjenoël en isj méidoen on die kongkoer…

Dië kodak zag er nog réidelaik ouit. Alléi nor den Tékman achter e fillemke. ‘k Em derèkt iën gepakt van achtemviërteg potrètte want ik kan mâ zèlven em bitsje nowô. Ik ouë derèkt e goe gedacht vèr e schuë potrèt, mor ik moest zien dad’ ons madam ni touis ’n was vèr dâ te trèkke… Man gebierevraa die lig réigelmoëteg mè-j-éir schuë laif in éire zéitel in éiren of vantait isj wad’ in de zonne… en dâ zouë nondedzjuë e schuë potrèt zain vèr méi te doen on dië kongkoer! Zudus ieder kortirke dad’ons madam ni touis’n is moete’k zien dâ’k sjansj èm en dâ man gebiervraa-j-in éiren of in dië zéitel ligt! Vaif doëge èmme’k op de loer geléige! Ik moest vanèigest réikeningk ave mè den doëtem van de kongkoer. Wâ grouëde nâ? Ik èm e potrèt kènne binnestiere! Ons madam éi gin vaif menniete van ouis gewéist en man gebiervraa éi giën twië menniete in die zéitel geléige… Dâ potrèt ziet er tèn mor azuë-j-ouit nowô… ‘Rustik’…

In 1865 werd aan de Gentsesteenweg een schietbaan opgericht. Deze schietbaan was en is bij de bevolking beter gekend onder de naam 'Het Schijf' ('t Schaif). De schutters van de Burgerwacht hielden daar schietoefeningen. In 1911 werd door het stadsbestuur voorzien in een nieuwe 'stadsschietbaan', meer geschikt voor de toendertijd gebruikte wapens. De schietbanen werden niet alleen door de stedelijke burgerwacht gebruikt, maar ook door de gewapende brandweer, de politie, de rijkswacht en soldaten van het garnizoen. Door ingrijpende veranderingen aan de gebouwen werden ze omgevormd tot drie woningen.

Franz Courtens werd in onze stad geboren in 1854 en zou zich op korte tijd ontwikkelen tot een zeer goed kunstschilder. In 1875 behaalde hij de eerste prijs schilderkunst.
In 1907 werd hij door het stadsbestuur van zijn geboortestad ontvangen ter gelegenheid van een grootse huldetenstoonstelling. Bij die gelegenheid werd de Scheldestraat, waar zijn geboortehuis stond, omgedoopt tot de Franz Courtensstraat.
Eén zijner zonen, die beeldhouwer was, liet in 1949 aan het stadsbestuur weten dat hij een standbeeld van zijn vader wilde maken, en wel gratis! Het stadsbestuur zou de gietkosten voor zich nemen en een sokkel voorzien. Het beeld werd tussen de dender- en de Scheldebrug geplaatst. In september 1950 werd het feestelijk onthuld, in aanwezigheid van Koningin Elisabeth.
In 1969 werd het monument afgebroken doordat het een hindernis vormde voor de aanleg van de Noordlaan. Het beeld verdween in het stadsmagazijn aan de Vlasmarkt. Het beeld zou 15 jaar opgeborgen blijven.
In 1983 kwam er de vraag van de Lions Club om het standbeeld terug een plaats te geven in de stad. Voormelde club was zelfs bereid de sokkel te voorzien. Hzet beeld werd in mei 1984 ontuld op een vluchtheuvel tussen het Rond Punt en de Geldroplaan. De heraanleg van het Rond Punt zorgde weer voor problemen. Courtens diende opnieuw te wijken. Het beeld verdween opnieuw in het stadsmagazijn.
In 1991 deed een andere serviceclub, namelijk de Marnixring, een voorstel aan het stadsbestuur om het standbeeld van Prudens Van Duyse herop te richten op de oorpsronkelijke standplaats op het Vlasmarkt. Zo kwam er in de Franz Courtensstraat plaats vrij om het monument van Courtens in de buurt van zijn geboortehuis te plaatsen. In 1994 verhuisde eerst Van Duyse naar de Vlasmarkt en kort daarna Franz Courtens. Op zaterdag 27 augustus 1994, precies 140 jaar na zijn geboorte, werd het standbeeld van Baron Franz Courtens opnieuw ingehuldigd.



In het stadhuis hangt van Courtens ondermeer het schilderij 'Dooi te Dendermonde'.