Naar een ontvangen tekst in het AN van een onbekende schrijver...

As ne mènsj wad’ aader wèrt…
Mè mèi-j-ister niks on d’ant,
‘k bèn nog vieveg en bè mâ verstant.
Zjust wad’artrause i man éip en manne knien,
en azze’k mè bik is’t gelèk dâ’k stèrrekes zien.
Manne poejlsjt sloëg ietske te rap en mannem bloetrik is’t uëg,
mor voersj van de rèst is alles goet op ’t iëst uëg…
Man memaure die-j-is nimmer wâ dâ’t was,
‘k wéit vandoëg nemiër wordâ’k gistere was.
Mannen oësem is wâ kèrt en man kéil dikkes druëg,
mor voersj van de rèst is alles goet op ’t iëst uëg…
Is ’t léive ni-j-attait schuën, ‘t goë toch rap verbèi
azze’k kaik nor de potrètte vâ vroeger vâ mèi.
Tèn pèize’k ô man kinnjerjoëre,
wordâ me ni koste in spoëre…
We lèin wel onder de roej,
en we woëre nuët ni moej.
‘k Wèr nâ wad’aader, en droëg wâ miër grais en zwèrt,
ik stap em bitsje troëger, ‘k moet wèl vèr man èrt…
En azze’k ni-j-op ’n pas ligge’k mè mn sjokkedaize nor omuëg,
mor voersj van de rèst is alles goet op ’t iëst uëg…
Man tande ligge in e gèllas,
mannem bril op toëfel en man uërapparèlleke in de kas.
Om néigen iere ligge’k i mam bèdde, vroeger stonte’k tot ’s nachs on den tuëg
mor voersj van de rèst is alles goet op ’t iëst uëg…
’t Goëd’ammel em bitsje troëg,
‘k èm achter t’éite wâ last ô man moëg…
‘k Em auvertlèst nog gezèit téige manne gebier,
’t is ammel ewwâ vâ langeren dier.
As ze beginne te klappe auver ier of doër wad’èireve
zouë’k azuë ter ploitsje stèireve.
‘k Em mè-j-uëk vèr man sèngskes joëre moeten ouitsluëve,
mor dâ wille ze tèn pessies ni geluëve!
Mor allâ, wéir èmmen onze tait g’at,
en ‘k bèn gelikkeg in man stat…
Op mainen aardom mikte nimmer t’uëg,
mor voersj van de rèst is alles goet op ’t iëst uëg…
