daer zijn van die stonden
waerin een oud ghevoelen
sich losscheurt
van mijn nieuwe lente

ghelijck oude wortelen
die onder ’t herte
noch eenmaal suyghen
aen wat voorby is

schrael
ende sonder warmte

een onbegrepen negatief
bleef achter
in grijs ende swartwit

alsof de siel
in hare verscheuringe
selve niet en wist
waerheen sij vallen moest

nimmermeer sal die heugenisse
in sorgende liefde
worden ontwikkelt

want sommige beelden
blijven verscholen
in het duyster
waer niemand hen
meer kleuren kan

ende seker niet
tot een somersch bouquet

doch somtijts
wanneer mijn nieuwe lente
heel stille wordt

valt uyt dat oude donker
noch een traen

die niemand siet

maar mijn herte
kent haren naem

onse eerste dienaer des lands
gaet met sijnen naesten beminde
het vaderschap tegemoet;
.
doch de daertoe noodighe daet
volghde niet den ouden wegh
waerlangs het leven
meestentijts sijne wordinge vindt.
.
met sijnen man,
ende eene draghende vrouwe,
gewilligh in herte ende gave,
ende een voor ons naemloos korrelken
uyt het graen der andere kunne,
sien sij verlanghende uyt
naer de volmakinghe
van eenen in beider herte
langh gedragen wensch.
.
nooyt eer, soo verre
mijne heugenisse reijckt,
wierdt in soo hooghen staet
van landsbestier ende spel
in stille verwachtinghe
uytgesien
naer sulck een kleyn wonder
dat, sonder rangh noch roem,
slechts dit moge sijn:
.
ghesond,
welgekomen,
ende met vreughde
in dese werelt ontvangen

een straffe storme oft dreighende waterval
ontmoeten wij in de schaduwe van ons bestaen
sy spreken van onse broosheyt ende verval

al wat tijdelijck is
raeckt eens uyt het ghesicht
dies hoede men sich voor ’t vergaen
van ’t geen achter verholen diepte ligt
’t is de tijdt
die ons tot inzicht dwinght

jae seker
sy reckt sich als een stille draedt
dagen draghen somtijts
een ander gewicht
ende onverwachts
stokt ons den adem

wanneer den rijckdom
van sijne stoffe wordt ontdaen
leert men het wesentlijcke voelen
van dit vluchtigh aerdsch bestaen

ende daer
wordt het herte milder
ende ’t uytzicht
sacht

.

de liefde laeyt

 een wijle op

 terwijl de ronde warmte

 achter de suyghende kimme daelt

 .

maer hoe kan ick haer

 voortgaende loven

 als onse stemmen

 ghedwongen doven

 .

ende met een diepen sucht

 bij ’t open venster

 de koude van het afscheyt

 naer voren wordt gheschoven

 .

is dan de stilte

 met roest besmet

 ende dreyght de verte

 allengskens samen te ballen

 tot een afgetopten knoest?

 .

terwijl ick ’t verlanghen weder

 verbergh achter

 mijnen verfoeyden roockershoest

 .

doch desen morgen

 verschijnt de dageraet opnieuw

 .

hij draeght een verschoont

 lichtblauw ghewaet

 .

soo wordt de tijt overbrught

 ende schildert weder

 vraghende oghen

 naer wat noch komen magh

 .

oock ghisteren lijdt

 soo blijkt

 aen een vergankelijck gherucht

 .

.

ergens diep van binnen

 draegh ick genegenheyt

 .

sulcks seg ick niet

 in sinnen

 want licht word ick

 in ’t aerdsche verleyt

 .

ende soude ick u niet puer

 konnen beminnen

 .

woorden botsen

 klincken als klancken

 ’t is een slaken

 uyt verscheydene flancken

 .

oock vanuyt

 ergens diep van binnen

 .

ende als de stilte mij seght

 het voelt gelijck

 het is bedoelt

 .

vloeyt warmte

 als een teeder gherecht

 door mijne poriën henen

 .

kleuren lippen rooder

 wassen oghen

 tot oprecht

 .

ergens diep van binnen

 sal ick dan singhen

 in frêle sielentaole

 .

sonder aenraecken

 hebt ghij weet

 van een schenckend onthael

 .

.

als stilte overgaet

 in doelloos swijghen

 ende daghen sich

 van licht door schaduwe

 naer den nacht

 aen elkander rijghen

 .

dan sterven bladeren

 aen de huyt

 bevriest het levenssap

 rondomme de siele

 .

de adem stockt

 in een wezenloos gheluyt

 .

swalckende door

 de ijle lucht

 soeckt het kwetsbare

 naeckend ghekleed

 .

al roepende

 naer de vrucht

 die verloren viel

 .

.

den dagh daerna

 is daer die melancolie

 van overvloet

 wanneer ’t ghevoel is uytgeput

 door menighvuldigheyt van nuance

 .

’t is oft de siele wordt beboet

 door al wat haer aenghereyckt

 aen kansen

 .

woorden die nu rusten

 in den gheest

 oft in een enkel herte

 achter veelal ghesloten oghen

 .

den dagh daerna

 roept ghij in de leeghte

 van een woestijne

 met vergane glorie

 .

terwijl in ’t bloet

 nogh wat chocolade drijft

 die nu puer, en somtijts

 ongewilt bitter smaeckt

 .

totdat het heden weder

 aen morgen beklijft

 ende hope sachtkens

 de verwachtinghe raeckt

 .

.

heden dede ick den oorloghe aen

 ’t kint in hem krijschte

 hoort toch, siet in mijne oghen

 .

’t schockte mij, ick wierd medeghesoghen

 mijn ghevoel eyschte, en en konde niet anders

 dan even met sijne tranen mede te gaen

 .

de bommen vielen voor mijne oghen

 hij was seventigh jaeren weder

 twee meter van mij af

 .

een levenslanghe straffe

 door den mensch bedroghen

 .

https://blog.seniorennet.be/juliaansetaal/ 

op de url vindt u :

Deel 1    Eerste deel van Gedichten in Juliaanse Taal,

mijne siele spiegelt sich
aen 't licht van desen tijt
der verloren oceaen
.
in den beginne was er sien
wazigh noch
als door een sluijer
nu, scherper
.
doch vaker ende dieper
ervaer ick
de verwe van nieuwe maen
.
al is d'aerde
vol van monden
ende kent sij
ontelbare wouden
met handen
.
een mensch wordt
ongevraeght henen ghesonden
ende dwaelt
aldoor
.
ende als enkeling
onteghensegghelijck
aen sichselven gheketent