Conceptie...

Kelsey* in de tuin met broer Damy en zus Joni  (juni 2005)

Zonnestraaltjes in mijn ogen.  Een zonnige gloed op mijn gezicht.

De dagen worden weer wat langer.  Het leven wordt weer vederlicht.

Takjes worden fris en groen.  Knopjes komen aan de bomen.

De vogels fluiten blij hun lied.  We gaan weer van de zomer dromen.

We luieren zalig in de zon en genieten van een leuk terrasje.

We fietsen en we kuieren rond  zonder trui  en zonder jasje.

Stilaan vroegen we ons af  waar al dat moois toch was gebleven.

En zie….daar is de lente terug en alles komt plots weer tot leven.

Fik Verbiest

Deze week zat verstopt niemand minder dan deze lieve mams Yvette.
Ons Mams met de kleine Kelsey*  die wij nooit gaan vergeten!
 

Dankjewel Sjoeke!

https://blog.seniorennet.be/madammeke/

Leven zonder tederheid dat is een groot gemis.
Het is zo saai en zinloos als er geen liefde is.

Tijdens de dagelijkse routine doet men gewoon zijn plicht.
Maar het deurtje van zijn hart houdt men angstvallig dicht.

Men blijft aan de oppervlakte, men “leeft” niet maar “bestaat”.
Want leven zonder liefde dat kan toch heus geen kwaad.

Zo eindigt men verbitterd, verbitterd en alleen.
Dan pas gaat men vragen waarom iedereen verdween.

Dus doe de anderen en jezelf voortaan een groot plezier.
Zet het deurtje van je hart voortdurend op een grote kier.

 Laat andere mensen toe in het diepste van jouw zijn.
En weldra zal je ervaren “ècht leven” da’s pas fijn!
 
Fik Verbiest

Kelsey* met  grote broer Damy,  zus Joni,  neefjes Denzel en Dante

Ik heb thuis een potje,  op het potje staat 'verdriet'.

Ik doe er vaak verdrietjes in, want als ze klein zijn ...huil ik niet.

Steeds als er iets tegenzit,  er iets gebeurd wat ik niet wil,

open ik het potje, gooi het erin heel stil.

Maar gisteren was de laatste druppel iets te veel,

van al die stukjes klein verdriet kreeg ik een brok in mijn keel.

Mijn hand begon te trillen, verdriet vloog met golven  uit de pot,

een traan begon te rollen, ik voelde mij erg rot.

Een onbedaarlijk snikken deed me trillen overal,

ik zat echt tot mijn haren in het diepste diepe dal.

Het was met rood omrande ogen toen ik mijzelf weer rustig kreeg,

opgelucht keek ik naar mijn potje, het potje ….dat was leeg.

Dus zie je iemand lopen, rode ogen en heel bedeesd,

dan vraag je niets meer, dan weet je…. haar potje is pas vol geweest.

                                                                      Arinka Linders

Je weet niet hoeveel je eigenlijk weet,  tot je
kleinkinderen je vertellen hoeveel je niet weet.

Kelsey* met Fanny