Herinneringen...

Een zaadje en een eicel die kwamen elkaar tegen.

Het zaadje was ongeduldig,  de eicel wat verlegen.

Het zaadje nam de eicel heel zachtjes bij haar arm.

De eicel begon te blozen en kreeg het plots heel warm.

Het zaadje trok de eicel vastberaden naar zich toe:

“Ik laat je nooit meer gaan,  ik ben het zoeken moe.

Na een lange race met velen heb ik je eindelijk gevonden”.

“Oké,  jij bent mijn winnaar!”: riep de eicel opgewonden.

Het moment was aangebroken,  het zaadje mocht nu scoren.

En negen maanden later werd er een kind geboren.

  Fik Verbiest

Hieper de piep
Zoals je ziet:
We vergeten jouw verjaardag niet
Voor onze jarige kapoen
Een mooie kaart en een dikke zoen!

Voor heel bijzondere mensen deze fijne wensen.
Een goede gezondheid en bergen van geluk,

voorzien van veel gezelligheid een heel jaar aan een stuk!
Ik kan de toekomst niet voorspellen,  maar ik wil je toch vertellen
als ik het voor het zeggen had,  kwam enkel vreugde op je pad!

Voorbij gaan de dagen,  de Kerst komt eraan,

waar ik met een lach naartoe wil gaan.

Al word ik vanbinnen verscheurd door pijn

en weet ik,  ook deze Kerst zal jij er niet zijn.

Toch brand ik de kaarsen en zet ik de boom,

ik wens jou een Fijne Kerst,  vannacht in mijn droom….

Dieren van Bethlehem

De os en de ezel, de schapen vooral,
zij stonden te kijken zo stil in de stal.

Zij hadden geen idee van oorlog en strijd.
Met alleen dieren op aarde was er vrede.....altijd!

Wie wil er nu nog praten over wat er is gebeurd.
Hebben zij niets in de gaten, of zegt men "ach, je zeurt".

Zij leiden hun eigen leven, zij gaan hun eigen gang.
Is er niet iemand voor heel even, of zijn zij een beetje bang.

Bang om nog te vragen  hoe het met ons is.
Hoe wij het kunnen dragen  en omgaan met gemis.

Maar de storm, hij wordt stiller, de windhoos is voorbij.
Om mij heen wordt het nu killer, maar mijn warmtebron… ben jij.

Ik zal er altijd zijn,   l kun je mij niet zien,
ook al is de dood voor jullie wat onbegrijpelijk misschien.

Ik zal er altijd zijn, niet altijd duidelijk, maar toch,
voor wie van mij hield, voor jullie ben ik er nog.

Ik zal alles met jullie delen, geluk, verdriet of pijn

in jullie diepste innerlijk zal ik er nog altijd zijn.

Er is geen kerkelijk feest dat zoveel
gemengde gevoelens oproept. 
Deze hoogdagviering brengt vreugde en hoop. 
Allerheiligen geeft de toon aan gelukzaligheid.
Maar dit feest is ook sterk verweven met
Allerzielen,  de gedachtenisdag  voor onze
lieve doden. 
Allerheiligen haakt in op de vraag: 
“Hoe leven vóór de dood?” 
Allerzielen zoekt eerder een antwoord op de vraag
of er leven is nà de dood. 
Op beide dagen staan we stil bij het mysterie van
leven en sterven.
Het zijn dagen van verbondenheid met de levenden
en de over-levenden,  familie hier en aan de overkant.

Ludwig Dubaere,  priester






Kerkhof