Archief

St Amandsplein – Een van de oudste Kortrijkse frituren was deze van Alida De Souter-Mattelaer. Foto dateert ui 1932.

Leiestraat nr. 11 - Juwelier HEURSEL.

Noordstraat nr.1 – Golden River.

Tussen 1929 en 1995 bestond de herberg onder deze naam. Het was een gezellig café waar overdag kamers werden verhuurd aan koppels. In 1999 werd het gebouw gesloopt in het kader van de Leiewerken.

De zaak werd uitgebaat door Roger Vanoverberghe en zijn vriend Eddy. Roger was de zoon van Suske, die aan het station de herberg Flamingo openhield. Na de stopzetting van deze zaak hielden zij het café ’t Kapittel open in de Kortrijkse Kapittelstraat. Rogers zuster Irène hielp af en toe mee in de zaak.

Veemarkt – Slachthuis – Abattoir.

Op de muur is de waarschuwing “Défense de fumer” aangebracht. De slachter staat met een slachtpistool gereed om het dier te doden; ook de beenhouwer is aanwezig. Enkele toeschouwers volgen het gebeuren met belangstelling. Het personeel draagt klompen. Achteraan bevinden zich de stallingen. De kaart is blijkbaar uitgegeven door “Edition C. Dosière Courtrai”, waar we geen verdere gegevens van terugvinden.

Zicht uit 1950 op het Oud Slachthuis aan de Veemarkt. Op de plaats van de voormalige, in de 19de eeuw gedempte stadswallen werd in 1859 een nieuw slachthuis geopend. Daarvóór vond het slachten plaats in het Vleeshuis in de Papenstraat. Het slachthuis liep zware schade op tijdens het bombardement van 21 juli 1944. In 1955 werd een nieuw slachthuis in gebruik genomen, gevolgd in 1956 door de bouw van houten markthallen. Beide gebouwen zijn inmiddels verdwenen.

De Kortrijkse slachthuizen.

In 1783 werd de Jeruzalem-kapel buiten de Doorniksepoort afgebroken en herbouwd, tijdens de Franse revolutie diende deze tot stalling en slachthuis. Op deze plaats ligt nu de Protestantse tempel van de Bloemistenstraat.

In de Papenstraat was het “Vleeshuis” een gebouw uit de 17^e eeuw. Het behoorde toe aan de stad en werd door de beenhouwers als vleeshuis en beenhuis gebruikt.

Omtrent 1859 werd de “Veste” reikend van de Gentpoort tot Sint-Janspoort opgevuld en in de plaats daarvan kwam de Koeiemarkt. Een eerste slachthuis werd er in 1859 gebouwd. Het slachthuis werd zwaar beschadigd door het bombardement van 21.7.1944 en enkele jaren later afgebroken.

In 1955 werd het nieuwe slachthuis en in 1956 de houten markthalle gebouwd. Dit slachthuis werd in 1993 afgebroken.

Bronnen : Geopunt Vlaanderen - Robert Huysentruyt – Patrick Holderbeke

Na de bombardementen van de Eerste Wereldoorlog werden de bruggen pas enkele jaren later hersteld. Links bevindt zich de Fabriekskaai, rechts de gebouwen en de boerderij van het hospitaal. Op de voorgrond zijn beide oeverwallen reeds hersteld; de Reepbrug moet nog worden geplaatst. In de verte is de Budabrug zichtbaar. De foto werd genomen vanaf de Handelskaai.

We wensen alle bezoekers een gelukkig nieuwjaar en een spetterende gezondheid.

Nijverheidskaai – Weverij Destombes.

De tapijtmaaksters van de weverij Joseph Destombes, allemaal netjes opgekleed voor de foto in 1912. Wat zij toen nog niet konden vermoeden, was dat hun weverij enkele jaren later zou worden gebombardeerd.

De weverij werd in 1907 opgericht door Charles Vandenberghe (Harelbeke) en Joseph Destombes (Tourcoing) en kreeg de naam Ets. Vandenberghe & Destombes. In 1937 kwam de onderneming in handen van Jean Vandenberghe.

Lange Brugstraat - Malingiépoortje.

In de Kleine Leiestraat bevonden zich vier poortjes. Aan de oostzijde van de straat gaf een deur toegang tot het Malingiépoortje, ook bekend als het Devotepoortje of het Kwezelpoortje. Het poortje was genoemd naar Petrus Augustus Malingié, een ongehuwde apotheker die in 1785 de vijftien huisjes van de Kapucinessen aankocht. Malingié overleed in 1821 op 85-jarige leeftijd.

Het ging om een duister, onveilig en zeer oud poortje, dat later eigendom werd van het OCMW. De twaalf toen nog overgebleven huisjes werden ongezond verklaard en in 1957 gesloopt. De gebouwtjes lagen achter de herberg Het Lindeke.

Op de plaats van het voormalige Malingiépoortje werd in de periode 1969–1971 een flatgebouw van de “Goedkope Woningen” opgetrokken, dat vandaag nog steeds bestaat en op korte termijn zal worden gerenoveerd. In de Kortrijkse Beeldbank zijn bovendien nog twee gouaches uit 1903 bewaard gebleven, die het beluik voorstellen en vervaardigd werden door Berbiers.

Bronnen : Foto Nat Bib BXL – Bewerkt en ingekleurd.

Geiten in Kortrijk

Begin 1900 verenigden de geitenhouders van Kortrijk zich in het Geitenkweek-Syndicaat Kortrijk, waarna op het Plein de allereerste geitenprijskamp werd georganiseerd. Niet minder dan 670 dieren namen eraan deel. Door de instroom van goedkoop Amerikaans graan, aangevoerd met stoomschepen en -treinen, kwamen kleine landbouwers economisch onder druk te staan. Veel van hen schakelden daarom over op geiten en schapen, het zogenoemde vee van de gewone man.

Geitenkeuringen zouden tot in de eerste helft van de 20e eeuw uitgroeien tot een uitgesproken folkloristisch en agrarisch gebeuren. De dieren werden beoordeeld op raszuiverheid, melkproductie en algemene gezondheid. In arbeiderswijken zoals Overleie hielden tal van gezinnen geiten voor de melkvoorziening, en de keuringen speelden een centrale rol in het waarborgen van de kwaliteit.

Ode aan de geit.

In Kortrijk stad, zo rustig en fijn,

lopen geiten rond met een plezant chagrijn.

Ze knabbelen gras, ze knabbelen twijgen,

en kijken de passanten aan alsof ze hen iets willen zeggen.

En wie voorbij wandelt met wat te veel trots,

krijgt van een geit soms een guitige bots.

Zo houden ze iedereen hier wakker en blij:

Kortrijkse geiten, een zotte bende erbij.

Dus zie je ooit een geit op straat, wees niet verbaasd, maar zeg heel kwaad: “Geit van Kortrijk, met stijl en zwier, jij hoort hier thuis, kom maar plezier!”

Bronnen : BB – Joost W. – Eigen data.